Postanowienie WSA w Lublinie z 7 marca 2024 r., I SA/Lu 347/23

Sąd

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie

Rozpoznanie

w dniu 7 marca 2024 r. na posiedzeniu niejawnym

Sprawa

sprawy ze skargi L. S. na decyzję Naczelnika Lubelskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Białej Podlaskiej z dnia 23 marca 2023 r. nr 308000-COP.4103.38.2022 w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od maja do grudnia 2019 r. postanawia odrzucić skargę.

Skład

sędzia WSA Monika Kazubińska-Kręcisz przewodniczący

Uzasadnienie

Wezwaniem doręczonym w dniu 30 czerwca 2023 r. (k. 13 akt sądowych) skarżący został zobowiązany do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez wskazanie wartości przedmiotu zaskarżenia w niniejszej sprawie, w terminie 7 dni. Zakreślony termin upłynął bezskutecznie, skarżący nie uzupełnił wskazanego braku. Pismem z 13 lipca 2023 r. skarżący wniósł o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi.

Postanowieniem z dnia 18 stycznia 2024 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie odmówił przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych. Postanowienie nie zostało zaskarżone przez żadną ze stron, wobec czego stało się prawomocne.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 215 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm. – dalej: p.p.s.a.) w każdym piśmie wszczynającym postępowanie sądowe w danej instancji należy podać wartość przedmiotu zaskarżenia, jeżeli od tej wartości zależy wysokość opłaty. Niewskazanie wartości przedmiotu zaskarżenia stanowi brak formalny, w wyniku którego skarga nie może otrzymać prawidłowego biegu. W myśl art. 49 § 1 p.p.s.a. jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, w przypadku skargi – pod rygorem odrzucenia skargi (art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.).

Skarżący pomimo wezwania nie wskazał w terminie wartości przedmiotu zaskarżenia, a wniosek o przywrócenie tego terminu nie został uwzględniony. Skargę należało zatem odrzucić, wobec czego Sąd orzekł jak na wstępie, za podstawę biorąc art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.