Uzasadnienie
W wykonaniu zarządzeń z dnia 31 lipca oraz 1 sierpnia 2023 r. skarżącą wezwano do usunięcia braków skargi poprzez jej podpisanie oraz uiszczenie wpisu w wysokości 100 zł, w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi.
Przesyłka, zawierająca wezwanie została awizowana po raz pierwszy w dniu 9 sierpnia 2023 r., po czym wydana skarżącej w dniu 24 sierpnia 2023 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru – k. 13 akt sądowych).
Skarżąca uiściła wpis i przesłała podpisaną skargę w dniu 31 sierpnia 2023 r. (wtórnik zlecenia płatniczego – k. 14, data stempla pocztowego przesyłki – k. 21 akt sądowych).
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga podlega odrzuceniu, ponieważ jej braki formalne i fiskalne zostały uzupełnione po upływie ustawowego terminu.
W niniejszej sprawie szczególne znaczenie ma ustalenie daty doręczenia skarżącej wezwania do uiszczenia wpisu oraz podpisania skargi. Jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru, przesyłka zawierająca wezwania została awizowana po raz pierwszy w dniu 9 sierpnia 2023 r. poprzez pozostawienie zawiadomienia w oddawczej skrzynce pocztowej.
Zastosowanie znalazł w tym przypadku tryb doręczenia, o którym mowa w art. 73 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 259 ze zm., dalej p.p.s.a.). W myśl art. 73 § 1 p.p.s.a. w razie niemożności doręczenia pisma w sposób przewidziany w art. 65-68, art. 69 § 1 oraz art. 70-72, pismo składa się na okres czternastu dni w placówce pocztowej w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. – Prawo pocztowe albo w urzędzie gminy, dokonując jednocześnie zawiadomienia określonego w § 2. Jak wynika z art. 73 § 2 p.p.s.a., zawiadomienie o złożeniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy w terminie siedmiu dni od dnia pozostawienia zawiadomienia, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej, a gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe.
Zgodnie z art. 73 § 3 p.p.s.a., w przypadku niepodjęcia pisma w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy. Podkreślić trzeba szczególnie treść art. 73 § 4 p.p.s.a., stosownie do którego doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1. Z powyższego wynika, że do doręczenia wezwań skarżącej w sprawie niniejszej doszło w dniu 23 sierpnia 2023 r. (nie zaś w dniu następnym, gdy rzeczywiście wydano jej przesyłkę). Od tej daty rozpoczął bieg siedmiodniowy termin na usunięcie braków formalnych i fiskalnych skargi, zaś jego ostatni dzień przypadał 30 sierpnia 2023 r.
W tym stanie rzeczy Sąd musiał przyjąć, że skarżąca nie usunęła tych braków w terminie. Skutkowało to koniecznością odrzucenia skargi. Przepis art. 46 § 1 p.p.s.a. wskazuje na niezbędne elementy składowe pisma procesowego strony. Zgodnie z art. 46 § 1 pkt 4 p.p.s.a. każde pismo strony powinno zawierać podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika. W sytuacji, gdy nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej (art. 49 § 1 p.p.s.a.). W stosunku do skargi skutkiem nieuzupełnienia w terminie braków formalnych jest jej odrzucenie (art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.).
Ponadto stosownie do treści art. 214 § 1 p.p.s.a. do uiszczania kosztów sądowych obowiązany jest ten, kto wnosi do sądu pismo podlegające opłacie lub powodujące wydatki. W myśl art. 220 § 1 zdanie pierwsze i drugie p.p.s.a. – sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku, z zastrzeżeniem § 2 i 3, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. W sytuacji nieopłacenia skargi art. 220 § 3 p.p.s.a. przewiduje jako skutek powyższego jej odrzucenie. Siedmiodniowy termin określony w art. 220 § 1 p.p.s.a. dla wykonania obowiązku opłacenia skargi jest terminem ustawowym. Jego niezachowanie powoduje w myśl art. 85 p.p.s.a. bezskuteczność dokonanej po terminie czynności, co także prowadzi do odrzucenia skargi.
Wypada w tym miejscu zaznaczyć, że wydanie przez placówkę pocztową korespondencji po upływie terminu czternastu dni od pozostawienia pierwszego awizo było nieprawidłowe. Nie da się zatem wykluczyć, że skarżąca pozostawała w błędnym, ale usprawiedliwionym przekonaniu, że dokonuje czynności w ustawowym terminie, bo za początek tego terminu uznała dzień odbioru przesyłki i nie była świadoma, że skutek w postaci uznania przesyłki za doręczoną na podstawie art. 73 § 4 p.p.s.a. nastąpił już dzień wcześniej. Nawet jednak w takich okolicznościach Sąd nie mógł pominąć skutków, jakie przepisy wiążą z doręczeniem w opisanym trybie oraz z dokonaniem czynności z uchybieniem terminu. W sytuacji, gdy strona nie dokonała czynności w terminie bez swojej winy, może – na warunkach opisanych w art. 86 i art. 87 p.p.s.a. – złożyć wniosek o przywrócenie terminu.
Mając na względzie powyższe na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 oraz art. 200 § 3 należało orzec jak w sentencji.