Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 21 grudnia 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, w wyniku rozpoznania skargi R. N. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminowi do wniesienia odwołania – uchylił zaskarżone postanowienie.
W ustawowym terminie 14 dni, liczonym od doręczenia odpisu powyższego wyroku wraz z pisemnymi motywami, skarżąca wystąpiła o uzupełnienie wyroku przez orzeczenie o wszystkich naruszeniach prawa, w szczególności Wójta Gminy B., pozostających w ścisłym związku ze skargą. Skarżąca obszernie opisywała na czym, w jej ocenie, miały polegać rażące naruszenia prawa ze strony organu podatkowego, zagrożone odpowiedzialnością karną, które doprowadziły do wydania błędnej decyzji w sprawie wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego za 2015 r., przy przyjęciu nieprawdziwej powierzchni gruntów i do odmowy wydania jej zaświadczenia koniecznego w celu uzyskania świadczeń emerytalno-rentownych.
Odnosząc się do przytoczonego wniosku skarżącej należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 157 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2016.718 ze zm. - p.p.s.a.) strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu – a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia – zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Według zaś § 3 art. 157 p.p.s.a. orzeczenie uzupełniające wyrok zapada w formie wyroku, chyba że uzupełnienie dotyczy wyłącznie kosztów. Jak wywiódł Naczelny Sąd Administracyjny m.in. w sprawie sygn. II FZ 1244/13 (por. strona internetowa orzeczenia.nsa.gov.pl) odmowa uzupełnienia wyroku powinna przybierać formę postanowienia.
W aktualnym stanie prawnym forma postanowienia dla odmowy uzupełnienia wyroku wprost wynika z uregulowania zawartego w art. 194 § 1 pkt 5a p.p.s.a., w myśl którego zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje także na postanowienia, których przedmiotem jest odrzucenie wniosku o uzupełnienie wyroku albo odmowa jego uwzględnienia.
Należy podkreślić, że stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy. Granice te wyznacza przedmiot, o którym rozstrzygał organ, w tym przypadku w zaskarżonym postanowieniu. Skoro w realiach nin. sprawy zaskarżone postanowienie dotyczyło terminowości złożenia odwołania, w następstwie wyłącznie ta kwestia mogła być przedmiotem sądowej kontroli legalności, w wyniku skargi R. N.. W pisemnych motywach wyroku z dnia 21 grudnia 2016 r. sąd wyjaśnił skarżącej na czym polegał błąd organu II instancji, który ocenił jej pismo jako odwołanie, pomijając zawarte w nim żądania wszczęcia nadzwyczajnego postępowania podatkowego (jednego bądź więcej).
Zatem sąd, uchylając zaskarżone postanowienie przy zastosowaniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., nie był uprawniony do rozstrzygania o innych kwestiach, do których skarżąca nawiązuje we wniosku o uzupełnienie wyroku, a więc czy decyzja określająca wysokość łącznego zobowiązania pieniężnego jest zgodna z prawem i jaka powinna być treść oczekiwanego przez nią zaświadczenia, a przede wszystkim od jakiej powierzchni gruntów ma obowiązek płacić podatki (rolny, leśny).
W świetle powyższego nie zaistniały przesłanki do uzupełnienia wyroku z dnia 21 grudnia 2016 r., mocą którego uchylone zostało zaskarżone postanowienie. Natomiast zamieszczenie w sentencji powyższego wyroku rozstrzygnięć, zgodnie z oczekiwaniami skarżącej, dotyczących decyzji wymiarowej czy treści zaświadczenia, w szczególności powierzchni należących do niej gruntów, byłoby wprost sprzeczne z art. 134 § 1 p.p.s.a., bowiem wykraczałoby poza granice sądowej kontroli legalności w nin. sprawie, dotyczącej - jak to zostało już wyjaśnione wyżej - wyłącznie terminowości złożenia odwołania, gdyż tylko o tym zagadnieniu rozstrzygał organ w zaskarżonym postanowieniu.
Z powodów omówionych wyżej wniosek skarżącej o uzupełnienie wyroku nie zasługiwał na uwzględnienie.