Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpatrzeniu odwołania "[...]" Sp. z o.o. od decyzji SKO z dnia [...] grudnia 2005 r. Nr [...] odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] grudnia 2004 r. Nr [...] uchylającej decyzję Burmistrza z dnia [...]lipca 2004 r. Nr [...] i orzekającej o odpowiedzialności "[...]" za zaległe zobowiązania w podatku od nieruchomości Przedsiębiorstwa "[...]" za lata 1999 – 2001, utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.
Z akt sprawy wynika, że Spółka z o.o. "[...]" w dniu 24 kwietnia 2003 r. nabyła od Syndyka Masy Upadłości Przedsiębiorstwa "[...]" w trybie art. 120 Prawa upadłościowego nieruchomość zabudowaną o powierzchni 4.592 m2. Sprzedaż nieruchomości nastąpiła z wolnej ręki. Na nabytej przez Spółkę nieruchomości ciążyły należności podatkowe za lata 1996 – 2001 r. potwierdzone stosownymi decyzjami określającymi zaległości w podatku od nieruchomości za w/w lata.
Postanowieniem z [...] września 2003 r. zostało wszczęte z urzędu postępowanie podatkowe w sprawie ustalenia odpowiedzialności Spółki za w/w zaległości, zakończone decyzją ostateczną Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] grudnia 2004 r.
Wnioskiem z dnia 31 października 2005 r. Spółka wystąpiła o stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji Kolegium z uwagi na rażące naruszenie prawa. W uzasadnieniu wniosku wskazano, że Spółka jako nabywca nieruchomości została obciążona, z naruszeniem art. 33 § 1 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej z 24 października 1934 r. Prawo upadłościowe (Dz. U. z 1991 r. Nr 118, poz. 512 ze zm.) odsetkami za zwłokę obejmującymi również okres po ogłoszeniu upadłości do dnia nabycia majątku, a ponadto w postępowaniu zakończonym decyzją ostateczną przedmiotem badania nie była okoliczność, czy sprzedana przez syndyka nieruchomość była związana z działalnością gospodarczą.
Odmawiając stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej organ I instancji w decyzji z dnia [...]grudnia 2005 r. stwierdził, że zgodnie z art. 120 § 3 Prawa upadłościowego Spółka nabywając z wolnej ręki od Syndyka masę upadłości Przedsiębiorstwa "[...]" przyjęła na siebie odpowiedzialność za zobowiązania podatkowe upadłego Przedsiębiorstwa. Zgodnie z art. 112 § 5 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa – Dz. U. z 2005 r. nr 8 poz. 60 ze zm. (w brzmieniu obowiązującym przed 1 stycznia 2003 r.) zakres odpowiedzialności nie obejmuje odsetek za zwłokę od zaległości podatkowych powstałych po dniu nabycia. Organ wskazał, że z treści art. 33 § 1 Prawa upadłościowego wynika, że odsetki nie biegną jedynie w stosunku do masy upadłości, co oznacza, że w stosunku do innego zobowiązanego biegną nadal.
Odnosząc się do drugiego z zarzutów Kolegium stwierdziło, że dotyczy on w istocie postępowania dowodowego i nie może być podstawą wniosku o stwierdzenie nieważności.
W ocenie organu zebrane dowody w pierwotnym postępowaniu wskazują, iż nabyta przez Spółkę nieruchomość miała związek z działalnością gospodarczą przedsiębiorstwa. Istotne jest także to, że decyzje określające podatek dla upadłego przedsiębiorstwa określały podatek od nieruchomości jako związanych z działalnością gospodarczą.
W odwołaniu od tej decyzji strona podtrzymuje argumentację zawartą we wniosku o stwierdzenie nieważności.
Rozpatrując odwołanie, organ drugoinstancyjny podzielił rozstrzygnięcie i argumentację organu I instancji.
Zdaniem organu kwestia czy przed nabyciem przez Spółkę przedmiotowej nieruchomości faktycznie była prowadzona działalność gospodarcza nie ma znaczenia dla ustalenia odpowiedzialności Spółki na podstawie art. 112 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej, istotnym jest bowiem, że nabyte składniki majątku Przedsiębiorstwa "[...]" związane były z działalnością gospodarczą i tak zostały opodatkowane.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skarżąca Spółka wnosi o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji lub jej uchylenie z uwagi na rażące naruszenie art. 247 § 1 pkt 2 i 3 poprzez naruszenie art. 112 § 1 w zw. z art. 180 § 1 Ordynacji podatkowej i art. 33 § 1 Prawa upadłościowego.
W uzasadnieniu skargi skarżący wywodzi, ze Spółka nie ponosi odpowiedzialności za zaległe zobowiązania podatkowe Przedsiębiorstwa na podstawie art. 112 § 1 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 120 § 3 Prawa upadłościowego, bowiem Syndyk – zbywca nieruchomości z wolnej ręki nie prowadził działalności gospodarczej, opłacając podatek od nieruchomości niezwiązanej z taką działalnością. Także Spółka przy zakupie tej nieruchomości, z uwagi na jej stan techniczny, nie jest obciążona takim podatkiem. Zdaniem skarżącego jeżeli odpowiedzialność podatnika i nabywcy jest solidarna, to Spółka nie powinna ponosić większej odpowiedzialności niż upadły i wyliczenie odsetek po dacie ogłoszenia upadłości narusza art. 33 Prawa upadłościowego.
W odpowiedzi na skargę organ wnosi o jej oddalenie, argumentując jak w uzasadnieniu decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga zasługuje na uwzględnienie.
O rażącym naruszeniu prawa, stanowiącym stosownie do art. 247 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej przesłankę stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej można mówić wówczas, gdy treść decyzji pozostaje w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z treścią przepisu prawa i charakter tego naruszenia powoduje, że taka decyzja nie może być akceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa.
W rozpatrywanej sprawie skarżąca Spółka we wniosku z dnia 31 października 2005 r. o stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w przedmiocie przeniesienia odpowiedzialności za zaległe zobowiązania w podatku od nieruchomości Przedsiębiorstwa "[...]" za lata 1999-2001 wskazała, jako przesłankę stwierdzenia nieważności rażące naruszenie m.in. art. 107 § 1 i 112 Ordynacji podatkowej.
Rozpatrując wniosek organy zasadnie wskazały, że do zakresu odpowiedzialności nabywcy stosować należy przepisy Ordynacji podatkowej w brzmieniu obowiązującym przed ich nowelizacją z dnia 1 stycznia 2003 r., a to w związku z treścią art. 21 ustawy z 12 września 2002 r., o zmianie ustawy Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 169 poz. 1387). Oznacza to, że należy stosować te przepisy o odpowiedzialności osób trzecich, które obowiązują w dacie przekształcenia zobowiązania podatkowego podatnika w zaległość podatkową. Specyfika instytucji przeniesienia odpowiedzialności na osobę trzecią polega bowiem m.in. na tym, że osoba trzecia "wstępuje" w stosunek prawny pierwotnie zobowiązanego, stając się zobowiązanym solidarnie z pierwotnym dłużnikiem za jego zaległości podatkowe.
Pomimo wskazania na powyższą zasadę zarówno w uzasadnieniu decyzji jak też w odpowiedzi na skargę, organy orzekające w sprawie nie uwzględniły jej w swym rozstrzygnięciu, oceniając przesłankę nieważności decyzji ostatecznej z punktu widzenia treści przepisu art. 112 (§ 3 tego artykułu) w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2003 r.
Rzecz jednak w tym, że przepis art. 112 uległ istotnej zmianie, także co do zakresu odpowiedzialności. O ile – co było przedmiotem oceny organów – od 1 stycznia 2003 r. za zaległości podatkowe związane z prowadzoną działalnością gospodarczą odpowiada solidarnie z podatnikiem obok nabywcy przedsiębiorstwa i jego zorganizowanej części nabywca składników majątku związanego z prowadzoną działalnością gospodarczą jeżeli ich wartość w dniu zbycia wynosi wskazaną w tym przepisie kwotę, przy czym ustawa określa, co stanowi owe składniki majątku (art. 112 § 1 pkt 3 i § 2), to przed tą datą obok nabywcy przedsiębiorstwa i jego zorganizowanej części odpowiadał nabywca środków trwałych jeżeli zgodnie z odrębnymi przepisami środki te były ujęte w prowadzonej ewidencji lub wykazie środków trwałych, a ich wartość w dniu zbycia wynosi wskazaną w ustawie kwotę (art. 112 § 2 Ordynacji podatkowej), przy czym według § 4 dodatkowo granicę odpowiedzialności wyznacza proporcja, w jakiej pozostaje wartość zorganizowanej części przedsiębiorstwa lub nabytego środka trwałego do wartości środków trwałych, wartości niematerialnych i prawnych przedsiębiorstwa, które jest lub było prowadzone przez zbywcę.
Z tych względów ponownie rozpoznając sprawę organ winien wyeliminować wewnętrzną sprzeczność zawartą w uzasadnieniu decyzji, oceniając wskazaną we wniosku przesłankę rażącego naruszenia prawa (art. 107 i art. 112) z punktu widzenia treści przepisów obowiązujących przed dniem 1 stycznia 2003 r.
Mając na uwadze powyższe i uznając że zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem art. 247 § 1 pkt 3 w zw. z art. 112 Ordynacji podatkowej na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzeczono jak w sentencji.
Orzeczenie o kosztach postępowania oparto na podstawie art. 200 w/w ustawy.