Postanowienie WSA w Lublinie z 6 września 2018 r., I SA/Lu 438/18

Sąd

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie

Rozpoznanie

w dniu 6 września 2018 r. na posiedzeniu niejawnym

Sprawa

sprawy ze skargi J. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości na 2018 r. w zakresie dopuszczalności skargi postanawia odrzucić skargę.

Skład

sędzia WSA Wiesława Achrymowicz przewodniczący

Uzasadnienie

Skarżący został pisemnie wezwany do podania wartości przedmiotu zaskarżenia. W wezwaniu zakreślono termin na wykonanie tego obowiązku oraz zawarto pouczenie o rygorze odrzucenia skargi w razie niewykonania wezwania.

Powyższe wezwanie do usunięcia braków formalnych skargi skarżący otrzymał 22 czerwca 2018 r. W zakreślonym terminie, odpowiadając na wezwanie sądowe, skarżący wyjaśnił, że "(...) Na dzień dzisiejszy trudno oszacować wartość".

Należy przypomnieć, że zgodnie z art. 215 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (aktualnie Dz.U.2018.1302 - dalej jako p.p.s.a.) w każdym piśmie wszczynającym postępowanie sądowe w danej instancji należy podać wartość przedmiotu zaskarżenia, jeżeli od tej wartości zależy wysokość opłaty. W świetle zaś art. 216 tej ustawy jeżeli przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna, stanowi ona wartość przedmiotu zaskarżenia. Zgodnie z treścią powołanych regulacji wyłącznie strona wnosząca skargę jest uprawniona do podania wartości przedmiotu sporu. Wynika to z faktu, że właśnie osoba wszczynająca spór z organem podatkowym najlepiej orientuje się w przedmiocie tego sporu i potrafi właściwie określić jego granice, w tym także kwotowe.

Stosownie do treści uchwały sygn. I FPS 7/07 (opublikowanej na stronie internetowej orzeczenia.nsa.gov.pl) w świetle przepisów art. 231 w związku z art. 215 i art. 216 p.p.s.a., wartość przedmiotu zaskarżenia stanowi tylko ta część należności pieniężnej, która została zakwestionowana. W uzasadnieniu powyższej uchwały Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnił m.in., że odnosząc wykładnię prokonstytucyjną i zgodną z prawami człowieka do analizowanych przepisów, w imię realizacji prawa do sądu i prawa do rzetelnego procesu trzeba uznać, że wysokość wpisu stosunkowego powinna być obliczana od wartości podanej przez stronę, która będzie odzwierciedlała wartość faktycznego przedmiotu sporu.

W okolicznościach tej sprawy zaskarżona decyzja wymierza należność pieniężną z tytułu zobowiązania podatkowego. W takiej sytuacji przedmiotem zaskarżenia w rozumieniu art. 215 § 1, art. 216 i art. 231 p.p.s.a. jest należność pieniężna. Skoro w omawianych regulacjach ustawodawca stanowi o wartości przedmiotu zaskarżenia, to tym samym zasadnicze znaczenie przypisuje woli strony skarżącej. Zatem w obowiązującym stanie prawnym to strona skarżąca ma ustawowy obowiązek wskazać konkretnie jaka jest wartość przedmiotu zaskarżenia. Decyzja w tej mierze należy wyłącznie do strony skarżącej, nie do sądu.

Tak więc niewskazanie w zakreślonym terminie wartości przedmiotu zaskarżenia, pomimo prawidłowego wezwania do wykonania tego obowiązku w myśl art. 49 § 1 p.p.s.a., uzasadnia odrzucenie skargi, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Rygor ten dochodzi do skutku, jeżeli strona skarżąca nie zastosowała się do doręczonego jej wezwania, z którego jednoznacznie wynikało co, w jakim czasie i pod jakim rygorem ma obowiązek wykonać.

Z tych powodów skarga podlegała odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 3, § 3 p.p.s.a.