Postanowienie WSA w Lublinie z 18 marca 2013 r., I SA/Lu 50/13

Sąd

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie

Rozpoznanie

w dniu 18 marca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym

Sprawa

sprawy ze skargi A. C. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za listopad 2010 r. postanawia: - odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

Skład

Sędzia NSA Anna Kwiatek przewodnicząca

Uzasadnienie

W skardze na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za listopad 2010 r. A. C. zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji.

W uzasadnieniu wskazał na znaczne spowolnienie gospodarcze i trudności z utrzymaniem płynności finansowej. Jego zdaniem okoliczności te wskazują, że wykonanie zaskarżonej decyzji może wyrządzić znaczne szkody.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji obliguje Wojewódzki Sąd Administracyjny do jego rozpatrzenia i wydania w tym przedmiocie rozstrzygnięcia, zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi – Dz.U. z 2012 r., poz. 270, dalej: "ppsa".

Warunkiem wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji jest wykazanie przez stronę, że wykonanie decyzji stwarza zaistnienie realnego niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie wniosku ma wskazywać konkretne okoliczności, świadczące o spełnieniu przynajmniej jednej z ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

Niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków musi być przy tym realne.

W niniejszej sprawie skarżący nie uprawdopodobnił powyższych okoliczności. Przedstawiona argumentacja nie pozwala przyjąć, by zmiana rozliczenia podatku od towarów i usług, wynikająca z zaskarżonej decyzji, wiązać się miała z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w sytuacji życiowej, majątkowej podatnika.

Twierdzenia skarżącego o trudnościach z utrzymaniem płynności finansowej w warunkach opisanych w przesłankach wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, nie zostały w żaden sposób wykazane (udokumentowane). Skarżący nie wskazał żadnych konkretnych okoliczności dotyczących jego sytuacji życiowej, majątkowej, ani warunków i skali prowadzonej działalności, które uzasadniałyby zaistnienie przynajmniej jednej z ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

Końcowo, odnośnie wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania również decyzji organu podatkowego I instancji, wskazać należy, że przedmiotem wstrzymania mogą być jedynie takie akty lub czynności, które mają przymiot wykonalności tzn. nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Zgodnie z art. 239a ustawy z dnia 29.08.1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2012 r., poz. 749 ze zm. – dalej: "op") decyzja nieostateczna, nakładająca na stronę obowiązek podlegający wykonaniu w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, nie podlega wykonaniu, chyba że decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności. Stosownie do art. 239e op decyzja ostateczna podlega wykonaniu, chyba że wstrzymano jej wykonanie, a przez decyzję ostateczną rozumie się decyzję od której nie służy odwołanie w postępowaniu podatkowym (art. 128 op). Tymczasem z akt sprawy wynika, że decyzji organu I instancji nie nadano rygoru natychmiastowej wykonalności. Tym samym decyzja Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] nie mogła stanowić przedmiotu wstrzymania.

Z tych względów, na podstawie z art. 61 § 3 i 5 ppsa, orzeczono jak w sentencji.