Uzasadnienie
Skarga została podpisana w imieniu skarżących przez doradcę podatkowego jako ich pełnomocnika. Jednak, pomimo prawidłowego wezwania, doradca podatkowy w zakreślonym terminie nie złożył dokumentu umocowania do reprezentowania skarżących. W tej sytuacji każdy ze wspólników spółki cywilnej został wezwany do podpisania skargi z zakreśleniem ustawowego terminu ipouczeniem o rygorze odrzucenia skargi w razie niewykonania wezwania. Powyższe wezwanie B. K. otrzymała 13 sierpnia 2018 r., a A. K. 8 sierpnia 2018 r. Zakreślony termin upłynął bezskutecznie. Skarga nie została podpisana.
Dla ścisłości należy odnotować, że wspólnicy poinformowali sąd o uchwale z dnia 22 kwietnia 2016 r. rozwiązującej spółkę cywilną V. A., której byli jedynymi wspólnikami. Jednocześnie, jak wynika z akt sprawy, adres A. K. był adresem siedziby spółki cywilnej.
W tym stanie sprawy trzeba przypomnieć, że skarga składana do sądu musi być podpisana przez samą stronę bądź jej reprezentanta stosownie do art. 46 § 1 pkt 4 w zw. z art. 57 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (aktualnie Dz.U.2018.1302 - ustawa p.p.s.a.). Jest to zatem ustawowy wymóg, aby skardze mógł zostać nadany dalszy bieg.
W dotychczasowym postępowaniu sądowym został zrealizowany tryb z art. 49 § 1 ustawy p.p.s.a. przewidziany dla uzupełnienia braków formalnych skargi. Skarżący nie zastosowali się do wezwania sądowego, zobowiązującego do usunięcia omawianego braku formalnego skargi. Natomiast brak podpisania skargi, pomimo prawidłowego wezwania do wykonania tego obowiązku, uzasadnia zastosowanie obligatoryjnego rygoru odrzucenia skargi stosownie do art. 58 § 1 pkt 3 ustawy p.p.s.a.
Z tych względów skarga podlegała odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 3, § 3 ustawy p.p.s.a. Zwrot wpisu sądowego zapłaconego od odrzuconej skargi uzasadnia art. 232 § 1 pkt 1 tej ustawy.