Uzasadnienie
J. H. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego (Kolegium) utrzymujące w mocy postanowienie Wójta Gminy S. (wierzyciela) z dnia [...] r. wydane na podstawie art. 34 § 1a ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U z 2016 r., poz. 599 ze zm.) – dalej: "u.p.e.a." o niedopuszczalności zgłoszonego przez skarżącego zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej.
W zaskarżonym postanowieniu Kolegium pouczyło skarżącego o prawie wniesienia skargi do sądu, a w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie.
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1066 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zasadą jest, że kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Sprecyzowanie zakresu kontroli nastąpiło w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) – dalej: "P.p.s.a." Zaznaczyć jednakże należy, że w dniu 15 sierpnia 2015 r. weszła w życie ustawa z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. poz. 658) – dalej: "ustawa zmieniająca".
Postępowanie sądowe w przedmiotowej sprawie zostało wszczęte skargą wniesioną w dniu 9 maja 2016 r., a zatem zgodnie z art. 2 ustawy zmieniającej, przepis art. 3 § 2 P.p.s.a., stosuje się w brzmieniu nadanym ustawą zmieniającą. Stosownie natomiast do treści pkt 3 tego przepisu kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu.
W świetle powyższego w obecnym stanie prawnym nie jest możliwe zaskarżenie do sądu administracyjnego postanowienia wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu, a z takim właśnie rozstrzygnięciem mamy do czynienia w niniejszej sprawie.
Jak wnika z uzasadnienia postanowienia wierzyciela z dnia [...] r. skarżący złożył zarzut dotyczący "fałszywie" naliczonego łącznego zobowiązania pieniężnego za 2015 r., przy czym zarzut nieistnienia obowiązku podatkowego za 2015 r. w tym podatku skarżący podnosił już w postępowaniu odwoławczym od decyzji wymiarowej, a także we wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji i został on w tych postępowaniach rozpatrzony. Dlatego też wierzyciel działając na podstawie art. 34 § 1a u.p.e.a. stwierdził niedopuszczalność zgłoszonego zarzutu. Postanowienie to podlegało kontroli przez Kolegium (art. 34 § 2 u.p.e.a. i art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 Kodeks postępowania administracyjnego – Dz.U. z 2016 r., poz. 23 ze zm. w związku z art. 18 u.p.e.a.), które zaskarżonym postanowieniem utrzymało w mocy rozstrzygnięcie wierzyciela.
Oznacza to, że zaskarżone postanowienie, jak i poprzedzające je postanowienie są rozstrzygnięciami wydanymi w przedmiocie niedopuszczalności zgłoszonych zarzutów, a więc nie podlegają kontroli legalności przez sąd administracyjny. Jeśli zatem skarga taka została wniesiona, to należy ją odrzucić jako niedopuszczalną na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a.
Oceny tej nie zmienia fakt, że Kolegium błędnie pouczyło skarżącego o prawie wniesienia skargi na ostatecznie postanowienie tego organu. Błędne pouczenie nie tworzy uprawnienia do skorzystania ze środka zaskarżenia, którego ustawa nie przewiduje.
Należy również podkreślić, że postanowienie w sprawie stanowiska wierzyciela ma charakter incydentalny i poprzedza jedynie rozstrzygnięcie organu egzekucyjnego. W obowiązującym stanie prawnym skarga przysługuje dopiero od postanowienia wydanego w sprawie głównej, to jest postanowienia organu egzekucyjnego w sprawie zgłoszonych zarzutów, wydanego na podstawie art. 34 § 4 u.p.e.a.
Z uwagi na wskazane okoliczności, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 P.p.s.a., orzeczono jak w pkt I sentencji. Zwrot wpisu uzasadnia art. 232 § 1 pkt 1 i § 2 P.p.s.a.