Postanowienie WSA w Lublinie z 9 listopada 2004 r., I SA/Lu 478/04

Sąd

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie

Rozpoznanie

w dniu 9 listopada 2004r. na posiedzeniu niejawnym

Sprawa

sprawy ze skargi W. B. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia 19 lipca 2004r., Nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym za m-ce: luty – czerwiec 2002r.

Skład

Sędzia NSA Anna Kwiatek przewodniczący

Sentencja

1. postanawia: - odrzucić skargę

Uzasadnienie

W dniu 24 września 2004r. W. B., działając przez pełnomocnika, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...], Nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia [...], Nr [...] określającą A. B. zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym za miesiące: luty – czerwiec 2002r. w łącznej kwocie [...].

Rozpoznając sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art.50§1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi/Dz.U. Nr153, poz.1270/ - uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Stosownie do art.50§2 w/w ustawy – uprawnionym do wniesienia skargi jest również inny podmiot, któremu ustawy szczególne przyznają prawo do wniesienia skargi.

Z wyżej wymienionych przepisów wynika, że legitymację skargową określono przez wyróżnienie atrybutu interesu prawnego (legitymacji materialnej) oraz wskazanie podmiotów, które mimo braku takiego interesu są uprawnione do wniesienia skargi (legitymacji formalnej).

Kryterium interesu prawnego ma charakter materialnoprawny i wymaga stwierdzenia związku między sferą indywidualnych praw i obowiązków wnoszącego skargę do sądu a zaskarżonym aktem lub czynnością organu. Innymi słowy interes prawny podmiotu wnoszącego skargę przejawia się tym, że działa on bezpośrednio we własnym imieniu i ma roszczenie o przyznanie uprawnienia lub zwolnienia z nałożonego obowiązku.

Jak wskazano na wstępie zaskarżona decyzja utrzymała w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia [...] Nr [...] określającą dla A. B. (właścicielki Sklepu Wielobranżowego) zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym. Decyzja ta nie rodzi jakiegokolwiek obowiązku dla W. B. Tym samym skoro brak jest związku pomiędzy sferą indywidualnych praw i obowiązków skarżącego a zaskarżoną decyzją to stwierdzić należy, iż W. B. jest osobą nieuprawnioną do wniesienia skargi w niniejszej sprawie (nie posiada legitymacji materialnej). Nie należy on również do kręgu podmiotów posiadających legitymację formalną.

Wobec powyższego i na podstawie art.58§1 pkt6 i §3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało orzec jak w sentencji.