Uzasadnienie
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarżący odwołał się od decyzji Urzędu Skarbowego w Z. z dnia 30 czerwca 1995 r., a Izba Skarbowa w Z. postanowieniem z dnia 15 października 1995 r. podjętym na podstawie art. 174 Kpa zwróciła Urzędowi Skarbowemu w Z. sprawę w celu dokonania wymiaru uzupełniającego oraz zmiany w tym zakresie dotychczasowej decyzji. Przepis art. 174 Kpa stanowi wyjątek od wyrażonej w art. 139 Kpa zasady zakazu reformationis in peius. W celu zapewnienia stronie dwuinstancyjności postępowania organ odwoławczy nie ma uprawnienia do zmiany decyzji organu I instancji, lecz obowiązany jest zwrócić sprawę temu organowi. Warunkiem zastosowania trybu przewidzianego w art. 174 Kpa jest stwierdzenie przez organ odwoławczy, że zobowiązanie podatkowe zostało ustalone w kwocie niższej, niż wynika to z obowiązujących przepisów. Przekazanie sprawy organowi I instancji na podstawie przepisu art. 174 Kpa jest rozwiązaniem szczególnym wobec art. 138 Kpa, bowiem organ wyższego stopnia nie uchyla decyzji, a przekazuje sprawę do organu pierwszoinstancyjnego.
Jak wynika z treści decyzji Urzędu Skarbowego z dnia 17 listopada 1995 r. wydanej w konsekwencji przekazania sprawy w trybie art. 174 Kpa, ustalona w niej wysokość zobowiązania podatkowego jest niższa niż w decyzji Urzędu Skarbowego w Z. z dnia 30 czerwca 1995 r. Stanowi to naruszenie art. 174 Kpa, w myśl którego załatwienie sprawy na jego podstawie może nastąpić jedynie w celu dokonania wymiaru uzupełniającego.
Nie stosując się do tej dyrektywy, organ I instancji naruszył art. 174 Kpa co miało istotny wpływ na wynik sprawy.