Uzasadnienie
W dniu 12 września 2005r. W. W., działając przez swojego pełnomocnika radcę prawnego A. M., wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] Nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] Nr [...] orzekającej o odpowiedzialności Pana W. W. z tytułu zaległości w podatku od towarów i usług za miesiąc luty 1996r. Spółki z o. o. A. Strona skarżąca uiściła wpis od przedmiotowej skargi w określonym ustawowo terminie.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o umorzenie postępowania w przedmiotowej sprawie uzasadniając, iż decyzją z dnia [...] działając w trybie art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./, stwierdził nieważność zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] oraz poprzedzającej ją decyzji Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] uwzględniając tym samym zarzuty skargi w całości. Odpis powyższej decyzji został dołączony do akt.
Pismem procesowym z dnia 20 września 2005r. pełnomocnik skarżącego wniósł o umorzenie postępowania w przedmiotowej sprawie i zasądzenie na podstawie art. 201 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego w kwocie [...].
Rozpoznając sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 54 (3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./ - organ, którego działanie lub bezczynność zaskarżono, może działając w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości do dnia rozpoczęcia rozprawy.
Skorzystanie przez Dyrektora Izby Skarbowej z instytucji autokontroli przewidzianej w art. 54 (3 w/w ustawy spowodowało, iż decyzja będąca przedmiotem skargi została wyeliminowana z obrotu prawnego i tym samym dalsze postępowanie w sprawie stało się bezprzedmiotowe.
Wobec powyższego i na podstawie art. 161 (1 pkt 3 i (2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało postępowanie umorzyć.
Stosownie do art. 201 § 1 w zw. z art. 200 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – w razie umorzenia postępowania z przyczyny określonej w art. 54 § 3 ustawy skarżącemu przysługuje zwrot kosztów niezbędnych do celowego dochodzenia praw od organu, który wydał zaskarżoną decyzję.
Wobec powyższego orzekając o zwrocie stronie kosztów postępowania Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zasądził na jej rzecz od Dyrektora Izby Skarbowej zwrot kwoty [...] tytułem uiszczonego w sprawie wpisu.
W przedłożonym do akt spisie kosztów pełnomocnik skarżącego wskazał jako podstawę zasądzenia kosztów zastępstwa procesowego § 14 ust. 2 pkt 1) lit. a w zw. z § 6 pkt 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu /Dz.U. Nr 163, poz. 1349 ze zm./, zgodnie z którym wskazana przez niego kwota wynagrodzenia pełnomocnika przysługuje w sprawach, w których przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna.
W niniejszej sprawie przedmiotem zaskarżenia jest odmowa stwierdzenia nieważności decyzji, więc podstawę określenia wysokości wynagrodzenia pełnomocnika w tym przypadku powinien stanowić § 14 ust. 2 pkt 1) lit. c w/w rozporządzenia.
W ocenie Sądu wynagrodzenie pełnomocnika w przedmiotowej sprawie wynosi więc 240 zł plus 15 zł tytułem opłaty skarbowej od pełnomocnictwa /art. 1ust. 1 pkt 2 lit. "a" w zw. z załącznikiem cześć V ustawy z dnia 9 września 2000 r. o opłacie skarbowej –Dz. U. z 2004 r., Nr 253, poz. 2532/.
Biorąc wszystko pod uwagę i działając na podstawie wskazanych powyżej przepisów należało orzec jak w sentencji.