Wyrok WSA w Lublinie z 13 lutego 2004 r., I SA/Lu 451/03

Sąd

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie

Rozpoznanie

w dniu 13 lutego 2004 r.

Sprawa

sprawy ze skargi W. L. na decyzję Izby Skarbowej z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiąc VII 1993 r. oddala skargę

Skład

Przewodniczący Sędzia NSA A. Kwiatek (spr.), Sędziowie NSA E. Gdulewicz, NSA D. Małysz
I. Lachowska protokolant

Uzasadnienie

Zaskarżoną decyzją Izba Skarbowa Ośrodek Zamiejscowy, po rozpoznaniu odwołania W. L., utrzymała w mocy swoją decyzję z dnia [...] kwietnia 2003 r., wydaną w wyniku wznowienia postępowania, odmawiającą uchylenia decyzji ostatecznej Izby Skarbowej z dnia [...] sierpnia 1994 r. określającej zobowiązanie w podatku od towarów i usług za lipiec 1993 r.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Izba Skarbowa podała, że przedmiotem wniosku podatnika z dnia [...] lutego 1998 r. o wznowienie postępowania na podstawie art. 240 § 1 pkt 5 ordynacji podatkowej była ostateczna decyzja Izby Skarbowej z dnia [...] sierpnia 1994 r. utrzymująca w mocy decyzję Urzędu Skarbowego z dnia [...] czerwca 1994 r. określającą zobowiązanie w podatku od towarów i usług za lipiec 1993 r. w kwocie 531,90 zł oraz ustalająca zobowiązanie w tym podatku z tytułu zawyżenia podatku naliczonego w kwocie 2.025,90 zł. Zmiana rozliczenia podatku za ten miesiąc była skutkiem uznania, że podatnik przy sprzedaży gumy do żucia “[...]" stosował błędnie stawkę 7% właściwą dla “skrobi przetworzonych pozostałych" według symbolu SWW 2452-9, wykorzystując interpretację Wojewódzkiego Urzędu Statystycznego z dnia [...] sierpnia 1993 r. otrzymaną od producenta, zamiast stawki 22% właściwej dla gumy do żucia sklasyfikowanej w symbolu SWW 2519-7 i wymienionej w załączniku nr 6 do ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz.U. 1993 Nr 11 poz. 50 ze zm.). Skarga na decyzję Izby Skarbowej z dnia [...] sierpnia 1994 r. oddalona została wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodka Zamiejscowego w Lublinie z dnia 13 października 1995 r. sygn. akt SA/Lu 2114/94 przy akceptacji poglądu organów podatkowych, że podatnik mimo posiadanej informacji Urzędu Statystycznego powinien sprawdzić prawidłowość klasyfikacji sprzedawanego towaru i zasadność przyjętej stawki opodatkowania.

Decyzją z dnia [...] maja 1998 r. Izba Skarbowa, na podstawie art. 243 § 3 ordynacji podatkowej, odmówiła wznowienia postępowania. Decyzję Ministra Finansów z dnia 30 listopada 2000 r. utrzymującą w mocy decyzję Izby uchylił Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 14 listopada 2002 r. sygn. akt III SA 46/01 wskazując na naruszenie art. 243 § 1 ordynacji podatkowej. W konsekwencji Minister Finansów decyzją z dnia [...] marca 2003 r. uchylił decyzję Izby Skarbowej z dnia [...] maja 1998 r. i sprawę z wniosku o wznowienie postępowania przekazał do ponownego rozpoznania. W wyniku zmian w organizacji skarbowości właściwą do rozpoznania wniosku z dnia [...] lutego 1998 r. została Izba Skarbowa Ośrodek Zamiejscowy. Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2003 r. Izba wznowiła postępowanie w sprawie zakończonej decyzją ostateczną z dnia [...] sierpnia 1994 r., a decyzją z dnia [...] kwietnia 2003 r. odmówiła uchylenia tej decyzji.

Zarówno we wniosku o wznowienie postępowania jak i w odwołaniu podatnik wskazywał, że uzyskane przez niego pismo Wojewódzkiego Urzędu Statystycznego z dnia [...] maja 1997 r. ujawnia nową okoliczność faktyczną istniejącą w dniu wydania decyzji i nie znaną organom podatkowym, iż sprzedawany przez podatnika towar kwalifikowany był przez organy statystyczne jako “skrobie przetworzone pozostałe" do dnia [...] maja 1994 r. tj. do dnia wydania Komunikatu Prezesa GUS zmieniającego klasyfikację tego towaru na symbol SWW 2519-7 “guma do żucia". Izba wskazała, że w sprawie poza sporem jest, że pismo Wojewódzkiego Urzędu Statystycznego z dnia [...] maja 1997 r. nie jest dowodem istniejącym w dniu wydania decyzji będącej przedmiotem wznowienia postępowania z dnia [...] sierpnia 1994 r. Ustosunkowując się do stwierdzenia podatnika, że pismo to ujawnia nową, nie znaną organom podatkowym okoliczność klasyfikowania gumy do żucia “orbit bez cukru" do symbolu SWW 2452-9 “skrobie przetworzone pozostałe", Izba wyjaśniła, że fakt ten znany był organom wydającym decyzje wymiarowe w dniu [...] czerwca 1994 r. i w dniu [...] sierpnia 1994 r. oraz kontrolującemu legalność tych decyzji Sądowi, gdyż na taką klasyfikację tego towaru powoływał się podatnik przedkładając w postępowaniu wymiarowym pismo Wojewódzkiego Urzędu Statystycznego z dnia [...] sierpnia 1993 r. Izba wskazała, że z pism Wojewódzkiego Urzędu Statystycznego z dnia [...] sierpnia 1993 r. oraz z dnia 23 maja 1997 r. wynika, iż w okresie którego dotyczy decyzja ostateczna (lipiec 1993 r.) organ statystyczny klasyfikował gumę do żucia “orbit bez cukru" do SWW 2452-9 i klasyfikacja ta znana była organom podatkowym, gdyż podlegała ocenie w wydanej decyzji wymiarowej. Zdaniem Izby, skoro fakt klasyfikowania towaru przez organ statystyczny znany był w dniu wydania decyzji, to prawidłową była ocena, że w sprawie brak jest przesłanek wskazanych w art. 240 § 1 pkt 5 ordynacji podatkowej, co uzasadniało odmowę uchylenia decyzji na podstawie art. 245 § 1 pkt 2 ordynacji podatkowej.

W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego W. L. wnosił o uchylenie decyzji zarzucając naruszenie art. 240 § 1 pkt 5, art. 187 § 1 i art. 191 ordynacji podatkowej przez nie rozważenie okoliczności, że dany wyrób może być zaliczony tylko do jednej grupy statystycznej, a decyzje wymiarowe wydane zostały na podstawie klasyfikacji dokonanej samodzielnie przez organy podatkowe z przekroczeniem zasad swobodnej oceny dowodów. Wskazując na naruszenie art. 130 § 1 pkt 6 ordynacji podatkowej skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności decyzji, gdyż pracownik Izby, który podpisał decyzję objętą odwołaniem podpisał również wezwanie do uzupełnienia odwołania oraz postanowienie wydane w trybie odwoławczym na podstawie art. 200 § 1 ordynacji podatkowej.

W odpowiedzi na skargę Izba Skarbowa wniosła o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Stosownie do art. 97 § 1 ustawy- Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2002 Nr 153, poz. 1271 ze zm.), sprawy, w których skargi wniesione zostały do Naczelnego Sądu Administracyjnego podlegają, po dniu 1 stycznia 2004 r., rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2002 Nr 153, poz. 1270).

W niniejszej sprawie Izba Skarbowa po zbadaniu dopuszczalności wznowienia postępowania (k. 217 akt podatkowych) i uwzględniając treść wyroku NSA z dnia 14 listopada 2002 r., postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2003 r. wznowiła postępowanie w sprawie zakończonej decyzją ostateczną Izby Skarbowej z dnia [...] sierpnia 1994 r. Zarówno postanowienie o wznowieniu postępowania, jak i wydaną w jego wyniku decyzję podpisała J. P. Wicedyrektor Izby Skarbowej. Podpisała również wezwanie do uzupełnienia odwołania oraz do zapoznania z materiałem dowodowym przed wydaniem decyzji odwoławczej. Wykonanie tych czynności, pozostających bez wpływu na rozstrzygnięcie sprawy, nie mogło być uznane za rażące naruszenie art. 130 § 1 pkt 6 ordynacji podatkowej, wykluczającego udział w postępowaniu odwoławczym pracownika, który brał udział w wydaniu decyzji zaskarżonej odwołaniem. Naruszenie tego przepisu stanowić mogłoby przesłankę wznowienia postępowania, jako jego kwalifikowana wadliwość, jedynie w sytuacji wydania decyzji przez pracownika podlegającego wyłączeniu (art. 240 § 1 pkt 3 ordynacji podatkowej), a decyzja w postępowaniu odwoławczym wydana została (podpisana) przez innego upoważnionego pracownika Izby Skarbowej.

Nieuzasadniony jest również zarzut wadliwości postępowania skutkującej dowolnym stwierdzeniem braku przesłanek pozwalających na wzruszenie w wyniku wznowienia postępowania ostatecznej decyzji wymierzającej podatek od towarów i usług za lipiec 1993 r.

Dla wznowienia postępowania i uchylenia decyzji ostatecznej z przyczyny wskazanej w art. 240 § 1 pkt 5 ordynacji podatkowej niezbędnym jest ustalenie, że po wydaniu decyzji ostatecznej wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nie znane organowi, który wydał decyzję.

Zdaniem skarżącego uzyskane przez niego pismo Wojewódzkiego Urzędu Statystycznego z dnia [...] maja 1997 r. ujawnia nową okoliczność faktyczną istniejącą w dniu wydania decyzji ostatecznej ([...] sierpnia 1994 r.) i nie znaną organowi podatkowemu. Okolicznością tą jest fakt, że guma do żucia “orbit bez cukru" klasyfikowana była przez organy statystyczne do dnia [...] maja 1994 r. w symbolu SWW 2452-9 “skrobie przetworzone pozostałe". Jednakże właśnie ta okoliczność, dokumentowana przez skarżącego w postępowaniu wymiarowym pismem Wojewódzkiego Urzędu Statystycznego z dnia [...] sierpnia 1993 r. (k. 46 akt podatkowych), podważona została oceną organu podatkowego, który uznał, że guma do żucia “orbit bez cukru" sklasyfikowana jest w symbolu SWW 2519-7 i w konsekwencji, że jej sprzedaż powinna być opodatkowana stawką 22%.

W postępowaniu w przedmiocie wznowienia postępowania ocena ta nie mogła podlegać weryfikacji, do czego zdaje się zmierzać skarżący, bowiem jej prawidłowość przesądzona została w decyzji ostatecznej i akceptującym ją prawomocnym wyroku Sądu.

Wznowienie postępowania jest nadzwyczajnym trybem pozwalającym na wzruszenie decyzji ostatecznej jedynie w przypadku zaistnienia przesłanek wymienionych w art. 240 § 1 ordynacji podatkowej.

Skoro w sprawie bezspornym jest, że uzyskane przez skarżącego pismo z dnia [...] maja 1997 r. nie może stanowić nowego dowodu, bowiem nie istniało w dniu wydania decyzji ostatecznej z dnia [...] sierpnia 1994 r. a z treści tej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji wynika, że przedmiotem oceny organów podatkowych była właśnie okoliczność klasyfikacji gumy do żucia przez Urząd Statystyczny w lipcu 1993 r., to okoliczności tej również nie można uznać za nową, nie znaną organowi, który decyzję wydał.

Z tych względów uznać należało, że zaskarżona decyzja zgodna jest z prawem, stąd na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, podlegała oddaleniu.