Uzasadnienie
W dniu 13 lipca 2005 r. Gmina K., działając przez pełnomocnika, wniosła, za pośrednictwem Dyrektora Izby Skarbowej, skargę na decyzję tego organu z dnia [...], o nr [...] odmawiającą zmiany postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. z dnia [...] zawierającego interpretację w zakresie stawki podatku VAT dla usług "Wykonanie nawierzchni ulic-ciągów pieszo – jezdnych w K."
Jak wynika z uzasadnienia zaskarżonej decyzji i akt sprawy, wnioskiem z dnia 1 marca 2005 r. /k. 1 akt podatkowych/ Urząd Gminy K., działając na podstawie przepisu art. 14 "a" ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa /Dz.U. z 2005 r., Nr 8, poz.60 z późn. zm. /zwrócił się do Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. o udzielenie pisemnej interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego w sprawie zastosowania stawki podatku VAT dla usług pod nazw. "Wykonanie nawierzchni ulic-ciągów pieszo – jezdnych w K.". W ocenie wnioskodawcy zastosowanie powinna mieć stawka 7 %, z uwagi na to, że ulice, na których wykonanie ogłoszono przetarg nieograniczony, są ulicami osiedlowymi związanymi tylko z budownictwem mieszkaniowym, a tereny przylegle do tych ulic położone są na terenie oznaczonym symbolem "MN" – zabudowa jednorodzinna. Stanowią więc one infrastrukturę towarzyszącą budownictwu mieszkaniowemu w myśl przepisów art. 146 ust. 1 pkt 2, ust. 2 i 3 pkt 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług – Dz.U. Nr 54, poz. 535 z późn. zm.
Naczelnik Urzędu Skarbowego w P. postanowieniem z dnia [...], nr [...], stanowisko zawarte we wniosku uznał za nieprawidłowe. Wyjaśnił, iż wbrew jego twierdzeniom nie mamy do czynienia z sytuacją określoną w art. 146 ust. 3 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług, oraz że w odniesieniu do robót budowlano – montażowych polegających na wykonaniu nawierzchni ulic – ciągów pieszo – jezdnych w zakresie wskazanych ul. [...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...] sprzedawca powinien zastosować stawkę 22 %, na podst. art. 41 ust. 1 w/w ustawy.
Składając zażalenie na powyższe postanowienie /k. 3 akt podatkowych/ Urząd Gminy zarzucił organowi podatkowemu błędną wykładnię art. 146 ust. 1 pkt 2 lit. "a" w zw. z ust. 2 i w zw. z ust. 3 pkt 2 ustawy o podatku od towarów i usług i wniósł o zmianę zaskarżonego postanowienia i przyjęcie, że w sprawie niniejszej zastosowanie powinna znaleźć 7 % stawka podatku VAT.
Rozpoznając zażalenie Dyrektor Izby Skarbowej nie podzielił zarzutów i wniosków w nim zawartych i decyzją z dnia [...] odmówił zmiany rozstrzygnięcia organu I instancji. Wyjaśnił, że przepis art. 146 ustawy podatkowej wyraźnie wskazuje, iż stawka 7 % odnosi się do infrastruktury towarzyszącej budownictwu mieszkaniowemu, a dla jej zastosowania nie jest wystarczające ustalenie, że ulice stanowią dojazd do istniejącego i ciągle realizowanego budownictwa mieszkaniowego. Nie można jego zdaniem podzielić prezentowanego przez stronę stanowiska, że stawka preferencyjna określona w art. 146 ust. 1 pkt 2 lit. "a" ustawy o podatku od towarów i usług przysługuje jeżeli w obszarze planowanego zadania - robót budowlanych, realizowane są zadania inwestycyjne dotyczące budownictwa mieszkaniowego. Dla zastosowanie tej stawki nie jest wystarczający fakt, że droga obsługuje m.in. budownictwo mieszkaniowe. W praktyce bowiem zdecydowana większość dróg na terenie miasta spełnia takie zadania.
Do zaliczenia drogi do infrastruktury towarzyszącej budownictwu mieszkaniowemu niezbędne jest więc uznanie, że jej budowa ma na celu urządzenie i zagospodarowanie terenu w ramach przedsięwzięć i zadań budownictwa mieszkaniowego. Ustalone okoliczności wykazały, że realizacja budowy nawierzchni ulic będzie związana z zadaniami własnymi Gminy dotyczącymi zaspokajania zbiorowych potrzeb wspólnoty z zakresu gminnych dróg i ulic, nie zaś zadaniem z zakresu budownictwa mieszkaniowego.
Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem, z przyczyn wskazanych we wniosku, Gmina K. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.
Rozpoznając sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 14 "a" § 1 ustawy Ordynacja podatkowa stosownie do swojej właściwości naczelnik urzędu skarbowego (...) na pisemny wniosek podatnika, płatnika lub inkasenta ma obowiązek udzielić pisemnej interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego w ich indywidualnych sprawach, w których nie toczy się postępowanie podatkowe lub kontrola podatkowa albo postępowanie przed sądem administracyjnym. Jak wynika więc z treści powyższego przepisu z zapytaniem o udzielenie przewidzianej w tym przepisie interpretacji może wystąpić podatnik, płatnik lub inkasent.
Treść przepisu art. 14 "a" § 1 w/w ustawy wskazuje, że inne podmioty nie są uprawnione do wystąpienia z pisemnym wnioskiem o udzielenie pisemnej interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego.
W sytuacji, gdy z wnioskiem o udzielenie interpretacji wystąpi podmiot nie wymieniony w art. 14 "a" § 1, to po stronie organu podatkowego nie tylko nie powstaje obowiązek udzielenia pisemnej interpretacji, o której mowa w tym przepisie, ale organ ten nie ma też podstaw prawnych do udzielenia temu podmiotowi interpretacji.
Pojęcie podatnika, płatnika i inkasenta definiują odpowiednio art. 7, art. 8 i art. 9 Ordynacji podatkowej.
W rozpatrywanej sprawie z pisemnym zapytaniem o udzielenie interpretacji na podstawie art. 14 "a" § 1 Ordynacji podatkowej wystąpiła Gmina K., wskazując, iż była zleceniodawcą robót budowlano - montażowych związanych z "wykonaniem nawierzchni ulic - ciągów pieszo – jezdnych w K.", zaś we wniosku zawarte było pytanie o to, czy wykonujące wskazane wyżej prace Przedsiębiorstwo może domagać się od Gminy zapłaty podatku VAT wg stawki 22 %, czy też- jak twierdzi Gmina - powinna mieć zastosowanie stawka 7 %.
Mając na uwadze powyższe, stwierdzić należy, iż Gmina K. nie była podmiotem uprawnionym do wystąpienia w sprawie niniejszej z wnioskiem o udzielnie pisemnej interpretacji w trybie art. 14 "a" § 1 Ordynacji podatkowej, bowiem nie jest podmiotem wymienionym w tym przepisie prawa.
Dlatego też działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" oraz art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./ należało orzec jak w sentencji.