Uzasadnienie
Skarżąca spółka wystąpiła do sądu o kontrolę legalności decyzji z 13 czerwca 2023 r. wydanej przez Prezydenta Miasta Lublin jako organ I instancji w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2022 r.
Organ I instancji, odpowiadając na skargę, wniósł o jej odrzucenie z tym uzasadnieniem, że objęta skargą decyzja nie jest ostateczna. Skarżąca spółka złożyła od tej decyzji odwołanie z 26 czerwca 2023 r., a postępowanie odwoławcze jest w toku.
W tym stanie sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:
Stosownie do art. 52 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2023.1634. - P.p.s.a.) skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka.
Zgodnie zaś z art. 52 § 2 P.p.s.a. przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie.
Następnie w myśl art. 220 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa (Dz.U.2022.2651 ze zm. - O.p.) na decyzję organu I instancji służy stronie odwołanie tylko do jednej instancji.
Jak wynika z twierdzeń i dokumentów przedstawionych przez organ I instancji, skarżąca spółka skorzystała z prawa do wniesienia odwołania od decyzji organu I instancji z 13 czerwca 2023 r. objętej skargą do sądu. Następnie organ I instancji przekazał organowi odwoławczemu akta podatkowe wraz z odwołaniem złożonym przez skarżącą spółkę przy piśmie sporządzonym w trybie art. 227 O.p. z dnia 10 lipca 2023 r.
W świetle powyższego skarga spółki na decyzję organu I instancji wydaną 13 czerwca 2023 r., od której skarżącej spółce przysługiwało odwołanie, jest niedopuszczalna na gruncie art. 52 § 1, § 2 P.p.s.a.
W konsekwencji niedopuszczalna skarga spółki podlegała odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6, § 3 P.p.s.a., o czym sąd postanowił jak na wstępie.