Uzasadnienie
Ż. Spółka Akcyjna w W. (Spółka) wniosła skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 18 listopada 2022 r. oddalające skargę Spółki na bezczynność wierzyciela prezydenta Miasta P. w podejmowaniu czynności
W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o odrzucenie skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r., poz. 329 ze zm., dalej jako "p.p.s.a.").
Jednocześnie organ wskazał, iż mimo wskazania w skardze art. 3 § 2 pkt 2 i pkt 8 p.p.s.a., skarga Spółki nie jest skargą na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania, gdyż jednocześnie Spółka wnosi o uchylenie postanowienia Kolegium.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje
Skarga podlega odrzuceniu.
Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r., poz. 329 ze zm., dalej jako "p.p.s.a.") skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka.
Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 p.p.s.a.).
W przypadku naruszenia wskazanych powyżej przepisów art. 52 § 1 i § 2 p.p.s.a., sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., orzeka o odrzuceniu skargi jako niedopuszczalnej. Jak bowiem stanowi wskazany przepis, sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych (niż wskazane w art. 58 § 1 pkt 1-5 p.p.s.a.) przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne.
Wyczerpanie środków zaskarżenia, o których mowa w przywołanym wyżej art. 52 § 2 p.p.s.a., przed złożeniem skargi do sądu administracyjnego, stanowi zatem podstawową przesłankę dopuszczalności skargi, czyli warunek prawidłowego zaskarżenia określonego aktu. Powyższe podyktowane jest założeniem dwuinstancyjności postępowania.
Zaskarżone do Sądu postanowienie Kolegium z 18 listopada 2022 r. oddalające skargę Spółki na bezczynność wierzyciela zostało wydane w trybie art. 6 § 1a Ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2022 r. poz. 479 ze zm. – "u.p.e.a."), zgodnie z którym na bezczynność wierzyciela w podejmowaniu czynności, o których mowa w § 1, służy skarga podmiotowi, którego interes prawny lub faktyczny został naruszony w wyniku niewykonania obowiązku oraz organowi zainteresowanemu wykonaniem obowiązku. Postanowienie w sprawie skargi wydaje organ wyższego stopnia. Na postanowienie oddalające skargę przysługuje zażalenie.
Jak wynika z postanowienia z 18 listopada 2022 r., Spółka została prawidłowo pouczona o przysługującym jej zażaleniu w 7 –dniowym terminie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego.
Mając na uwadze powyższe Sąd wskazuje, że od postanowienia Kolegium z 21 listopada 2022 r., Skarżącej przysługiwał środek zaskarżenia w postaci prawa do wniesienia zażalenia, zgodnie z treścią art. 6 § 1a u.p.e.a. – o czym prawidłowo pouczono.
W zakreślonym terminie do wniesienia zażalenia do Kolegium Spółka nadała skargę do tutejszego Sądu, polemizując z treścią postanowienia z 18 listopada 2022 r., odnosząc się do jego treści oraz wprost zwracając się do Sądu o zastosowanie wykładni prokonstytucyjnej art. 70 § 8 Ordynacji podatkowej.
W świetle powyższego stwierdzić należy, że skarżący nie wyczerpał właściwego, obligatoryjnego trybu poprzedzającego wniesienie skargi do Sądu. Niewypełnienie tego warunku wyklucza możliwość dokonywania przez sąd merytorycznej oceny zasadności podniesionych w skardze zarzutów dotyczących bezczynności organu podatkowego, jak i wniosków w niej zawartych.
Sąd podkreśla, iż w sytuacji, gdy ustawa przewiduje środek zaskarżenia, skarga przysługuje wyłącznie na rozstrzygnięcie wydane na skutek jego rozpatrzenia. Niedopuszczalna jest zaś skarga na rozstrzygnięcie podjęte przez organ pierwszej instancji. Ponieważ w sprawie niniejszej zaskarżono postanowienie wydane w pierwszej instancji, skargę należało uznać za niedopuszczalną.
Mając na uwadze powyższe, Sąd na mocy art. 58 § 1 pkt 6 i § pkt 3 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.
Zwrotu uiszczonej kwoty wpisu dokonano na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 i § 2 powołanej ustawy.