Uzasadnienie
W skardze na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] r. wydaną w przedmiocie podatku od towarów i usług za styczeń, luty, marzec i kwiecień 2013 r. W. B. zawarł wniosek o wstrzymanie jej wykonania adresowany do organu, a jeśli organ odmówi wstrzymania, do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie.
W uzasadnieniu wniosku skarżący wskazał, że zapłata kwoty podatku wynikającej z zaskarżonej decyzji narazi go na konieczność wydatkowania znacznej kwoty, co do której istnieją poważne wątpliwości, czy stanowi ona rzeczywiście kwotę należną. Podkreślił, że wobec podnoszonych w skardze uchybień w postępowaniu administracyjnym istnieje duże prawdopodobieństwo uwzględnienia skargi i uchylenie decyzji obu instancji. W tym kontekście, za istotą uznał okoliczność wysokość spornego zobowiązania, w jego ocenie zapłata tak wysokiej kwoty mogłaby doprowadzić do upadłości prowadzone przez niego przedsiębiorstwo, a co za tym idzie wywołać trudne do odwrócenia skutki.
Postanowieniem z 29 maja 2017 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje
Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługuje na uwzględnienie.
W myśl art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r. poz. 718 ze zm. – dalej: "p.p.s.a.") po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (...).
Dokonując wykładni wskazanego wyżej przepisu należy wyjaśnić, że przewiduje on restrykcyjne przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, nadając tej instytucji charakter wyjątkowy i uzależniając jej zastosowanie od wystąpienia okoliczności nadzwyczajnych.
Postępowanie w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji stanowi wyjątek od zasady jej wykonalności, wobec czego strona nie może ograniczyć się w uzasadnieniu wniosku do ogólnikowego stwierdzenia żądania, lecz precyzyjnie musi wskazać na zagrożenie płynące z jej wykonania (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 kwietnia 2012 r., sygn. akt II OSK 768/12, publ. Lex nr 1145639). Dla wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, strona ma obowiązek uprawdopodobnić istnienie konkretnych i obiektywnych okoliczności pozwalających przyjąć, że wstrzymanie wykonania aktu jest zasadne. Uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu jest w danej sprawie obiektywnie zasadne. Twierdzenia zaś wnioskodawcy powinny zostać poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi jego sytuacji finansowej oraz majątkowej (por. J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, LexisNexis 2006, s. 188).
Innymi słowy wnioskodawca jest zobowiązany "do rzeczowego uzasadnienia swego wniosku poprzez poparcie go twierdzeniami, tezami oraz stosownymi dokumentami na okoliczność spełnienia tych ustawowych przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej" (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 czerwca 2008 r., sygn. akt I FSK 983/08, publ. Lex nr 468877).
W szczególności "rzeczowego" uzasadnienia wniosku nie może stanowić przekonanie strony skarżącej o zasadności wniesionej skargi. Jedynymi istotnymi przesłankami podlegającymi ocenie na etapie rozpoznawania wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji są wskazane wyżej: niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Podkreślenia również wymaga, że wykonanie decyzji nakładającej na stronę obowiązek uiszczenia należności pieniężnej tylko w wyjątkowych przypadkach jest źródłem niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub powstania trudnych do odwrócenia skutków. W orzecznictwie sądów administracyjnych wskazuje się, że ponoszenie wydatków pieniężnych nie wywołuje stanu, który byłby nieodwracalny, skoro chodzi o spełnienie świadczenia pieniężnego z natury rzeczy przecież odwracalnego w przypadku, gdyby okazało się ono nienależne. Istotne przy tym jest, że każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnej pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek w finansach zobowiązanego do jej uiszczenia. Nie jest to zatem sytuacja, która sama przez się uzasadnia zastosowanie ochrony tymczasowej, o której mowa w powołanych wyżej przepisach p.p.s.a. Nie można również uznać za okoliczność uzasadniającą wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, samej w sobie, wysokości zobowiązania wynikającego z zaskarżonej decyzji, bez jego odniesienia do aktualnej sytuacji gospodarczej skarżącego. Brak takiego odniesienia skutkuje w ocenie sądu, koniecznością uznania, że w sprawie nie występuje żadna z przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
Powyższe stwierdzenie obliguje sąd do wydania postanowienia o odmowie wstrzymania zaskarżonej decyzji stosowanie do treści art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a.