Uzasadnienie
Postanowieniem 23 kwietnia 2015 r. przyznano stronie skarżącej prawo pomocy w zakresie obejmującym m. in. ustanowienie radcy prawnego. Dnia 19 czerwca 2015 r. Okręgowa Izba Radców Prawnych [...] wyznaczyła pełnomocnika z urzędu w osobie radcy prawnego J. G..
Wyrokiem z dnia 28 października 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę na wskazaną w sentencji decyzję. W wyroku tym zasądzono na rzecz radcy prawnego z urzędu wynagrodzenie za udział w postępowaniu przed sądem I instancji.
Pismem z dnia 30 grudnia 2015 r. pełnomocnik z urzędu poinformował o sporządzeniu opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej od wskazanego wyżej wyroku, wnosząc jednocześnie o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu i oświadczając, że opłaty z tytułu pomocy prawnej udzielonej z urzędu nie zostały opłacone w całości ani w części. Do pisma dołączone została potwierdzona za zgodność z oryginałem kserokopia nadania opinii o braku podstaw na adres strony skarżącej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje
Stosownie do art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) wyznaczony radca prawny otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad prawnych określonych w przepisach o opłatach za czynności radców prawnych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrot niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
Zasady te od dnia 1 stycznia 2016 r. precyzuje rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz.U. z 2015 r. poz. 1805). Zamieszczony w tym rozporządzeniu przepis przejściowy przewiduje jednak, że do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie rozporządzenia stosuje się przepisy dotychczasowe do czasu zakończenia postępowania w danej instancji (§22). W związku z powyższym w sprawie niniejszej znajdują zastosowanie przepisy rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz.U. z 2013 r. poz. 490 ze zm.) – dalej powoływane jako "rozporządzenie".
Zgodnie z § 2 ust. 2 rozporządzenia podstawę zasądzenia opłat stanowią stawki minimalne określone w rozdziałach 3-4. Gdy chodzi o postępowanie przed sądami administracyjnymi konkretyzuje je umieszczony w rozdziale 4 rozporządzenia przepis §14 różnicując w zależności od instancji i przejawionej przez radcę prawnego aktywności wysokość wskaźnika stawki należnego wynagrodzenia. Za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej przysługuje radcy prawnemu, który prowadził sprawę w I instancji opłata w wysokości 120 zł stosownie do § 14 ust. 2 pkt. 2 lit. b rozporządzenia.
W tych okolicznościach wynagrodzenie radcy prawnego za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej, wynosi 120 złotych, które stosownie do § 2 ust. 3 rozporządzenia w związku z art. 41 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054 ze zm.) należało powiększyć o stawkę podatku od towarów i usług w wysokości 23 %. Stąd kwota należna pełnomocnikowi z tytułu jego wynagrodzenia wynosi 147,60 złotych.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie w/w przepisów orzeczono jak na wstępie.