Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 3 sierpnia 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, po rozpatrzeniu sprzeciwu skarżącego, utrzymał w mocy postanowienie referendarza sądowego z dnia 29 czerwca 2017 r. w przedmiocie umorzenia postępowania z wniosku J. H. o ustanowienie pełnomocnika z urzędu. Skarżący złożył zażalenie na to postanowienie (pismo z dnia 28 sierpnia 2017 r.).
Należy ocenić, że zażalenie skarżącego na postanowienie z dnia 3 sierpnia 2017 r. jest niedopuszczalne.
Na wstępie trzeba wyjaśnić, że w dniu 15 sierpnia 2015 r. weszła w życie ustawa z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2015.658), która zasadniczo zmieniła zasady rozpoznawania sprzeciwu od postanowienia referendarza. W wyniku tej nowelizacji wojewódzki sąd administracyjny - rozpoznając sprzeciw od orzeczenia referendarza - orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu, co jednoznacznie wynika z treści art. 260 § 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2017.1369 ze zm., dalej: "P.p.s.a."), zmienionego na skutek wspomnianej wyżej nowelizacji.
W myśl art. 194 § 1 P.p.s.a. natomiast zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego w przypadkach przewidzianych w ustawie, albo których przedmiotem są postanowienia wymienione w punktach od 1 do 10 tego przepisu. Postanowienie objęte analizowanym zażaleniem nie jest wymienione w katalogu zawartym w art. 194 § 1 P.p.s.a.
Podsumowując, w obowiązującym stanie prawnym nie jest dopuszczalne zażalenie na postanowienie utrzymujące w mocy rozstrzygnięcie referendarza sądowego o umorzeniu postępowania w sprawie przyznania prawa pomocy.
W tym stanie rzeczy stosownie do art. 178 w zw. z art. 197 § 2 i art. 260 § 2 P.p.s.a. należało orzec jak w sentencji.