Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2005 r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpatrzeniu zażalenia A.P. na postanowienie Burmistrza z dnia [...] czerwca 2005 r., nr [...] w przedmiocie stanowiska wierzyciela w zakresie zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej – utrzymało w mocy postanowienie organu I instancji.
Jak wynika z akt sprawy w dniu 1 czerwca 2005 r. wpłynęło do organu egzekucyjnego – Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego oświadczenie A.P. iż nie wyraża zgody na potrącanie jej przez Urząd Miejski części renty inwalidzkiej na poczet wierzytelności określonych w tytułach wykonawczych o Nr [...] i [...] obejmujących należność z tytułu podatku od nieruchomości za 2001 i 2002 rok. W piśmie tym podnosiła, iż błędnie została przez Urząd Gminy obciążona podatkiem od nieruchomości. Do oświadczenia dołączyła kserokopię w/w tytułów wykonawczych i decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] kwietnia 2005 r., uchylającej zarówno decyzję własną z dnia [...] lutego 2005 r., utrzymującą w mocy decyzję Burmistrza z dnia [...] listopada 2004 r., nr [...], [...] w przedmiocie odmowy umorzenia zaległego podatku od nieruchomości jak i decyzję organu I instancji i przekazującej sprawę do ponownego rozpatrzenia.
Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego przesłał powyższe oświadczenie według właściwości do Urzędu Miejskiego celem uzyskania stanowiska wierzyciela.
Burmistrz, działając na podstawie art. 34 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, postanowieniem z dnia [...] czerwca 2005 r. odmówił uwzględnienia zarzutu określonego we wskazanym wyżej oświadczeniu A.P.
W uzasadnieniu swojego stanowiska wyjaśnił, iż obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości powstał w stosunku do A.P. w związku z zawartą w dniu 30 czerwca 1998 r. w L. przez nią, R.P., R.P. i Z.K. /dzierżawcami/ umową dzierżawy nieruchomości od Agencji Własności Rolnej Skarbu Państwa – Oddział Terenowy w L. /wydzierżawiającym/. Wskazał, iż powyższy obowiązek wygasł dopiero z dniem 25 września 2003 r. na skutek aneksu do powyżej umowy, w wyniku którego A. P. rozwiązała umowę dzierżawy. W tym stanie rzeczy zarzuty wskazane przez stronę w oświadczeniu są niezasadne, a zaległości objęte tytułami wykonawczymi o w/w numerach zasadne i wymagalne.
Odnosząc się do wskazanej przez dłużniczkę decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego uchylającej (?) wyjaśnił, iż decyzja ta dotyczy wyłącznie zasadności wpisania do nakazu podatkowego poddzierżawcy P.P., bowiem obowiązek podatkowy spoczywa na dzierżawcy, a nie na poddzierżawcy.
Na powyższe postanowienia A.P. wniosła zażalenie, w którym ponownie wyjaśniła, iż nigdy nie prowadziła działalności gospodarczej, a w okresie w którym powstała zaległość podatkowa, tj. w okresie od 21 grudnia 2001 r. do 4 grudnia 2003 r. działalność prowadził poddzierżawca P.P., który zgodnie z umową poddzierżawy zawartą w dniu 2 listopada 2000 r. przy udziale Agencji Własności Rolnej Skarbu Państwa przejął obowiązek podatkowy.
Po rozpatrzeniu zażalenia Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2005 r. utrzymało w mocy postanowienie Burmistrza z dnia [...] czerwca 2005 r. w sprawie odmowy uwzględnienia zarzutu na prowadzenie postępowania egzekucyjnego. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, iż zgromadzony materiał dowodowy wskazuje, że podstawą wystawienia tytułów wykonawczych były decyzje ustalające podatek od nieruchomości z dnia [...] lutego 2001 r., nr [...] oraz z dnia [...] lutego 2002 r., [...]doręczone stronie kolejno w dniu 19 lutego 2001 r. i w dniu 21 lutego 2002/, co oznacza, iż A.P. jest podatnikiem zobowiązanym do uiszczenia należnego podatku od nieruchomości i tym samym podniesiony przez nią zarzut egzekucyjny nie zasługuje na uwzględnienie, co czyni stanowisko organu I instancji prawidłowym.
Nie zgadzając się powyższym rozstrzygnięciem A.P. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, zarzucając organom administracyjnym nieuczciwość i wywodząc jak w zażaleniu.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, argumentując jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje
Dokonując kontroli zaskarżonego postanowienia pod względem jego zgodności z prawem w oparciu o dyspozycję zawartą w przepisie art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych / Dz. U. Nr 153, poz. 1269 / oraz art. 3 (1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm. / stwierdzić należy, iż zarówno zaskarżone postanowienie, jak i poprzedzające je postanowienie organu I instancji wydane zostały z naruszeniem przepisów prawa, co mogło mieć wpływ na wynik rozstrzygnięcia.
Przepis art. 33 ustawy egzekucyjnej wymienia taksatywnie przyczyny, które mogą być podstawą zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym w administracji.
W orzecznictwie sądowoadministracyjnym utrwalony jest pogląd, iż organ egzekucyjny nie bada zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym, ale związany jest, w zakresie wskazanym w art. 34 § 1 ustawy egzekucyjnej, stanowiskiem wierzyciela zawartym w postanowieniu wydanym w trybie tego przepisu prawa.
Zgodnie bowiem z 34 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji /tekst jedn. Dz. U. z 2002 r., nr 110, poz. 968 z późn. zm./- zwanej dalej ustawa egzekucyjną - zarzuty zgłoszone na podstawie art. 33 pkt 1-7, 9 i 10, a przy egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym - także na podstawie art. 33 pkt 8, organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów z tym, że w zakresie zarzutów, o których mowa w art. 33 pkt 1-5, wypowiedź wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążąca.
Z powyższego wynika, iż do rozpatrzenia zarzutów właściwy jest organ egzekucyjny, a wierzyciel – nie będący jednocześnie organem egzekucyjnym - wyraża jedynie swoje stanowisko w przedmiocie zgłoszonych zarzutów w formie postanowienia, z jednym wyjątkiem. Wyjątek ten wynika z art. 34 § 1 a ustawy egzekucyjnej, dodanego ustawą z dnia 10 września 2003r. (Dz. U. Nr 193, poz. 1884) z mocą obowiązującą od dnia 1stycznia 2004r. Zgodnie z tym przepisem, jeżeli zarzut zobowiązanego jest lub był przedmiotem rozpatrzenia w odrębnym postępowaniu administracyjnym, podatkowym lub sądowym albo zobowiązany kwestionuje w całości lub w części wymagalność należności pieniężnej z uwagi na jej wysokość ustaloną lub określoną w orzeczeniu, od którego przysługują środki zaskarżenia, wierzyciel wydaje postanowienie o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu.
Wierzyciel w swoim stanowisku, nie podzielając wskazanych przez zobowiązanego podstaw wymienionych w art. 33 ustawy egzekucyjnej, powinien wykazać, iż podstawy te w sprawie nie zachodzą i dlaczego, a prowadzenie egzekucji jest zasadne oraz rozważyć, czy nie występują przesłanki wskazane w art. 34 § 1a, bowiem treść rozstrzygnięć w obu wypadkach w zależności od tych ustaleń będzie inna. Jak wynika z pisma skarżącej, zarzuca błąd co do osoby zobowiązanego i domniemywać można, że kwestionuje ona istnienie obowiązku podatkowego w podatku od nieruchomości za lata objęte spornymi tytułami egzekucyjnymi.
Z treści dołączonych do akt tytułów wykonawczych wynika, iż zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości powstało w stosunku do skarżącej na podstawie decyzji: za 2002/II z dnia [...] stycznia 2002r nr [...], a za 2001/IV z dnia [...] stycznia 2001r. nr [...] (k.- 2 i 3 akt administracyjnych). Organ odwoławczy, ferując zaskarżone postanowienie powołuje inne daty i nr decyzji kreujących zobowiązanie podatkowe za te okresy wobec skarżącej (decyzji tych zresztą w aktach brak).
Z akt wynika również, iż w sprawie wymiaru podatku od nieruchomości za 2001 (k.- 39) toczyło się postępowanie podatkowe [...], w którym skarżąca brała udział oraz że przed organami podatkowymi w odrębnym postępowaniu podnoszony był zarzut skierowania decyzji do osób nie będących podatnikami podatku od nieruchomości - decyzja SKO z dnia [...]kwietnia 2005r. k.- 5. Z decyzji tej wynika, iż kwestie te miały być rozpatrzone przez organ podatkowy w trybie nadzwyczajnym wzruszania decyzji ostatecznej. Czy, w związku z tym stanowiskiem organu odwoławczego decyzje wymiarowe zostały wzruszone w trybie nadzwyczajnym i z jakim skutkiem dla skarżącej oraz czy są one ostateczne nie zostało ustalone. W każdym razie z treści zaskarżonych postanowień nie wynika, by przesłanki wskazane w art. 34 § 1 a ustawy egzekucyjnej były przedmiotem rozważań organów orzekających w niniejszej sprawie.
W uzasadnieniu postanowienia z dnia [...] czerwca 2005r. Burmistrz pisze: "Decyzja SKO– "uchylająca" dotyczy tylko i wyłącznie zasadności wpisania do nakazu podatkowego poddzierżawcy P.P.", to jednak wobec wyżej wskazanych wątpliwości i rozbieżności oraz nieokreślenia o jaką decyzję chodzi nie wiadomo, w jakim przedmiocie, kiedy i w jakiej sprawie decyzja ta była wydana.
W postępowaniu egzekucyjnym, jak wyżej wskazano, nie bada się wprawdzie meritum sprawy, niemniej w odrębnym postępowaniu administracyjnym lub sądowym zobowiązany może kwestionować treść obowiązku, czyli zachodzi konieczność badania merytorycznego sprawy. Jeżeli w takim postępowaniu służą środki zaskarżenia, wówczas wierzyciel wydaje postanowienie o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu (por. Postępowanie egzekucyjne w administracji – Komentarz R. Hauser, Z. Leoński Wydawnictwo C.H. BECK Warszawa 2004 str. 116).
Wyżej wskazane wątpliwości co do stanu faktycznego sprawy oraz dowolność w zakresie argumentacji co do decyzji stanowiących podstawę wystawienia tytułów wykonawczych (o czym wyżej) nie dają podstaw do uznania stanowiska wierzyciela w przedmiocie "odmowy uwzględnienia zarzutu" na obecnym etapie postępowania za prawnie uzasadnione.
Podnieść nadto należy, iż wierzyciel nie rozstrzyga w przedmiocie zarzutu zgłoszonego przez zobowiązanego, lecz jedynie wyraża swoje stanowisko w tej kwestii. Stosownie bowiem do art. 34 § 4 ustawy egzekucyjnej, organ egzekucyjny, po otrzymaniu ostatecznego postanowienia w sprawie stanowiska wierzyciela lub postanowienia o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu, wydaje postanowienie w sprawie zgłoszonych zarzutów, a jeżeli zarzuty są uzasadnione – o umorzeniu postępowania egzekucyjnego albo o zastosowaniu mniej uciążliwego środka egzekucyjnego.
Odmowa lub uwzględnienie zarzutów zastrzeżone jest zatem do właściwości organu egzekucyjnego.
Powyższe uchybienia dawały podstawę do uchylenia zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego je postanowienia wierzyciela, a to na podstawie art. 145 § 1 pkt. 1 lit c w zw. z art. 134 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Wobec powyższego należało orzec jak w sentencji.