Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją Dyrektor Izby Skarbowej, działając na podstawie art. 233§ 1 pkt. 2 lit. a ordynacji podatkowej, po rozpatrzeniu odwołania S. K. od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] maja 2004 r. Nr [...] określającej wysokość odsetek od nieuiszczonych w terminie zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych w związku z prowadzoną pozarolniczą działalnością gospodarczą za miesiące: październik, listopad i grudzień 2002 uchylił decyzję organu I instancji i określił wysokość tych odsetek za październik w kwocie: 13,80 zł, listopad 20,80 zł i grudzień 20,80 zł.
W uzasadnieniu swojej decyzji wskazał, iż w toku kontroli podatkowej działalności gospodarczej prowadzonej przez S. K. organ podatkowy I instancji ustalił, iż w 2002 r. zawyżone zostały koszty uzyskania przychodów w miesiącach: maj i grudzień 2002 r. w łącznej kwocie 15.284,38zł. Zawyżenie kosztów uzyskania przychodów za miesiąc maj 2002r. związane było z naruszeniem art. 23 ust. 1pkt. 20 i pkt. 43 lit. a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Ustalenie zawyżenia kosztów uzyskania przychodów w miesiącu grudniu 2002r. związane było z naruszeniem przez podatnika art. 23 ust. 2 ustawy o restrukturyzacji niektórych należności publicznoprawnych od przedsiębiorców. Zawyżenie kosztów uzyskania przychodów w miesiącu maju 2002r. spowodowało naliczenie przez podatnika zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych w zaniżonych kwotach za miesiące październik, listopad i grudzień 2002 r. Zaniżenia zaliczek dotyczą kwot przekraczających podatek należny za 2002 r. Na podstawie art. 53 a ordynacji podatkowej prowadziło to do określenia przez organ I instancji na dzień wydania decyzji wysokości odsetek za zwłokę od nieuregulowanych w terminie zaliczek na podatek dochodowy, które nie weszły w skład podatku należnego za rok podatkowy.
Od tej decyzji podatnik wniósł odwołanie, w którym wnosił o jej uchylenie i podnosił zarzut naruszenia art. 120, 122 ordynacji podatkowej oraz art. 23 ust. 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. o restrukturyzacji niektórych należności publicznoprawnych od przedsiębiorców.
Dyrektor Izby Skarbowej po rozpatrzeniu odwołania wskazał, iż zawyżenie kosztów uzyskania przychodów w miesiącu maju 2002r. o kwotę 2.724,13 zł spowodowało naliczenie i odprowadzenie zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą za miesiące wrzesień, październik, listopad i grudzień 2002r. w zaniżonych wysokościach, przy czym zaniżenie to w październiku wynosiło 264 zł, w listopadzie 594,30 zł, i grudniu 594,30 zł.
Zgodnie z art. 53 § 1 ordynacji podatkowej od zaległości podatkowych naliczane są odsetki za zwłokę. Odsetki od nieuregulowanych w terminie zaliczek na podatek dochodowy mogą być naliczane do 30 kwietnia następnego roku podatkowego, gdyż w razie niezapłacenia podatku rocznego biegną odsetki od rocznej zaległości podatkowej (wyrok z dnia 20.04.2004r. sygn. akt FSK 150/04). Odsetki określone przez organ I instancji zweryfikowane zostały zgodnie z wyżej przytoczonym poglądem Naczelnego Sądu Administracyjnego.
Podnoszone w odwołaniu zarzuty nie mają wpływu na treść rozstrzygnięcia, bowiem zakwestionowanie przez organ I instancji zaliczenia w ciężar kosztów uzyskania przychodów premii podatkowej w kwocie 12.560, 25 zł wpisanej do księgi podatkowej w miesiącu grudniu 2002 r., nie miało znaczenia dla wyliczenia prawidłowych kwot zaliczek na podatek, a co za tym idzie odsetek za zwłokę od nieterminowych ich wpłat, ponieważ stosownie do art. 44 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, zaliczkę za miesiąc grudzień nalicza się w wysokości należnej za miesiąc listopad.
W tym stanie faktycznym i prawnym organ odwoławczy orzekł jak w decyzji.
Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wnieśli M. i S. małż. K. Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji zarzucali wydanie jej z naruszeniem art. 23 i 24 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. o restrukturyzacji niektórych należności publicznoprawnych od przedsiębiorców (Dz. U. Nr 155, poz. 1287 ze zm.) oraz art. 120 i 122 ordynacji podatkowej.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wnosił o jej oddalenie i podtrzymywał argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:
Nie jest w sprawie sporne, iż skarżący S. K. w 2002 r. osiągał przychody z pozarolniczej działalności gospodarczej - art. 10 ust. 1 pkt. 3 ustawy z dnia 26 lipca 1991r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. jedn. Dz. U. z 2000r., Nr 14, poz. 176 ze zm.), w związku z czym, stosownie do art. 44 ust. 1 pkt. 1 tej ustawy zobowiązany był bez wezwania wpłacać w ciągu roku podatkowego zaliczki na podatek dochodowy wg zasad określonych w ust.
- Stosownie do tego przepisu, podatnicy, o których mowa w ust. 1, są obowiązani wpłacać zaliczki miesięczne. Wysokość zaliczek za miesiące do listopada roku podatkowego ustala się w sposób określony w pkt. 1- 3.
Organ podatkowy zaskarżoną decyzją ustalił wykonanie przez S. K. powyższego obowiązku z naruszeniem zasad określonych przytoczonym przepisem prawa i w decyzji skierowanej do podatnika określił odsetki od powstałej zaległości podatkowej. M. K. nie była stroną tego postępowania, bowiem nie ciążył na niej obowiązek zapłaty zaliczek na podatek dochodowy z tego źródła przychodu i decyzja organu podatkowego w przedmiocie określenia odsetek od zaległości podatkowych nie była do niej skierowana. Nie była ona adresatem przedmiotowej decyzji.
Stosownie do art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym.
Z przytoczonego przepisu prawa wynika, iż skarga do sądu administracyjnego może być wniesiona przez podmiot, który ma w tym interes prawny. W utrwalonym orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że interesu prawnego należy poszukiwać w prawie materialnym, którego konkretne normy przy rozstrzyganiu sprawy indywidualnej nabierają cech uprawnień lub obowiązków strony. Interes prawny podmiotu wnoszącego skargę przejawia się w tym, że działa on bezpośrednio we własnym imieniu i ma roszczenie o przyznanie uprawnienia lub zwolnienie z nałożonego obowiązku (por. wyrok z dnia 3.06.1996r,. II S.A. 74/96 ONSA 1997, nr 2 poz. 89). Pojęcie "interesu prawnego" ma charakter obiektywny.
Oceniając wniesioną przez M. K. skargę w niniejszej sprawie stwierdzić należało, iż nie ma ona interesu prawnego we wniesieniu skargi w rozpatrywanej sprawie. Zaskarżona decyzja nie była w ogóle do niej skierowana i nie dotyczy jej obowiązków ani uprawnień, co wynika z ustaleń faktycznych sprawy w zw. z cyt. wyżej art. 44 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz treści zaskarżonej decyzji. Brak interesu prawnego we wniesieniu skargi prowadził do jej odrzucenia.
Z tych przyczyn i na podstawie art. 58 § 1 pkt. 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało orzec jak w pkt. II sentencji wyroku.