Postanowienie WSA w Lublinie z 6 lipca 2016 r., I SA/Lu 367/16

Sąd

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie

Rozpoznanie

w dniu 6 lipca 2016 r. na rozprawie

Sprawa

sprawy ze skargi E. Ł. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie: podatku dochodowego od osób fizycznych za 2006 r. p o s t a n a w i a umorzyć postępowanie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Lublinie

Skład

Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Wałejko (sprawozdawca) Sędziowie WSA Joanna Cylc-Malec WSA Jadwiga Pastusiak
Referent stażysta Paweł Kobylarz protokolant

Uzasadnienie

E. Ł. pismem z dnia 26 czerwca 2016 r. a następnie pismem z dnia 2 lipca 2016 r. cofnęła skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2006 r.

Z akt sprawy wynika, że skarga była już przedmiotem dwukrotnego rozstrzygania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, którego wyroki były dwukrotnie uchylane przez Naczelny Sąd Administracyjny na skutek skarg kasacyjnych Dyrektora Izby Skarbowej. Wyrokami uwzględniającymi skargi kasacyjne zasądzano od skarżącej na rzecz organu koszty postępowania kasacyjnego.

W piśmie z dnia 26 czerwca 2016 r. skarżąca przedstawiła motywację cofnięcia skargi wyjaśniając, że czyni to, ponieważ w sytuacji negatywnego dla niej rozstrzygnięcia nie jest w stanie opłacić kosztów związanych z wynagrodzeniem radcy prawnego reprezentującego Dyrektora Izby Skarbowej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje.

Zgodnie z art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718), dalej P.p.s.a., skarżący może cofnąć skargę, zaś cofnięcie skargi wiąże Sąd. Jednakże Sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności.

W ocenie Sądu cofnięcie skargi w niniejszej sprawie jest dopuszczalne, bowiem nie zachodzą negatywne przesłanki dopuszczalności cofnięcia skargi określone w powołanym wyżej przepisie. Okoliczność, że skarżąca myli się co do negatywnych skutków w zakresie obowiązku zwrotu kosztów postępowania w razie przegrania sprawy przed Sądem I instancji (art. 199 i art. 200 P.p.s.a.), który to obowiązek w przypadku skarżącego jest uregulowany inaczej niż w postępowaniu kasacyjnym (art. 203 P.p.s.a.) nie może być uznania za podstawę do uznania przez sąd, że cofnięcie skargi jest niedopuszczalne. Z treści art. 60 P.p.s.a. wynika bowiem, że takie uznanie możliwe jest tylko w dwóch przypadkach: jeżeli cofnięcie zmierza do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności.

Błędna interpretacja przez skarżącą przepisów w zakresie obowiązku zwrotu kosztów postępowania w razie przegrania sprawy przed Sądem I instancji nie uzasadnia ustalenia, że cofnięcie skargi zmierza do obejścia prawa. Brak też jest podstawy do stwierdzenia, że cofnięciem skargi spowodowałoby utrzymanie w mocy decyzji dotkniętej wadą nieważności, bowiem zaskarżona decyzja takiej wady nie ma.

Biorąc pod uwagę także treść art. 161 § 1 pkt 1 P.p.s.a., według którego Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia.