Uzasadnienie
Po doręczeniu skarżącej wezwania do wpisu od skargi w niniejszej sprawie, spółka złożyła wniosek o przyznanie jej prawa pomocy w postaci zwolnienia od kosztów sądowych. Wniosek został złożony na urzędowym formularzu PPPr. Nie został jednak podpisany przez wnioskodawcę.
Wobec powyższego, wezwaniem z 10 sierpnia 2017 r. wezwano skarżącą do podpisania złożonego druku PPPr w terminie 7 dni od daty doręczenia wezwania, pod rygorem pozostawienia wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania.
Wezwanie zostało prawidłowo doręczone spółce 6 września 2017 r. i pozostało bez odpowiedzi.
Zarządzeniem z dnia 4 października 2017 r., referendarz sądowy pozostawił wniosek G. Sp.z o.o. o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania.
Pismem z dnia 26 października 2017 r. skarżący wniósł sprzeciw od powyższego zarządzenia podnosząc, że wniosek zawierał wszystkie istotne elementy, zatem - nawet w sytuacji braku podpisu pod wnioskiem, bo tego strona nie kwestionuje – sąd mógł nadać pismu stosowny bieg i rozpatrzeć merytorycznie wniosek. Stanowisko zajęte przez referendarza sądowego, w jej ocenie, stanowi zamknięcie stronie drogi do merytorycznego rozpoznania jej sprawy
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje
Stosownie do art. 260 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), dalej jako "p.p.s.a.", rozpoznając sprzeciw od zarządzenia referendarza sądowego o pozostawieniu wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. W sprawach, o których mowa w § 1, wniesienie sprzeciwu od zarządzenia referendarza sądowego wstrzymuje jego wykonalność. Sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu (art. 260 § 2 p.p.s.a.). Sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym (art. 260 § 3 p.p.s.a.).
W ocenie sądu wniesiony sprzeciw nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zarządzenie referendarza sądowego jest prawidłowe.
Stosownie do art. 252 § 2 p.p.s.a., wniosek o przyznanie prawa pomocy składa się na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru. Zgodnie zaś z art. 257 p.p.s.a., wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania.
W niniejszej sprawie wezwanie do uzupełnienia braków formalnych wniosku o przyznanie prawa pomocy złożonego na urzędowym formularzu, w postaci jego podpisania, zostało doręczone pełnomocnikowi skarżącego w dniu 6 września 2017 r., co oznacza, ze 7-dniowy termin przewidziany na podpisanie wniosku upłynął 13 września 2017 r. W wyznaczonym terminie skarżący w ogóle nie odpowiedział na wezwanie referendarza i nie uzupełnił braków formalnych wniosku o przyznanie prawa pomocy.
Niezależnie od powyższego wskazać także należy, że zgodnie z art. 243 § 1 p.p.s.a., prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania, przy czym wniosek ten jest zwolniony od opłat. Strona ma zatem możliwość złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy na każdym etapie postępowania sądowoadministracyjnego. Skarżąca może zatem w każdym czasie ponowić wniosek o przyznanie prawa pomocy.
Z tych względów oraz na podstawie art. 260 § 1 w zw. z art. 257 i art. 252 § 2 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie utrzymał w mocy zarządzenie referendarza sądowego z dnia 4 października 2017 r. o pozostawieniu wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania