Wyrok WSA w Lublinie z 29 czerwca 2020 r., I SA/Lu 337/20

Sąd

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie

Rozpoznanie

w trybie uproszczonym w dniu 29 czerwca 2020 r.

Sprawa

sprawy ze skargi B. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w W. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie przedłużenia terminu zwrotu podatku od towarów i usług za listopad i grudzień 2015 r. I. uchyla zaskarżone postanowienie oraz postanowienia Naczelnika L. Urzędu Skarbowego w L. z dnia [...] r. nr [...] i z dnia 22 grudnia 2016 r., nr [...]; II. zasądza od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej na rzecz B. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w W. kwotę [...]([...]) złotych z tytułu zwrotu kosztów postępowania.

Skład

Przewodniczący Sędzia NSA Danuta Małysz Sędziowie WSA Wiesława Achrymowicz (sprawozdawca) WSA Andrzej Niezgoda

Uzasadnienie

Zaskarżonym postanowieniem Dyrektor Izby Administracji Skarbowej (organ), po rozpatrzeniu zażalenia B. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w W. (spółka), utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w [...] (organ I instancji) z [...] r. uzupełnione postanowieniem z [...] r., przedłużające do [...] r. termin zwrotu spółce na rachunek bankowy nadwyżki podatku od towarów i usług (VAT, podatek) naliczonego nad należnym za listopad 2015 r. w wysokości [...] zł oraz za grudzień 2015 r. w wysokości [...] zł.

Z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia oraz przedstawionych sądowi akt podatkowych wynika, że [...] r. wszczęta została w stosunku do spółki kontrola podatkowa obejmująca deklarowane rozliczenie VAT za listopad i grudzień 2015 r.

Spółka w deklaracjach VAT-7 za listopad 2015 r. wykazała nadwyżkę VAT naliczonego nad należnym w wysokości [...] zł, a za grudzień 2015 r. w wysokości [...] zł, każdorazowo do zwrotu na rachunek bankowy. Terminy zwrotu kończyły się odpowiednio [...] i [...] r.

Z uwagi na konieczność wyjaśnienia na ile zasadny jest zwrot VAT deklarowany przez spółkę, termin jego dokonania został przedłużony pierwotnie mocą postanowienia z [...] r. do czasu ostatecznej weryfikacji zasadności zwrotu podatku. Następnie postanowieniem z [...] r. organ I instancji uzupełnił swoje postanowienie z [...] r. i określił końcową datę przedłużenia terminu zwrotu VAT na [...] r. oraz dodał pouczenie o prawie do złożenia zażalenia.

Organ tłumaczył, że ma istotne wątpliwości co do oczekiwanego przez spółkę zwrotu VAT, w szczególności czy wynika on z rzeczywistych zdarzeń w obrocie gospodarczym. Prowadzona kontrola podatkowa ma wyjaśnić zasadność tych wątpliwości. W efekcie konieczne są czynności pozwalające odtworzyć rzeczywisty obraz sprawy odpowiadający prawdzie materialnej i pozyskać w tym celu wyczerpujący materiał dowodowy. Organ akcentował, że spoczywa na nim ustawowy obowiązek rzetelnego zrekonstruowania stanu faktycznego sprawy zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej. Jego prawidłowa realizacja, w kontekście istotnych wątpliwości co do rzetelności działań spółki, wymaga czasochłonnego, wielowątkowego postępowania dowodowego, a w pierwszej kolejności przeanalizowania czynności kontrahentów spółki dotyczących tych samych towarów oraz ustalenia skąd one pochodziły. Sprawa jest skomplikowana, biorąc pod uwagę chociażby skalę opisywanego w fakturach obrotu. Według dokumentów oferowanych przez spółkę miała ona nabywane towary ekspediować poza granice kraju pod tytułem wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów (olej rzepakowy i słodycze).

Organ nawiązał do przypisanych mu obowiązków stania na straży zasad praworządności i powszechności opodatkowania. Natomiast w omawianej sytuacji zwrot VAT spółce tylko na podstawie jej twierdzeń i oferowanych faktur może okazać się nieuzasadniony. Dla prawidłowego zwrotu VAT spółce konieczne są przede wszystkim jednoznaczne ustalenia faktyczne, które w dalszej kolejności pozwolą trafnie zastosować materialne prawo podatkowe, a to wymaga przeprowadzenia wielu skomplikowanych czynności zmierzających do odtworzenia prawdy obiektywnej, w tym również przez inne organy podatkowe właściwe dla kontrahentów spółki.

W podstawie prawnej tej treści rozstrzygnięcia organ powołał się na przyznane mu uprawnienie do przedłużenia terminu zwrotu VAT w myśl art. 87 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług (Dz.U.2016.710 ze zm. w brzmieniu na dzień wydania kontrolowanego postanowienia - u.p.t.u.) w powiązaniu z art. 213 § 1, § 2, § 4 i art. 219 ustawy Ordynacja podatkowa (obecnie Dz.U.2019.900 ze zm. – O.p.).

Spółka złożyła skargę na powyższe postanowienie organu. Domagała się jego uchylenia oraz zasądzenia na jej rzecz od organu kosztów postępowania sądowego.

Zarzuciła naruszenie:

• art. 233 § 1 pkt 2 lit. a w związku z art. 239 O.p., art. 87 ust. 2 u.p.t.u., art. 274b § 1 i art. 277 O.p. przez niedokonanie zwrotu VAT pomimo upływu ustawowego terminu;
• art. 213 § 1 i § 2 w związku z art. 219 i art. 121 § 1 O.p. z powodu utrzymania w mocy rozstrzygnięcia stanowiącego próbę obejścia przepisów prawa, bowiem organ I instancji nie miał podstaw prawnych do uzupełnienia kompletnego, lecz wadliwego postanowienia;
• art. 217 § 2 w związku z art. 122 oraz art. 125 O.p., bowiem uzasadnienie zaskarżonego postanowienia nie nawiązuje do treści zażalenia i nie zawiera argumentacji dotyczącej istoty sporu.

Zasadniczo, według spółki, treść postanowienia organu I instancji z [...] r. nie odpowiada prawu. W tym rozstrzygnięciu zabrakło bowiem określenia konkretnej daty, do której termin zwrotu VAT spółce miał zostać przedłużony. Próba wyeliminowania tego błędu podjęta przez organ I instancji [...] r. przy wykorzystaniu trybu przewidzianego w art. 213 § 2 w związku z art. 219 O.p. w istocie rzeczy nie stanowiła uzupełnienia postanowienia z [...] r., lecz prowadziła do zmiany jego treści w kluczowym zakresie, bo dotyczącym rozstrzygnięcia.

W przekonaniu spółki, w zaskarżonym postanowieniu organ zupełnie pominął tę zasadniczą kwestię i przeszedł bezpośrednio do okoliczności związanych z zasadnością weryfikowania deklarowanego zwrotu VAT. Jednak w zaistniałym stanie sprawy spółka nie koncentrowała swojej uwagi na tym czy organ I instancji był uprawniony do weryfikowania deklarowanego zwrotu VAT, lecz na tym, że do przedłużenia terminu tego zwrotu do konkretnie określonego dnia doszło już po upływie ustawowego terminu i właśnie w tym kontekście spółka nawiązywała w swojej argumentacji do art. 87 ust. 2 u.p.t.u.

Organ, odpowiadając na skargę, wniósł o jej oddalenie. W całości podtrzymał stanowisko i argumenty przedstawione w zaskarżonym postanowieniu.

W sprawie sygn. I SA/Lu 473/17 skarga spółki na omówione wyżej postanowienie organu została oddalona. W wyniku rozpatrzenia skargi kasacyjnej spółki w sprawie sygn. I FSK 1903/17 doszło do uchylenia wyroku w sprawie sygn. I SA/Lu 473/17 w całości z jednoczesnym przekazaniem sprawy sądowi I instancji do ponownego rozpatrzenia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Skarga spółki zasługuje na uwzględnienie, gdyż kontrolowane postanowienie organu oraz poprzedzające je postanowienia organu I instancji z [...] marca i [...] grudnia 2016 r. nie są zgodne z prawem.

W brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonego postanowienia organu art. 87 ust. 2 u.p.t.u. stanowił, że zwrot różnicy podatku, z zastrzeżeniem ust. 6, następuje w terminie 60 dni od dnia złożenia rozliczenia przez podatnika na rachunek bankowy podatnika w banku mającym siedzibę na terytorium kraju albo na rachunek podatnika w spółdzielczej kasie oszczędnościowo-kredytowej, której jest członkiem, wskazany w zgłoszeniu identyfikacyjnym, o którym mowa w odrębnych przepisach, lub na wskazany przez podatnika rachunek banku mającego siedzibę na terytorium kraju lub na rachunek spółdzielczej kasy oszczędnościowo-kredytowej, jako zabezpieczenie udzielanego przez ten bank lub przez tę kasę kredytu, na podstawie złożonego przez podatnika do naczelnika urzędu skarbowego, w terminie do złożenia deklaracji podatkowej, pisemnego, nieodwołalnego upoważnienia organu podatkowego, potwierdzonego przez bank lub spółdzielczą kasę oszczędnościowo -kredytową udzielających kredytu, do przekazania tego zwrotu. Jeżeli zasadność zwrotu wymaga dodatkowego zweryfikowania, naczelnik urzędu skarbowego może przedłużyć ten termin do czasu zakończenia weryfikacji rozliczenia podatnika dokonywanej w ramach czynności sprawdzających, kontroli podatkowej, kontroli celno-skarbowej lub postępowania podatkowego. Jeżeli przeprowadzona dodatkowa weryfikacja wykaże zasadność zwrotu, wypłaca się należną kwotę zwrotu wraz z odsetkami w wysokości odpowiadającej opłacie prolongacyjnej stosowanej w przypadku odroczenia płatności podatku lub jego rozłożenia na raty. Następnie w myśl art. 87 ust. 2a u.p.t.u. w przypadku wydłużenia terminu na podstawie ust. 2 zdanie drugie, urząd skarbowy na wniosek podatnika dokonuje zwrotu różnicy podatku w terminie wymienionym w ust. 2 zdanie pierwsze, jeżeli podatnik wraz z wnioskiem złoży w urzędzie skarbowym zabezpieczenie majątkowe w kwocie odpowiadającej kwocie wnioskowanego zwrotu podatku. Jeżeli wniosek wraz z zabezpieczeniem został złożony na 13 dni przed upływem terminu, o którym mowa w ust. 2, lub później, zwrotu dokonuje się w terminie 14 dni od dnia złożenia tego zabezpieczenia.

W dalszej kolejności według art. 87 ust. 2b powołanej ustawy podatkowej weryfikacja zasadności zwrotu różnicy podatku może obejmować sprawdzenie rozliczenia podatnika, rozliczeń innych podmiotów biorących udział w obrocie towarami lub usługami, będącymi przedmiotem rozliczenia podatnika, oraz sprawdzenie zgodności tych rozliczeń z faktycznym przebiegiem transakcji.

Z kolei zgodnie z art. 213 O.p. strona może, w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji, zażądać jej uzupełnienia co do rozstrzygnięcia lub co do prawa odwołania, prawa wniesienia skargi do sądu administracyjnego albo sprostowania zamieszczonego w decyzji pouczenia w tych kwestiach (§ 1). Organ podatkowy może z urzędu, w każdym czasie, uzupełnić albo sprostować decyzję w zakresie, o którym mowa w § 1 (§ 2). Uzupełnienie lub sprostowanie decyzji następuje w drodze decyzji (§ 3). W przypadku wydania decyzji o uzupełnieniu lub sprostowaniu decyzji termin do wniesienia odwołania lub skargi biegnie od dnia doręczenia tej decyzji (§ 4). Odmowa uzupełnienia lub sprostowania decyzji następuje w drodze postanowienia, na które służy zażalenie. Przepis § 4 stosuje się odpowiednio (§ 5).

Jednocześnie w art. 219 O.p. ustawodawca przyjął, że do postanowień stosuje się odpowiednio przepisy art. 208, 210 § 2a i § 3-5 oraz art. 211-215, a do postanowień, na które przysługuje zażalenie, oraz postanowień, o których mowa w art. 228 § 1, stosuje się również art. 240-249 oraz art. 252, z tym że zamiast decyzji, o których mowa w art. 243 § 3, art. 245 § 1 i art. 248 § 3, wydaje się postanowienie.

Ponadto stosownie do art. 190 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2019.2325 ze zm. - P.p.s.a.) sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Nie można oprzeć skargi kasacyjnej od orzeczenia wydanego po ponownym rozpoznaniu sprawy na podstawach sprzecznych z wykładnią prawa ustaloną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny.

W sprawie sygn. I FSK 1903/17 Naczelny Sąd Administracyjny nawiązał do uchwały sygn. I FPS 2/16, stanowiącej o konieczności precyzyjnego określenia końcowego terminu przedłużenia zwrotu VAT. Naczelny Sąd Administracyjny jednocześnie zaznaczył, że przyjął za własne argumenty i konkluzje sformułowane w tej uchwale. Konsekwentnie powtórzył za wymienioną wyżej uchwałą, że tylko przedłużenia według dat dają możliwość zachowania i respektowania reguły pozwalającej przedłużyć wyłącznie taki termin, który jeszcze nie upłynął.

Z perspektywy uchwały sygn. I FPS 2/16 Naczelny Sąd Administracyjny zauważył w sprawie sygn. I FSK 1903/17, że w jej okolicznościach organ I instancji w pierwszym postanowieniu z [...] r. przedłużył zwrot podatku "do czasu ostatecznej weryfikacji zasadności zwrotu". Następnie mocą postanowienia z [...] r. organ I instancji uzupełnił swoje postanowienie z [...] r. poprzez określenie między innymi daty przedłużenia zwrotu podatku "do [...] r.". W tym stanie analizowanej sprawy Naczelny Sąd Administracyjny motywował, że zgodnie z konstrukcją instytucji uzupełnienia postanowienia orzeczenie o uzupełnieniu lub jego odmowa nie ma samodzielnego bytu prawnego, a pozostaje częścią aktu administracyjnego. W szczególności dzieli losy tego aktu w postępowaniu odwoławczym. Stosownie do art. 217 § 1 i § 2 O.p. postanowienie zawiera między innymi: powołanie podstawy prawnej, rozstrzygnięcie, pouczenie czy i w jakim trybie służy na nie zażalenie lub skarga do sądu administracyjnego. Przepis art. 213 § 2 O.p., który ma odpowiednie zastosowanie na podstawie art. 219 tej ustawy do postanowień, stanowi, że organ może w każdym czasie uzupełnić postanowienie między innymi co do rozstrzygnięcia lub prawa zażalenia, wniesienia skargi do sądu administracyjnego albo sprostowania zamieszczonego w postanowieniu pouczenia w tych kwestiach. Przytoczone unormowanie określa zakres uzupełnienia postanowienia, wskazując w sposób enumeratywny, które elementy postanowienia mogą być uzupełnione. Zatem przedmiotem uzupełnienia mogą być tylko elementy postanowienia wymienione w tym przepisie. Natomiast uzupełnienie nie może dotyczyć innych elementów.

Naczelny Sąd Administracyjny tłumaczył przy tym, że rozstrzygnięcie zawarte w postanowieniu czy w decyzji jest zdaniem lub zespołem zdań formułujących uprawnienia lub obowiązki ustalone w tych aktach administracyjnych. Z tego względu element ten należy uznać za najważniejszy w tekście decyzji lub postanowienia. Treść rozstrzygnięcia powinna być jasna i precyzyjna. W jego formułowaniu nie należy używać pojęć nieostrych lub wieloznacznych, terminów niezrozumiałych, zdań złożonych itp. Istotne jest również, że brak rozstrzygnięcia wyklucza traktowanie danego aktu jako decyzji lub postanowienia. Z kolei uzupełnienie ma doprowadzić do dodania brakujących elementów postanowienia lub decyzji, a nie do zmiany merytorycznego rozstrzygnięcia.

Tymczasem, jak wyjaśnił Naczelny Sąd Administracyjny w sprawie sygn. I FSK 1903/17, organ I instancji [...] r., uzupełniając postanowienie z [...] marca 2016 r. w przedmiocie przedłużenia terminu zwrotu podatku, powołał się na brak konkretnej daty tego przedłużenia w pierwotnym postanowieniu. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, w takiej sytuacji nie zachodzą przesłanki określone w art. 213 § 1 O.p. Postanowienie organu I instancji z [...] marca 2016 r. w przedmiocie przedłużenia terminu zwrotu podatku zawierało rozstrzygnięcie, tyle że zostało ono wadliwie skonstruowane, bowiem nie podawało konkretnej daty kalendarzowej przedłużenia terminu, tylko moment przyszły, uzależniony od innych zdarzeń, co do których nie można było stwierdzić w jakim momencie się ziszczą. Wobec tego, zgodnie z oceną Naczelnego Sądu Administracyjnego, postanowienie organu I instancji z [...] marca 2016 r. było kompletne, zawierało wszystkie elementy postanowienia wskazane w art. 217 § 1 i § 2 O.p. Natomiast, aby skutecznie dokonać uzupełnienia rozstrzygnięcia należy wykazać, że postanowienie zawiera braki określone w art. 213 § 1 w związku z art. 217 oraz art. 219 O.p., a tych braków w zakresie rozstrzygnięcia zawartego w postanowieniu z [...] marca 2016 r. nie było.

Naczelny Sąd Administracyjny w powoływanej sprawie uznał za prawidłowy pogląd, według którego brak wskazania przez organ I instancji konkretnej daty, do której miało nastąpić przedłużenie terminu zwrotu podatku, stanowił istotną wadę prawną uzasadniającą konieczność wyeliminowania takiego rozstrzygnięcia z obrotu prawnego. Jednocześnie podzielił twierdzenie, że próba sanowania przedmiotowego braku w drodze uzupełnienia postanowienia i wskazania przez organ I instancji konkretnego dnia, jako terminu końcowego wstrzymania zwrotu podatku, pozostawała bezskuteczna. Choć art. 213 § 1 i § 2 O.p., odczytywany w związku z art. 219 O.p., przewiduje możliwość uzupełnienia, jednak nie oznacza to, że taki kierunek rozstrzygnięcia jest możliwy w odniesieniu do każdego z zaskarżonych zażaleniem postanowień. Naczelny Sąd Administracyjny zwrócił również uwagę na niepodzielność postanowienia wydawanego w trybie art. 87 ust. 2 zdanie drugie u.p.t.u., w którym sposób określenia czasu przedłużenia nie stanowi wyodrębnionego rozstrzygnięcia, a integralną jego część. Z tego względu uchybienie w opisanym zakresie nie może prowadzić jedynie do uzupełnienia postanowienia (co miało miejsce w rozpatrywanym przypadku), natomiast wymaga jego całkowitej eliminacji. Niezależnie jednak od procesowej formuły rozstrzygnięcia wydanego przez organ I instancji, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, kluczowa w rozpatrywanej sprawie pozostawała okoliczność, że określenie daty przedłużenia terminu nastąpiło [...] grudnia 2016 r., czyli już po upływie ustawowego terminu do zwrotu VAT za listopad i grudzień 2015 r., który kończył się odpowiednio [...] i [...] marca 2016 r. Tak więc nawet gdyby przyjąć za prawidłowe uzupełnienie postanowienia przez organ I instancji, z czym jednak Naczelny Sąd Administracyjny się nie zgodził, to i tak nie doszło do skutecznego przedłużenia terminu zwrotu podatku. Działanie było zatem spóźnione i jako takie nie mogło wywołać skutków prawnych.

Jak motywował w dalszej kolejności Naczelny Sąd Administracyjny, na tle art. 87 ust. 2 u.p.t.u. w jego orzecznictwie trafnie podnosi się, że zastosowanie instytucji przedłużenia terminu zwrotu VAT stanowi w istocie wyjątek od zasady natychmiastowości zwrotu. Regulacje dotyczące tej materii w założeniu mają stanowić rozwiązanie charakteryzujące się ważeniem sprzecznych interesów podatnika oraz Skarbu Państwa. Podatnik zainteresowany jest otrzymaniem natychmiastowego zwrotu VAT (w zgodzie z zasadą neutralności). Z kolei organy podatkowe, weryfikując zasadność zwrotu podatku, zainteresowane są wyeliminowaniem potencjalnych oszustw podatkowych i nieprawidłowości w funkcjonowaniu systemu VAT, działających na szkodę Skarbu Państwa. Występujący pomiędzy tymi wartościami swoisty konflikt, a w konsekwencji konieczność ich wyważenia, zauważalny jest również w orzecznictwie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, które wyznacza wspólne dla wszystkich państw członkowskich zasady składające się na unijny system podatku od wartości dodanej (por. wyrok w sprawie C-25/07 [EU:C:2008:395]).

Z orzecznictwa tego wynika, że państwa członkowskie mogą podejmować stosowne kroki w celu ochrony swych interesów finansowych, a zwalczanie oszustw, unikania opodatkowania i ewentualnych nadużyć jest celem uznanym i wspieranym przez dyrektywę VAT, którą implementują przepisy ustawy o podatku od towarów i usług. Niewątpliwie jednym z takich środków jest przedłużenie terminu zwrotu podatku. Dlatego też w tego rodzaju sprawach – w ramach oceny wykładni i stosowania przepisów dotyczących analizowanej instytucji – nieodzowne staje się dostrzeganie dwóch przeciwstawnych sfer ochrony interesów prawnych, tj. sfery interesów podatnika oraz sfery interesów Skarbu Państwa.

Przedstawione wyżej stanowisko prawne przyjęte przez Naczelny Sąd Administracyjny w sprawie sygn. I FSK 1903/17, wiążące sąd I instancji przy ponownym rozpatrywaniu skargi spółki, bezpośrednio prowadzi do stwierdzenia, że kontrolowane w tej sprawie postanowienie organu, podobnie jak postanowienia organu I instancji, nie są zgodne z prawem. Konsekwentnie bowiem zasadnicze znaczenie dla wyniku niniejszej sprawy ma okoliczność, że dopiero mocą postanowienia z [...] grudnia 2016 r. doszło do określenia konkretnej daty zamykającej pierwsze przedłużenie terminu zwrotu VAT spółce za listopad i grudzień 2015 r. Miało to miejsce już po upływie ustawowego terminu przewidzianego na zwrot spółce VAT za wspomniane okresy rozliczeniowe, odpowiednio po [...] i [...] marca 2016 r. Zgodnie z poglądem prawnym Naczelnego Sądu Administracyjnego w sprawie sygn. I FSK 1903/17 postanowienie organu I instancji z [...] marca 2016 r. nie spowodowało prawnie skutecznego przedłużenia terminu zwrotu VAT spółce za wymienione okresy rozliczeniowe. Naczelny Sąd Administracyjny w powołanej sprawie wyjaśnił, że rozstrzygnięcie organu I instancji zawarte w postanowieniu z [...] marca 2016 r. nie spełniało wymogów stawianych przez prawo. Zostało błędnie sformułowane w kluczowym zakresie, bo dotyczącym jego istoty. Natomiast próba organu I instancji naprawienia popełnionego błędu, polegająca na wydaniu [...] grudnia 2016 r. postanowienia uzupełniającego, była działaniem spóźnionym z perspektywy reguł ustanowionych w art. 87 ust. 2 u.p.t.u. i z tego względu pozbawionym prawnego znaczenia, a więc prawnie bezskutecznym.

Także w sprawie sygn. I FSK 255/17 (por. strona internetowa orzeczenia.nsa.gov.pl) Naczelny Sąd Administracyjny akcentował, że zgodne z prawem przedłużenie terminu zwrotu VAT podatnikowi wchodzi w rachubę tylko wówczas, gdy termin do dokonania takiego zwrotu jeszcze nie upłynął.

Wiążące stanowisko prawne Naczelnego Sądu Administracyjnego w sprawie sygn. I FSK 1903/17 oznacza, że zarówno pierwotne postanowienie przedłużające termin zwrotu spółce VAT z [...] marca 2016 r., jak również postanowienie uzupełniające z [...] grudnia 2016 r. nie mogą zostać zaakceptowane z punktu widzenia prawa. Pierwsze z nich zawierało bowiem rozstrzygnięcie bazujące na błędnej interpretacji art. 87 ust. 2 u.p.t.u., a z kolei drugie zapadło w istocie rzeczy poza trybem przewidzianym w art. 213 § 1, § 2 O.p. i dodatkowo już po upływie czasu wyznaczonego przez art. 87 ust. 2 u.p.t.u.

W konsekwencji zarzuty formułowane przez spółkę w skardze są uzasadnione. Rozstrzygające znaczenie ma bowiem konstatacja, że do [...] i [...] marca 2016 r. nie doszło do prawnie skutecznego przedłużenia terminu zwrotu VAT spółce odpowiednio za listopad i grudzień 2015 r., bez względu na to jakie czynności podejmował organ I instancji, w jakim trybie i na ile były one powiązane z przesłankami faktycznymi i prawnymi wyznaczającymi prawidłowe - w przypadku spółki - rozliczenie VAT za wymienione okresy rozliczeniowe.

W dalszym postępowaniu organy uwzględnią przedstawione wyżej stanowisko prawne sądu.

Z tych powodów zaskarżone postanowienie organu oraz postanowienia organu I instancji z [...] marca i [...] grudnia 2016 r. podlegały uchyleniu na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a przy zastosowaniu art. 135 P.p.s.a.

Orzeczenie o kosztach postępowania sądowego uzasadnia art. 200 i art. 205 § 2 P.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U.2018.265 ze zm.). Obejmują one wpis od skargi (100 zł), wynagrodzenie ustanowionego radcy prawnego (2 x 480 zł, każdorazowo za postępowanie przed sądem I instancji) oraz opłatę od pełnomocnictwa (17 zł).