Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją Dyrektor Izby Skarbowej, po rozpatrzeniu zażalenia Kopalni Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w L. na postanowienie Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego odmawiającej udzielenia pisemnej interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego odmówił uchylenia postanowienia organu pierwszej instancji.
W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Dyrektor Izby Skarbowej podniósł, iż w dniu 22 kwietnia 2005 r. do Pierwszego Urzędu Skarbowego wpłynął wniosek Spółki o udzielenie pisemnej interpretacji co do zakresu i sposobu stosowania prawa podatkowego w zakresie opodatkowania podatkiem od towarów i usług opłaty rocznej za użytkowanie wieczyste gruntu.
Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego postanowieniem z dnia [...] maja 2005 r. odmówił udzielenia pisemnej interpretacji w żądanym zakresie, bowiem stwierdził, iż Spółka nie jest – zgodnie z art. 14a § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jednolity: Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz.
- – podmiotem uprawnionym do wystąpienia z takim zapytaniem. Interpretacja może być udzielona, jeżeli z takim wnioskiem wystąpi podmiot pobierający roczną opłatę z tytułu użytkowania wieczystego.
W zażaleniu Spółka wniosła o uchylenie postanowienia pierwszoinstancyjnego lub jego zmianę poprzez wydanie żądanej interpretacji, zarzucając naruszenie przepisów art. 14a i 165 Ordynacji podatkowej. W uzasadnieniu zarzutów podniosła, iż jest podmiotem uprawnionym do występowania z zapytaniem, bowiem Spółka jest podatnikiem podatku od towarów i usług, a interpretacja dotyczy jej indywidualnej sprawy, w której nie toczy się postępowanie podatkowe, kontrola skarbowa ani postępowanie przed sądem administracyjnym. Ponadto ma interes prawny w uzyskaniu takiej interpretacji, gdyż wykładnia w zakresie opodatkowania opłaty za użytkowanie wieczyste ma określone konsekwencje finansowe w rozliczaniu podatku od towarów i usług, w tym ma wpływ na zakwalifikowanie tego podatku jako podatku naliczonego i uwzględnienia jego wysokości w kwocie podatku należnego.
Dyrektor Izby Skarbowej nie znalazł podstaw do zmiany stanowiska Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego. W uzasadnieniu decyzji stwierdził, iż skarżący nie jest podmiotem, o którym mowa w art. 14a Ordynacji podatkowej, nie może więc otrzymać interpretacji w zakresie opodatkowania podatkiem od towarów i usług rocznej opłaty za użytkowanie wieczyste gruntów należących do Skarbu Państwa. Uprawnienie do wystąpienia z takim zapytaniem posiada natomiast podmiot pobierający tę roczną opłatę i w przypadku, gdy z takim wnioskiem zwróci się właśnie ten podmiot, Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego, zgodnie z przepisem art. 14a Ordynacji podatkowej, będzie miał obowiązek udzielić stosownej interpretacji przepisów prawa podatkowego.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji jako naruszającej prawo i interes prawny skarżącego. W uzasadnieniu podtrzymuje argumenty przedstawione w zażaleniu na postanowienie organu pierwszej instancji stwierdzając, że jako podatnik podatku od towarów i usług ma interes prawny w uzyskaniu pisemnego stanowiska organów podatkowych w odpowiedzi na złożone zapytanie, a Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego nie ma prawa odmówić udzielenia takiej odpowiedzi. Nieprawidłowe jest, zdaniem Spółki, twierdzenie organów podatkowych, że prawo do uzyskania interpretacji w zakresie opodatkowania podatkiem od towarów i usług opłat z tytułu użytkowania wieczystego przysługuje jedynie organowi pobierającemu tę opłatę, to jest Prezydentowi miasta L., bowiem organ ten może w ogóle nie być zainteresowany uzyskaniem w tym zakresie pisemnej informacji organów podatkowych.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentacje przedstawioną w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:
Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji pod względem jej zgodności z prawem - na podstawie art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zmianami) stwierdzić należy, iż skarga jest nieuprawniona, bowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa.
Art. 14a § 1 stanowi, iż stosownie do swojej właściwości naczelnik urzędu skarbowego, naczelnik urzędu celnego lub wójt, burmistrz (prezydent miasta), starosta albo marszałek województwa na pisemny wniosek podatnika, płatnika lub inkasenta mają obowiązek udzielić pisemnej interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego w ich indywidualnych sprawach, w których nie toczy się postępowanie podatkowe lub kontrola podatkowa albo postępowanie przed sądem administracyjnym.
Przepis ten ustanawia kryteria podmiotowe i przedmiotowe możliwości legalnego, skutecznego prawnie dochodzenia pisemnej interpretacji co do zakresu i sposobu stosowania prawa podatkowego, wskazując jako osoby wyłącznie uprawnione podatnika, płatnika i inkasenta, dla których uzyskanie tej interpretacji wynika ze zindywidualizowanego, opisanego w żądaniu stanu faktycznego, z którego ma wynikać (lub ma nie wynikać) obowiązek podatkowy albo obowiązek obliczenia, pobrania, wpłacenia podatku dotyczącego tych podmiotów. Jeżeli z żądaniem opisanym w art. 14a wystąpi podmiot w świetle unormowań tego przepisu nieuprawniony, po stronie organu podatkowego nie tylko, że nie powstaje obowiązek udzielenia interpretacji co do zakresu i sposobu stosowania prawa podatkowego, ale także organ podatkowy nie ma prawa udzielenia interpretacji innej osobie, aniżeli podatnikowi, płatnikowi lub inkasentowi, którzy wykażą swój podatkowo znaczący interes prawny w jej uzyskaniu w indywidualnej sprawie (postanowienie NSA z dnia 10 grudnia 1999 r. sygn. akt I SA/Ld 13/99).
Zgodnie z art. 7 § 1 Ordynacji podatkowej podatnikiem jest osoba fizyczna, osoba prawna lub jednostka organizacyjna niemająca osobowości prawnej, podlegająca na mocy ustaw podatkowych obowiązkowi podatkowemu. Z powyższego wynika, że za podatnika może być uważany podmiot praw i obowiązków materialnoprawnych, na których ciąży obowiązek zapłacenia podatku.
Przedstawiony przez Spółkę we wniosku skierowanym do Pierwszego Urzędu Skarbowego stan faktyczny wskazuje, iż przedmiotem interpretacji miało być opodatkowanie podatkiem od towarów i usług rocznej opłaty z tytułu użytkowania wieczystego gruntów należących do Skarbu Państwa. Podatnikiem podatku od towarów i usług od tego rodzaju czynności – przy założeniu że czynność ta podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług – mógłby być zgodnie z art. 7 § 1 Ordynacji podatkowej w powiązaniu z art. 15 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zmianami) tylko podmiot pobierający taką opłatę i tylko ten podmiot mógłby skutecznie domagać się udzielenia przez naczelnika urzędu skarbowego pisemnej interpretacji w tym zakresie.
Przepis art. 14a Ordynacji podatkowej przewiduje udzielenie pisemnej interpretacji na zapytanie podatnika co do zakresu i sposobu zastosowania prawa w jego indywidualnej sprawie. Oznacza to, iż zapytanie powinno dotyczyć sytuacji, w której znajduje się podmiot występujący z zapytaniem, lub gdy udzielenie interpretacji może mieć znaczenie dla decyzji gospodarczych, jakie podejmuje lub zamierza podjąć pytający (tak: S. Babiarz, B. Dauter, B. Gruszczyński. R. Hauser, A. Kabat, M. Niezgódka-Madek, Ordynacja podatkowa. Komentarz, Warszawa 2004, s. 91). Stąd też podnoszona przez skarżącą Spółkę okoliczność, iż jest ona podatnikiem podatku od towarów i usług i ma interes prawny w uzyskaniu interpretacji nie może mieć w sprawie znaczenia, bowiem ewentualny obowiązek podatkowy w podatku od towarów i usług od czynności opisanych w zapytaniu, jak już wyżej wskazano, spoczywał będzie na podmiocie pobierającym roczną opłatę z tytułu użytkowania wieczystego gruntów.
Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono, jak w sentencji.