Uzasadnienie
Uzasadnienie.
Jak wynika z akt sprawy, w dniu [...] sierpnia 2001 roku Kasa Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego Oddział Regionalny wystawiła tytuł wykonawczy obejmujący składki na ubezpieczenie społeczne rolników w kwocie zł.2102,20 oraz odsetki od tej należności w kwocie zł.4776,20 i wskazujący jako zobowiązanych T. i M. Ż. Powyższy tytułu skierowany został do egzekucji administracyjnej i oznaczony numerem [...].
Zawiadomieniem z dnia 31 stycznia 2002 roku organ egzekucyjny zawiadomił Zakład Ubezpieczeń Społecznych o zajęciu świadczenia pieniężnego wypłacanego przez tę instytucję M. Ż. i wezwał ZUS do realizacji zajęcia.
Zawiadomienie o zajęciu doręczone również zostało zobowiązanej M. Ż., której równocześnie doręczono odpis tytułu wykonawczego /vide: potwierdzenie odbioru z datą odbioru korespondencji - 4 lutego 2002 roku; uwaga: akta sprawy nie posiadają numeracji kart/.
Pismem z dnia 5 lutego 2002 roku M. Ż. wniosła zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego.
Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2003 roku, Nr [...], organ egzekucyjny odmówił uwzględnienia zgłoszonych zarzutów, zaś Dyrektor Izby Skarbowej po rozpoznaniu zażalenia M. Ż., postanowieniem z dnia [...] lipca 2003 roku, Nr [...], postanowienie organu I instancji utrzymał w mocy. Oba postanowienia skierowane zostały do M.Ż.
Na wymienione postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] lipca 2003 roku, Nr [...], skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie - Ośrodek Zamiejscowy wnieśli w dniu 18 sierpnia 2003 roku zarówno M. Ż., jak i T. Ż. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Na wstępie wyjaśnić należy, że zgodnie z art.3 i art.106 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Przepisy wprowadzające ustawę Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz.1271/ z dniem 1 stycznia 2004 roku utraciła moc ustawa z dnia 11 maja 1995 roku o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz. U. Nr 74, poz.368 z późn. zm./ i przestały funkcjonować ośrodki zamiejscowe tego Sądu, a w ich miejsce powstały wojewódzkie sądy administracyjne /art.85 powołanej ustawy/.
Stosownie do art.97 § 1 powołanej ustawy sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 roku i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wobec tego sprawa niniejsza podlega rozpoznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, będący sądem właściwym zgodnie z art.13 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz.1270/.
Z art. 50 wymienionej ustawy procesowej, analogicznie zresztą jak z art.33 ust.2 obowiązującej w dacie wniesienia skargi ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym, wynika, że uprawnionym do wniesienia skargi jest, w szczególności, każdy, kto ma w tym interes prawny /także prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, w określonych warunkach organizacja społeczna oraz inne podmioty, którym ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi/
Przedmiotowa skarga, jak wskazano wyżej, dotyczy rozstrzygnięcia w przedmiocie zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego. Zarzuty takie, jak wynika z art.33 - art.35 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 roku o postępowaniu egzekucyjnym w administracji /Dz. U. Nr 36 z 1991r., poz.191 z późn. zm. - w dacie doręczenia M. Ż. tytułu wykonawczego i zgłoszenia zarzutów, obecnie - Dz. U. Nr 110 z 2002r., poz.968 z późn. zm./ przysługują zobowiązanemu. Jeżeli zatem tytuł wykonawczy wskazuje więcej niż jednego zobowiązanego, to każdemu z nich przysługuje odrębne prawo wniesienia zarzutów, a postanowienie w sprawie zgłoszonych zarzutów ma moc wiążącą tylko w stosunku między wierzycielem i organem egzekucyjnym a tym ze zobowiązanych, który te zarzuty zgłosił /art.34 ust.4 i 5 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji/.
Z powyższego wynika, że interes prawny we wniesieniu skargi na postanowienie w sprawie zgłoszonych zarzutów ma zobowiązany, o którego zarzutach postanowienie to rozstrzyga.
Przedmiotem zaskarżonego postanowienia nie są zarzuty wniesione przez skarżącego T. Ż. /z akt sprawy nie wynika zresztą, aby wniósł on zarzuty, a nawet, aby doręczono mu odpis tytułu wykonawczego/. Postanowienie to nie jest również rozstrzygnięciem o żadnym innym żądaniu T. Ż. Nie zostało też ono do T. Ż. skierowane. Zaskarżone w sprawie niniejszej postanowienie rozstrzyga jedynie - jak wyjaśniono wyżej - o zarzutach wniesionych przez M. Ż. i tylko do niej zostało skierowane.
Wobec powyższego stwierdzić należy, że T. Ż. nie ma interesu prawnego we wniesieniu skargi na przedmiotowe postanowienie, a zatem jego skarga jest - w świetle art.50 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - niedopuszczalna.
Niedopuszczalność skargi z powodu jej wniesienia przez osobę nieuprawnioną uzasadnia odrzucenie skargi na postawie art.58 § 1 pkt 6 i § 3 powołanego wyżej Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Biorąc powyższe pod uwagę orzeczono jak na wstępie.