Uzasadnienie
Na podstawie stosownego upoważnienia pracownicy Urzędu Skarbowego w B. P. rozpoczęli kontrolę podatkową u skarżącej.
Postanowieniem z dnia [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego w B. P., przedłużył termin dokonania zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym wykazanej przez skarżącą dla podatku od towarów i usług VAT-7 za lipiec 2015 r., do czasu zakończenia weryfikacji rozliczenia podatnika.
Skarżąca pismem z dnia 7 grudnia 2015 r. złożyła skargę na powyższe postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:
Skarga podlega odrzuceniu.
Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej P.p.s.a.) sądy administracyjne orzekają w sprawie skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty. Brzmienie tego przepisu wyklucza więc możliwość wnoszenia skarg na innego rodzaju postanowienia, niż enumeratywnie w nim wskazane. W związku z tym, postanowienia w sprawie przedłużania terminów do zwrotu nadwyżki naliczonego podatku od towarów i usług nad należnym, jako niezaskarżalne w administracyjnym toku instancji, ani nie merytoryczne czy też kończące postępowanie, nie podlegają kognicji sądów administracyjnych, w myśl przytoczonego wyżej przepisu.
Niezależnie jednak od powyższego zauważyć należy, że zgodnie z art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a., w brzmieniu obowiązującym przed 15 sierpnia 2015 r., sądy administracyjne były uprawnione w tym czasie do orzekania w sprawie skarg na inne niż określone w pkt 1-3 tej ustawy akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień i obowiązków, wynikających z przepisów prawa. Tak więc między innymi postanowienie dotyczące przedłużenia terminu do zwrotu nadwyżki naliczonego podatku od towarów i usług nad należnym mieściło się w tej kategorii aktów administracyjnych, podlegających kognicji sądów. Jednakże w dniu 15 sierpnia 2015 r. weszła w życie ustawa z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2015 r., poz. 658, zwanej dalej ustawa nowelizującą), którą zmieniono między innymi treść art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. Zgodnie z aktualnym brzmieniem tego przepisu sądy administracyjne orzekają w sprawach skarg na inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem (podkreślenie Sądu) aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267, ze zm.) oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r. poz. 613, ze zm. oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw.
W niniejszej sprawie, w stosunku do skarżącej prowadzona jest kontrola podatkowa, na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej (dział VI, art. 281 - art. 292 tej ustawy), w związku z tym zaskarżone postanowienie, wydane w toku tej kontroli, na podstawie Ordynacji podatkowej, nie podlega kognicji sądów administracyjnych.
W tym miejscu należy też zaznaczyć, że art. 2 ustawy nowelizującej stanowi, że wskazane regulacje P.p.s.a., w tym art. 3 § 2 pkt 4, w brzmieniu nadanym ustawą nowelizującą, mają zastosowanie jedynie do postępowań wszczętych po dniu wejścia w życie ustawy nowelizującej, tj. po 15 sierpnia 2015 r. W niniejszej sprawie postępowanie sądowoadministracyjne zostało wszczęte po wskazanej dacie, tak więc zastosowanie do niego znajdzie art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. w jego nowym brzmieniu, zgodnie z którym, jak to już wyżej stwierdzono, na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w B. P. z dnia [...] nie służy skarga do sądu administracyjnego. Z tego więc względu skargę wniesioną na ten akt należy uznać za niepodlegająca kognicji Sądu, w związku z czym podlega ona odrzuceniu, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a.
Na marginesie odnosząc się do pouczenia zawartego w treści zaskarżonego postanowienie należy wyjaśnić, że błędne pouczenie o możliwości wniesienia skargi nie stanowi samodzielnej podstawy do jej skutecznego złożenia, bowiem o dopuszczalności skargi stanowią przepisy prawa, a nie pouczenie zawarte w treści postanowienia wydanego przez organ administracji.
Mając na uwadze powyższe Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a., odrzucił skargę i orzekł o zwrocie wpisu w oparciu o treść art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a.