Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z 5 lipca 2022 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Lublinie, po rozpatrzeniu zażalenia E. K. (strona, zobowiązana, skarżąca) od postanowienia Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w Lublinie z 31 marca 2022 r. w przedmiocie udzielenia przybicia, utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie organu pierwszej instancji.
Z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia oraz akt sprawy wynika, że 31 marca 2022 r. o godz. 11.00 w siedzibie Urzędu Skarbowego przeprowadzono drugą publiczną licytację nieruchomości, tj. miejsca postojowego nr [...] w garażu wielostanowiskowym - udziału nr [...], o wielkości [...] w nieruchomości lokalowej niemieszkalnej położonej w [...] przy ul. [...], dla której Sąd [...] prowadzi księgę wieczystą nr [...] Najwyższą cenę - 32.500,00 zł zaproponowała I. B.. W toku postępowania egzekucyjnego nie wpłynęły skargi i zażalenia, które nie zostały rozstrzygnięte.
Organ wskazał, że z czynności sporządzono protokół. O terminie licytacji strona została zawiadomiona - przesyłka zawierająca zawiadomienie z 3 lutego 2022r. o terminie drugiej licytacji wraz z obwieszczeniem o licytacji z 3 lutego 2022 r., została przesłana na adres strony i odebrana przez nią osobiście w dniu 22 lutego 2022 r.
Z protokołu wynika, że komornik skarbowy poinformował wszystkich obecnych uczestników licytacji, że w obwieszczeniu o drugiej licytacji, w wyniku błędu pisarskiego, wskazano nieprawidłowy nr księgi wieczystej - zamiast [...] podano [...] W trakcie licytacji nie złożono skargi na czynności poborcy skarbowego.
Naczelnik Urzędu Skarbowego postanowieniem z 31 marca 2022 r. udzielił przybicia na rzecz licytanta I. B., która zaproponowała najwyższą cenę. Postanowienie w tym przedmiocie strona otrzymała 20 kwietnia 2022 r. Nie zgadzając się z powyższym postanowieniem, złożyła zażalenie.
W wyniku rozpatrzenia zażalenia, organ drugiej instancji przytoczył przepisy art. 111m § 1 i 2, art. 111m § 3 i § 5, art. 111n § 1 i 2, art. 111r § 1 i § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (u.p.e.a.).
Zdaniem organu odwoławczego, udzielenie przybicia w okolicznościach niniejszej sprawy jest zgodne z prawem. O terminie drugiej licytacji skarżąca została prawidłowo powiadomiona. Zaskarżone postanowienie spełnia wymogi z art. 111m § 5 u.p.e.a.
Według organu, w sprawie nie wystąpiły przesłanki przemawiające za wstrzymaniem wydania postanowienia o przybiciu lub o odmowie przybicia, gdyż nie stwierdzono - będących w toku - postępowań w sprawie skarg lub zażaleń, a także brak jest rozstrzygnięć stwierdzających nieprawidłowości w przeprowadzonej licytacji czy w całym postępowaniu egzekucyjnym.
Odnosząc się do poszczególnych zarzutów strony organ uznał, że w zakresie wskazania błędnego numeru księgi wieczystej w obwieszczeniu o drugiej licytacji zaistniała pomyłka, która nie miała jednak wpływu na przebieg i wynik licytacji nieruchomości. W obwieszczeniu o licytacji podane zostały inne dane, które pozwalały na identyfikację (ustalenie) licytowanej nieruchomości. Błędnie wskazany numer KW faktycznie nie istnieje. Nie spowodowało to sytuacji, w której potencjalni nabywcy poprzez opisany błąd, przed przystąpieniem do licytacji uzyskiwali informację o zupełnie innej nieruchomości. Ponadto, potencjalni nabywcy nieruchomości byli informowani telefonicznie o prawidłowym nr KW. Każdy zainteresowany nieruchomością mógł zatem uzyskać informacje na temat nieruchomości. Dodatkowo, podczas przeprowadzania drugiej licytacji nieruchomości komornik skarbowy poinformował uczestników o wadliwości w podanym numerze księgi wieczystej. Żaden z uczestników licytacji nie zgłosił w trakcie czynności skargi odnośnie zaistniałej pomyłki.
Strona miała możliwość osobistego udziału w licytacji i złożenia skargi w razie dostrzeżenia uchybień, które w jej ocenie mogły wpłynąć na przeprowadzoną licytację. Jak wynika z protokołu, skarżąca nie brała udziału w licytacji i nie złożyła skargi na czynności poborcy skarbowego w toku licytacji.
Organ podkreślił, że udzieleniu licytantowi przybicia służy zabezpieczeniu praw uczestników licytacji i wierzyciela, w zakresie potwierdzenia legalności samej licytacji, a pośrednio także czynności zmierzających do jej przeprowadzenia. Zarzuty adresowane wobec postanowienia o przybiciu nie mogą odnosić się do wcześniejszych faz postępowania dotyczących zajęcia nieruchomości, czy też opisu i oszacowania zajętej nieruchomości.
W zakresie zarzutu dotyczącego przeprowadzenia licytacji w oparciu o nieaktualny opis i oszacowanie wartości nieruchomości organ wskazał, że okoliczność ta może być podnoszona w trybie zarzutów do opisu i oszacowania. Strona skorzystała z tego uprawnienia, bowiem pismem z 1 października 2019 r. wniosła wskazany środek zaskarżenia. Zarzuciła, że określenie wartości nieruchomości na 27.000 zł rażąco odbiega od wartości rynkowej, gdyż w 2012 r. nabyła ją za kwotę 41.748 zł. Postanowieniem z 31 października 2019 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego uznał zarzuty za nieuzasadnione. Po rozpatrzeniu zażalenia na to postanowienie, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej postanowieniem z 7 lutego 2020 r. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Wyrokiem z 4 grudnia 2020 r., sygn. akt I SA/Lu 330/20 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie uchylił zaskarżone postanowienie, jednak Naczelny Sad Administracyjny wyrokiem z 22 lipca 2021 r., sygn. akt Ill FSK 3790/21 uchylił zaskarżony wyrok w całości i oddalił skargę. Tym samym, wniesione zarzuty do opisu i oszacowania wartości nieruchomości okazały niezasadne. Ponowne kwestionowanie dokonanego opisu i oszacowania nieruchomości na obecnym etapie organ uznał za niedopuszczalne.
Zdaniem organu, nie istniała też podstawa do przeprowadzenia dodatkowego opisu i oszacowania wartości nieruchomości, ponieważ może być on dokonany wówczas, gdy w stanie nieruchomości zajdą istotne zmiany i tylko na etapie poprzedzającym licytację nieruchomości. W niniejszej sprawie po pierwsze: nie zaszła żadna istotna zmiana w stanie nieruchomości, a po drugie: sprawa dotyczy etapu drugiej licytacji. W odniesieniu do pojęcia "zmiana stanu nieruchomości" (art. 110u § 2 u.p.e.a.), w ocenie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej, musi ona dotyczyć któregoś z elementów składających się na ten stan nieruchomości (wg definicji zawartej w art. 4 pkt 17 ustawy o gospodarce nieruchomościami). W niniejszej sprawie strona powołała się jedynie na zmianę wartości nieruchomości, nie zaś na zmiany w jej stanie.
Organ podkreślił, że podstawa zażalenia na postanowienie organu egzekucyjnego o przybiciu ogranicza się tylko do naruszenia przepisów ustawy na etapie licytacji i samego przybicia, natomiast nie odnosi się do wcześniejszych faz postępowania egzekucyjnego z nieruchomości.
W tych realiach uznano, że organ egzekucyjny był w pełni uprawniony do przeprowadzenia licytacyjnej sprzedaży nieruchomości w oparciu o dokonany opis i oszacowanie, gdyż brak było podstaw do jego zmiany lub sporządzenia nowego opisu i oszacowania wartości nieruchomości.
Według organu nie został również naruszony art. 8 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a., poprzez prowadzenie postępowania w sposób nie budzący zaufania do władzy publicznej. Specyfika postępowania egzekucyjnego sprawia, że działanie organu czy zastosowanie jakiegokolwiek środka egzekucyjnego jawić się będzie dla zobowiązanego jako uciążliwe i budzić będzie sprzeciw i niezadowolenie po jego stronie. Dlatego samo wydanie przez organ egzekucyjny niekorzystnego dla strony rozstrzygnięcia nie może być uznane za przejaw prowadzenia postępowania w sposób naruszający zaufanie do organów władzy publicznej.
Organ uznał, że z akt sprawy nie wynika, aby postanowienie o przybiciu zostało wydane pomimo tego, że należało wstrzymać jego wydanie (art. 111m § 3). Nie stwierdził też zaistnienia okoliczności uzasadniającej odmowę przybicia (art. 111n § 1 i § 2). W aktach postępowania nie ma postanowień o zawieszeniu, wstrzymaniu, czy też umorzeniu postępowania egzekucyjnego, co mogłoby stanowić przeszkodę w wydaniu zaskarżonego postanowienia. Wstrzymana postanowieniem z 17 lutego 2021 r. egzekucja z przedmiotowej nieruchomości została podjęta po prawomocnym zakończeniu przez sądy administracyjne sprawy dotyczącej zarzutów skarżącej do opisu i oszacowania wartości nieruchomości. Powyższe oznacza, że organ egzekucyjny spełnił przesłanki do wydania postanowienia o udzieleniu przybicia i zostało ono wydane zgodnie z przepisami ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.
Nie zgadzając się z postanowieniem E. K. złożyła na nie skargę, wnosząc o jego uchylenie. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzuciła naruszenie:
- art. 110u § 2 u.p.e.a. poprzez przeprowadzenie licytacji w oparciu o nieaktualny opis i oszacowanie wartości nieruchomości;
- art. 110w § 3 pkt u.p.e.a. poprzez wskazanie w obwieszczeniu o drugiej licytacji błędnego numeru księgi wieczystej nieruchomości, co mogło wprowadzić w błąd potencjalnych nabywców nieruchomości i w konsekwencji mogło działać na szkodę dłużnika;
- art. 8 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. poprzez prowadzenie postępowania w sposób nie budzący zaufania skarżącej do władzy publicznej;
- art. 7 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. poprzez nie podjęcie przez organ administracji publicznej wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli.
W uzasadnieniu skargi strona podniosła, że przeprowadzenie licytacji, pomimo błędnego podania w obwieszczeniu danych KW, nie powinno się odbyć. Potencjalni zainteresowani nabyciem mogli zostać wprowadzeni w błąd, a co za tym idzie wycofać się, z uwagi na niemożliwość zweryfikowania informacji o nieruchomości. Istniało duże prawdopodobieństwo, że w przypadku prawidłowego obwieszczenia liczba zainteresowanych osób byłaby większa, przez co ostateczna cena licytowanego udziału również mogłaby być wyższa. Strona nie zgodziła się tym samym z organem, iż błędne oznaczenie nieruchomości nie miało wpływu na przebieg i wynik licytacji nieruchomości.
Skarżąca odniosła się do kwestii oszacowania wartości nieruchomości twierdząc, iż jest nieaktualna - w momencie sporządzenia operatu szacunkowego inflacja była na niższym poziomie niż w momencie przeprowadzania licytacji. Organ, mając na uwadze sytuację na rynku nieruchomości wywołaną inflacją - co jest wiedzą powszechnie znaną - powinien postarać się o jak najbardziej aktualną wycenę i podjąć kroki w celu przeprowadzenia dodatkowego opisu i oszacowania. Strona zwróciła uwagę, iż według danych GUS, inflacja w 2021 r. wynosiła 8,6%, a w 2022 r. wynosi ok. 15 % i nie jest to sytuacja typowa. Bezsprzecznie wpływa to na ceny nieruchomości. Jeżeli zmiana cen rynkowych jest uważana za czynnik, który zmienia, a przynajmniej może zmienić wartość nieruchomości, to należy uznać zdaniem strony, że obowiązkiem organu jest sporządzenie dodatkowego opisu i oszacowania nieruchomości, szczególnie w przypadku, kiedy sama skarżąca taką konieczność zgłasza.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej wniósł o jej oddalenie. Poparł stanowisko prezentowane w zaskarżonej decyzji.
Zarządzeniem Przewodniczącej sprawa skierowana została do rozpoznania w postępowaniu uproszczonym, zgodnie z art. 119 pkt 3 p.p.s.a.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:
Skarga nie jest zasadna, bowiem zaskarżone postanowienie odpowiada prawu.
Sporną kwestią w sprawie było istnienie podstawy do udzielenia przybicia zajętego udziału w nieruchomości, bowiem zdaniem skarżącej, organ nie dokonał skutecznego zawiadomienia o drugiej licytacji (zawiadomienie to jest obarczone wadliwością formalną – w opisie nieruchomości podano wadliwy numer księgi wieczystej). Nadto, w ocenie strony, organ zobligowany był do dokonania ponownego opisu i oszacowania udziału w nieruchomości, z uwagi na znaczny wzrost jej wartości w 2021 r. spowodowany inflacją.
Podstawą materialnoprawną wydanego postanowienia w przedmiocie przybicia były przepisy ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (u.p.e.a.), a w szczególności art. 111m § 1 i 2 oraz art. 111r § 2 u.p.e.a. Kluczowe znaczenie dla rozpoznania spornej materii ma przepis art. 111m u.p.e.a., który zakreślał organowi egzekucyjnemu zakres i kierunek rozstrzygania meritum sprawy, którymi bezwzględnie musi kierować się organ egzekucyjny, a tym samym wyznaczał granice kontroli sądowej w niniejszej sprawie.
Prowadzenie postępowania egzekucyjnego to proces, składający się z różnych i odrębnych etapów. Na każdym z poszczególnych etapów egzekucji, jej uczestnikom ustawodawca zagwarantował odpowiednie środki ochrony prawnej, z których w niniejszej sprawie skarżąca niewątpliwie skorzystała, składając zażalenie na postanowienie w przedmiocie opisu i oszacowania nieruchomości, a następnie skargi do WSA w Lublinie i do NSA. Dalsze postępowanie egzekucyjne, zmierzające do przeprowadzenia licytacji oraz będącego jego konsekwencją przybicia przeprowadzono po prawomocnym zakończeniu postępowań sadowoadministracyjnych, obejmujących powyższe zagadnienia.
Sąd podziela pogląd, wyrażony m.in. w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 24 maja 2018 r., sygn. akt II FSK 3150/17, że zarzuty adresowane wobec postanowienia o przybiciu nie mogą odnosić się do wcześniejszych faz postępowania dotyczących zajęcia nieruchomości, czy też opisu i oszacowania. Analogiczny pogląd prezentowany jest również w literaturze przedmiotu. Podstawa zażalenia organu egzekucyjnego co do przybicia ogranicza się tylko do naruszenia przepisów ustawy na etapie licytacji i samego przybicia, natomiast nie odnosi się do wcześniejszych faz postępowania egzekucyjnego z nieruchomości. Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 11 lutego 2000 r., III CKN 1072/99, OSNC 2000, nr 9, poz. 160, stwierdził, że "przedmiotem zaskarżenia mogą być tylko uchybienia popełnione przez organ egzekucyjny na danym etapie postępowania". Nie można zatem na każdym etapie kwestionować czynności dokonanych w poprzednich fazach.
Oznacza to, jak zasadnie wskazał organ, że na etapie zażalenia na postanowienie o przybiciu nie mogą być podnoszone kwestie związane z opisem i oszacowaniem wartości nieruchomości, gdyż kwestie te mogły być przedmiotem zaskarżenia na etapie wcześniejszym (wyrok NSA z 22 czerwca 2022 r., sygn. akt III FSK 5089/21). Jak już powiedziano, w niniejszej sprawie skarżąca z uprawnienia tego w pełni skorzystała, a Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 22 lipca 2021 r. sygn. akt III FSK 3790/21 prawomocnie przesądził o niezasadności jej zarzutów stawianych do opisu i oszacowania zajętego udziału w nieruchomości skarżącej dokonanego na podstawie operatu sporządzonego przez rzeczoznawcę majątkowego.
Operat nie został zatem skutecznie podważony w trybie art. 110u § 1 u.p.e.a. Jednak strona domagała się również jego zmiany, co podlegało rozpatrzeniu na podstawie art. 110u § 2 u.p.e.a.
Zgodnie z art. 110u § 2 u.p.e.a., jeżeli w stanie nieruchomości, w okresie pomiędzy sporządzeniem opisu i oszacowania jej wartości a wyznaczonym terminem licytacji zajdą istotne zmiany, organ egzekucyjny może przeprowadzić dodatkowy opis i oszacowanie wartości nieruchomości. Dodatkowy opis i oszacowanie może zostać przeprowadzony tylko po spełnieniu warunków opisanych w art. 110u § 2 u.p.e.a. Będzie to dotyczyć zmian fizycznych nieruchomości (np. z powodu powodzi, huraganu, pożaru) oraz zmian spowodowanych stanem prawnym (zob. wyrok NSA z dnia 13 lipca 2009 r., sygn. akt II OSK 1108/08; wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 14 marca 2012 r., sygn. akt II SA/Wr 815/11). Przez zmiany w stanie nieruchomości trzeba rozumieć również zmiany wartości rynkowej, niezależnie od tego, z jakich wynikają przyczyn. Jak wskazuje się w doktrynie: "sam upływ czasu nie powoduje potrzeby dokonania dodatkowego opisu i oszacowania, jeżeli nie wywołał on zmian w stanie nieruchomości. Należy ponadto przyjąć, że przez zwrot "w stanie nieruchomości (...) zajdą istotne zmiany" zawarty w art. 110u § 2 powinno się także rozumieć istotne zmiany wartości rynkowej nieruchomości, niezależnie od tego, z jakich przyczyn wynikają (por. post. SN z 23.4.1998 r., sygn. akt I CKN 639/97, niepubl.., zob. Postępowanie egzekucyjne w administracji – komentarz, pod red. Roman Hauser, Andrzej Skoczylas, Wyd. C.H. BECK W-wa 2011, s. 500-502). Ostatecznym instrumentem, za pomocą którego dokonywane jest ustalenie wartości nieruchomości, jest sprzedaż licytacyjna. To w drodze licytacji dochodzi do ostatecznej weryfikacji dokonanego oszacowania przez rzeczoznawcę (por. uchwała Sądu Najwyższego z dnia 22 maja 2013 r. sygn. akt III CZP 28/13 zapadła na gruncie podobnej regulacji w kodeksie postępowania cywilnego - art. 951 k.p.c. będącego odpowiednikiem art. 110u u.p.e.a.).
W niniejszej sprawie skarżąca nie stawiła się na żaden z terminów licytacji, zaś twierdzenie o zaniżeniu wartości nieruchomości w związku z inflacją zawarła dopiero w zażaleniu na postanowienie o przybiciu oraz w skardze na postanowienie organu w tym przedmiocie. Trzeba też mieć na względzie fakt, że znaczący skok inflacyjny odnotowano zasadniczo w 2022 r. Wtedy już jednak postępowanie egzekucyjne weszło w kolejny etap – licytację (pierwsza licytacja wyznaczona została na 9 września 2020 r.).
Zgodnie z treścią art. 111m u.p.e.a., po zamknięciu licytacji organ egzekucyjny wydaje postanowienie o przybiciu na rzecz licytanta, który zaoferował najwyższą cenę (§ 1). Postanowienie o przybiciu ogłasza się niezwłocznie po zamknięciu licytacji, z zastrzeżeniem § 3 (§ 2). Jeżeli skargi lub zażalenia wniesione w toku postępowania egzekucyjnego nie są jeszcze ostatecznie rozstrzygnięte, organ egzekucyjny wstrzymuje wydanie postanowienia o przybiciu do czasu ich rozstrzygnięcia (§ 3). Gdy przejęcie nieruchomości na własność ma nastąpić po niedojściu do skutku licytacji, organ egzekucyjny udziela przybicia na rzecz przejmującego po wysłuchaniu wnioskodawcy (§ 4). Postanowienie o przybiciu zawiera firmę lub imię i nazwisko nabywcy, oznaczenie nieruchomości, datę licytacji i cenę nabycia (§ 5).
Zgodnie z art. 111r § 1 u.p.e.a., postanowienie o przybiciu doręcza się wierzycielowi, dłużnikowi, nabywcy i osobom, które w toku licytacji zaskarżyły czynności związane z udzieleniem przybicia, jak też zarządcy, który nie jest dłużnikiem, a postanowienie o odmowie przybicia- wierzycielowi, dłużnikowi i licytantowi, który zaoferował najwyższą cenę. Zgodnie z § 2 tego przepisu, na postanowienie organu egzekucyjnego co do przybicia przysługuje zażalenie.
Powyższy przepis wyznacza krąg osób zainteresowanych (posiadających interes prawny) w uczestnictwie w postępowaniu. Każdej z nich przysługuje m.in. prawo do wniesienia zażalenia na postanowienie o przybiciu i każda z nich ma interes prawny w ostatecznym załatwieniu sprawy związanej z dokonaniem tej czynności. Oznacza to, że interes prawny tych osób nie jest ograniczony jedynie na etapie doręczenia postanowienia, lecz trwa również w toku postępowania wywołanego ewentualnym zaskarżeniem tego postanowienia. Nabycie uprawnień strony postępowania nie kończy się bowiem na etapie doręczenia jej postanowienia przez organ egzekucyjny, lecz trwa do momentu prawomocnego zakończenia postępowania w tym przedmiocie, nawet jeżeli strona nie wniesienie zażalenia (tak: wyrok NSA z dnia 23 czerwca 2022 r., sygn. akt III FSK 365/22).
W niniejszej sprawie organy właściwie określiły krąg osób, których udział w postępowaniu był konieczny. Wśród podmiotów, którym doręczono zaskarżone postanowienie, oprócz zobowiązanej – E. K., znalazła się I. B., która wylicytowała udział w nieruchomości z najwyższą kwotą i której udzielono przybicia (a następnie – jak wynika z pisma organu z 21 listopada 2022 r. – przysądzono własność nieruchomości) oraz wierzyciele – Z. i [...] S.A. Podmioty te są również uczestnikami postępowania sądowego.
Jak z kolei stanowi art. 111n § 1 u.p.e.a., organ egzekucyjny odmawia przybicia, jeżeli ostateczne rozstrzygnięcia skarg lub zażaleń wniesionych w toku postępowania egzekucyjnego potwierdzą naruszenie przepisów postępowania w toku licytacji i jeżeli uchybienia te mogły mieć istotny wpływ na wynik licytacji albo, jeżeli uczestnik nie otrzymał zawiadomienia o licytacji, chyba że będąc na licytacji nie wystąpił ze skargą na to uchybienie. Natomiast zgodnie z art. 111n § 2 u.p.e.a., organ egzekucyjny odmawia przybicia również wtedy, gdy postępowanie egzekucyjne podlegało umorzeniu lub zawieszeniu. Ponadto, zgodnie z art.111o § 1 u.p.e.a., jeżeli przybicie nie następuje niezwłocznie po zamknięciu licytacji, organ egzekucyjny na wniosek licytanta, który zaoferował najwyższą cenę, może, w przypadku gdy zarządcą jest zobowiązany, odebrać mu zarząd i ustanowić innego zarządcę.
Z niekwestionowanych okoliczności faktycznych sprawy wynika, że w dniu 31 marca 2022 r. w siedzibie organu egzekucyjnego odbyła się licytacja udziału w nieruchomości niemieszkalnej wskazanej w zawiadomieniu o zajęciu nieruchomości. Organ przyznał, że w obwieszczeniu o licytacji popełnił oczywistą omyłkę w określeniu numeru księgi wieczystej prowadzonej dla nieruchomości, jednak zarzut strony, że okoliczność ta w istotny sposób wpłynęła lub mogła wpłynąć na wynik licytacji jest całkowicie nieuzasadniony. Nieruchomość, w której udział podlegał czynności egzekucyjnej, została – w zgodzie z art. 110 § 3 pkt 2 u.p.e.a. - szczegółowo opisana w zawiadomieniu. Wskazano w nim rodzaj nieruchomości (lokalowa niemieszkalna – miejsce postojowe nr [...] w garażu wielostanowiskowym położonym na kondygnacji podziemnej), wielkość udziału ([...]), miejsce położenia nieruchomości ([...], ul. [...]), jej powierzchnię (14,34 m2). Wskazano też szacunkową wartość nieruchomości określoną przez biegłego (27.000 zł) oraz cenę wywoławczą (adekwatną w drugiej licytacji - 18.900 zł). Powyższe oznacza, że twierdzenie skarżącej, iż istniejąca w obwieszczeniu wadliwość mogła wpłynąć na liczbę osób zainteresowanych licytacją i ostateczną cenę udziału, bowiem adresaci obwieszczenia mogli zostać wprowadzeni w błąd co do nieruchomości, jest gołosłowne. Jakkolwiek dane dotyczące KW są istotne dla sprawdzenia stanu nieruchomości, to jednak w opisanych okolicznościach nie sposób uznać, że popełniona omyłka uniemożliwiała zainteresowanym udziałem w licytacji właściwą identyfikację jej przedmiotu, w jakikolwiek sposób utrudniła udział w czynności egzekucyjnej, bądź też wpłynęła na wynik licytacji. Dodatkowo, co wskazano w postanowieniu, organ każdorazowo udzielał zainteresowanym informacji o właściwym numerze księgi wieczystej (numer podany w obwieszczeniu faktycznie nie istnieje), a prowadzący licytację poborca skarbowy na wstępie drugiej licytacji poinformował o wskazanym wyżej błędzie, co wyraźnie zaznaczono w protokole. Uczestnicy licytacji nie zgłosili w tym względzie zarzutów, które zostałyby odnotowane przez poborcę skarbowego.
Organ obwieścił o drugiej licytacji, zgodnie z art. 110w § 3 i 5 u.p.e.a. O terminie drugiej licytacji powiadomiono m.in. zobowiązaną (osobiście pokwitowała ona odbiór zawiadomienia w dniu 22 lutego 2022 r.). Powiadomienia otrzymali także pozostali uczestnicy oraz właściwa jednostka samorządu terytorialnego i organy ubezpieczeń społecznych, jak stanowi o tym art. 110w § 4 pkt 2 u.p.e.a. W zawiadomieniu zawarto informację o terminie i miejscu czynności, pouczenie o prawie do złożenia skargi na obwieszczenie o licytacji, przywołano też przepisy prawa mające zastosowanie na tym etapie sprawy.
Po zakończeniu licytacji, z której sporządzono stosowny protokół, organ egzekucyjny wydał postanowienie o udzieleniu przybicia na rzecz licytanta, który podczas licytacji zaoferował najwyższą cenę. W postanowieniu wskazano imię i nazwisko licytanta (nabywcy) i cenę nabycia (32.500 zł). Należy podkreślić, że z przyjętego przez organ i niekwestionowanego przez skarżącą stanu faktycznego nie wynika, aby w toku prowadzonego postępowania egzekucyjnego wniesiono skargi lub zażalenia, które na moment wydania postanowienia w przedmiocie przybicia nie byłyby jeszcze ostatecznie rozstrzygnięte. Organ wstrzymał natomiast czynności egzekucyjne do czasu prawomocnego rozstrzygnięcia przez Naczelny Sąd Administracyjny w przedmiocie opisu i oszacowania udziału w nieruchomości (postanowienie z dnia 17 lutego 2021 r.). Jak już wskazano, w wyroku tym nie podzielono zarzutów strony dotyczących wadliwości opisu i oszacowania nieruchomości.
Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, że w sprawie nie zaistniały przeszkody w udzieleniu przybicia, które winny zostać uwzględnione przez organ.
Z tych względów na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzeczono jak w wyroku.