Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia 10 sierpnia 2022 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Lublinie, po rozpatrzeniu odwołania P. od decyzji Naczelnika Lubelskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Białej Podlaskiej z 1 marca 2022 r., utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.
W uzasadnieniu decyzji wskazano, ze w dniu 4 lutego 2021 r. P. S.A., działając jako przedstawiciel pośredni firmy D. Polska spółki z o. o. (uczestnika postępowania), złożyła zgłoszenie celne w procedurze uproszczonej o objęcie procedurą dopuszczenia do obrotu w UE towaru - koncentratu pomidorowego 36% I.. W dniu 7 lutego 2021 r. złożono uzupełniające zgłoszenie celne, w którym zadeklarowano wartość celną w wysokości 82.155 zł, kwotę długu celnego w wysokości 11.830 zł, kwotę podatku od towarów i usług w wysokości 4.699 zł. Z kolei, w dniu 23 marca 2021 r. wpłynął wniosek P. S.A. o sprostowanie zgłoszenia celnego w zakresie preferencyjnego kontyngentu taryfowego, zwrot należności celnych przywozowych oraz o określenie kwoty podatku od towarów i usług z tytułu importu towaru w prawidłowej wysokości.
Naczelnik Lubelskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Białej Podlaskiej, po zakończeniu postępowania celnego decyzją z 24 maja 2021 r. odmówił sprostowania zgłoszenia celnego w zakresie preferencyjnego kontyngentu taryfowego oraz odmówił zwrotu cła od towaru dopuszczonego do obrotu w UE na podstawie zgłoszenia celnego. Następnie, decyzją z 24 maja 2021 r. organ pierwszej instancji odmówił określenia kwoty podatku od towarów i usług we wnioskowanej wysokości. Powyższe rozstrzygnięcie w zakresie podatku VAT zostało wydane na podstawie stanu faktycznego ustalonego w postępowaniu celnym.
W związku ze złożonym odwołaniem od decyzji podatkowej oraz uprzednim uchyleniem w postępowaniu odwoławczym decyzji celnej, decyzją z 30 września 2021 r. organ odwoławczy uchylił wskazaną decyzję organu pierwszej instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia.
W ponownym postępowaniu organ przeprowadził kontrolę zgłoszenia celnego, uzupełnił materiał dowodowy, przeprowadził analizę przebiegu obsługi elektronicznego zgłoszenia celnego oraz obsługi retrospektywnego wniosku o przyznanie preferencyjnego kontyngentu taryfowego zgodnie z przepisami unijnego prawa celnego.
Naczelnik Lubelskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Białej Podlaskiej decyzją z 23 lutego 2022 r. odmówił sprostowania zgłoszenia celnego w części dotyczącej preferencyjnego kontyngentu taryfowego oraz odmówił zwrotu cła od towaru dopuszczonego do obrotu. Decyzją podatkową z 1 marca 2022 r. organ celny odmówił z kolei określenia kwoty podatku od towarów i usług z tytułu importu towaru dopuszczonego do obrotu w UE na podstawie zgłoszenia celnego z 7 lutego 2021 r. w wysokości 4.108 zł.
W rozpoznaniu odwołania od wskazanej decyzji organ wskazał, że zgodnie z art. 19a ust. 9 ustawy o VAT, obowiązek podatkowy z tytułu importu towarów powstaje z chwilą powstania długu celnego, z zastrzeżeniem ust. 10 i 11. Podstawą opodatkowania z tytułu importu towarów jest wartość celna powiększona o należne cło. Jeżeli przedmiotem importu są towary opodatkowane podatkiem akcyzowym, podstawą opodatkowania jest wartość celna powiększona o należne cło i podatek akcyzowy (art. 30b ust. 1 w/w ustawy). Po przyjęciu zgłoszenia celnego lub po przedstawieniu rozliczenia zamknięcia podatnik może wystąpić z wnioskiem do naczelnika urzędu celno-skarbowego o wydanie decyzji określającej podatek w prawidłowej wysokości (art. 33 ust. 3 ustawy o VAT).
W zakresie należności celnych organ nie podzielił argumentów spółki i decyzją z 23 lutego 2022 r. odmówił sprostowania zgłoszenia celnego z 7 lutego 2021 r. w części dotyczącej preferencyjnego kontyngentu taryfowego, odmówił zwrotu cła od towaru dopuszczonego do obrotu w UE na podstawie w/w zgłoszenia celnego. Decyzja podatkowa została wydana na podstawie stanu faktycznego ustalonego w postępowaniu celnym. Wobec powyższego organ przyjął, że kwota podatku od towarów i usług zadeklarowana we wskazanym zgłoszeniu celnym jest prawidłowa.
Organ podkreślił, że nie jest właściwy do rozpatrywania zarzutów wobec rozstrzygnięcia w sprawie celnej. Skoro decyzja wydana w sprawie celnej nie została wyeliminowana z obrotu prawnego, to wynikające z niej ustalenia nie mogą być zmieniane w postępowaniu podatkowym. Przepisy podatkowe, określając zasady opodatkowania w przypadku importu towarów, odwołują się do rozwiązań przyjętych w prawie celnym i określonych w tym prawie zdarzeń. Zatem prawną konsekwencją decyzji celnej określającej datę powstania długu celnego, wartość celną towaru oraz wysokość długu celnego było określenie podatku akcyzowego i podatku od towarów i usług w prawidłowej wysokości. Dopóki w obrocie prawnym pozostaje ostateczna decyzja celna, posiadająca kluczowe znaczenie dla wymiaru podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowego, to decyzją tą związane są organy podatkowe orzekające w sprawie wymiaru wymienionych podatków należnych z tytułu importu przedmiotowego towaru.
Za niezasadne uznano także zarzuty strony dotyczące naruszenia przepisów prawa materialnego - art. 33 ust. 3 ustawy o VAT. Zgodnie z tym przepisem, organ może wydać decyzję na podstawie art. 33 ust. 3 ustawy tylko w sytuacji, gdy spełnione są łącznie dwie przesłanki: po pierwsze, podatnik zwróci się z wnioskiem o wydanie decyzji określającej podatek oraz, po drugie, wysokość prawidłowej kwoty podatku jest inna niż zadeklarowana przez podatnika w zgłoszeniu celnym. Z wnioskiem takim podatnik może wystąpić zarówno wtedy, gdy zadeklarowane przez niego zobowiązanie jest zaniżone, jak i wtedy, gdy zadeklarował je w zawyżonej wysokości. Jednak przesłanką wydania decyzji określającej prawidłową wysokość podatku od towarów i usług zarówno z urzędu, jak i na wniosek strony, jest nieprawidłowa kwota podatku wykazana w zgłoszeniu celnym. W niniejszej sprawie zadeklarowana w zgłoszeniu celnym kwota należnego podatku od towarów i usług została podana w prawidłowej wysokości, stąd też nie istnieją przesłanki do ponownego określenia kwoty podatku od towarów i usług.
W skardze na powyższą decyzję P. S.A. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji wraz z poprzedzającą ją decyzją organu pierwszej instancji oraz o zwrot kosztów postępowania. Zarzucono naruszenie:
- 1) przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
- a) art. 187 § 1 i art. 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r. poz. 1540 z późn. zm. - zwanej dalej "O.p.") poprzez rozpatrzenie materiału dowodowego w sposób wybiórczy i dowolny, co skutkowało bezzasadnym pominięciem przez organ, że w czasie, w którym skarżąca złożyła retrospektywny wniosek o kontyngent taryfowy 096714, tj. w dniu 25 lutego 2021 r., kontyngent ten nie został jeszcze wyczerpany, a zatem wniosek skarżącej powinien zostać uwzględniony, gdyż zarządzany jest zgodnie z kolejnością przyjmowania zgłoszeń i powinien zostać załatwiony bezzwłocznie,
- b) art. 187 § li art. 191 O.p. poprzez rozpatrzenie materiału dowodowego w sposób wybiórczy i dowolny, co skutkowało bezzasadnym uznaniem, że kwota należności celnych przywozowych zadeklarowana w pierwotnym zgłoszeniu celnym jest prawidłowa, niewymagająca sprostowania,
- c) art. 187 § 1 i art. 191 O.p. poprzez rozpatrzenie materiału dowodowego w sposób wybiórczy i dowolny, co skutkowało bezzasadnym uznaniem, że organ pierwszej instancji nie ponosi odpowiedzialności za bezczynność i niedopełnienie obowiązków przy rozpatrywaniu retrospektywnego wniosku skarżącej o zastosowanie kontyngentu,
- d) art. 210 § 1 pkt 6 O.p. poprzez brak właściwego oraz szczegółowego uzasadnienia w zakresie podjętych przez organ pierwszej instancji czynności weryfikacyjnych czy związanych z obsługą złożonego przez skarżącą wniosku retrospektywnego i zgłoszenia,
- 2) prawa materialnego, tj:
- a) art. 33 ust. 3 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2020 r. poz. 106 z późn. zm. - zwanej dalej "ustawą o VAT") poprzez niezastosowanie skutkujące bezzasadną odmową wydania decyzji określającej podatek w prawidłowej wysokości w wyniku niezastosowania art. 50 ust. 2 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 2015/2447 z dnia 24 listopada 2015r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania niektórych przepisów rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 ustanawiającego unijny kodeks celny (Dz.Urz.UE.L Nr 343, str. 558 - zwanego dalej "RW") poprzez zaniechanie przez organ bezzwłocznego podjęcia czynności w celu obsługi zgłoszenia i wniosku retrospektywnego skarżącej,
- b) art. 33 ust. 3 ustawy o VAT poprzez niezastosowanie skutkujące bezzasadną odmową wydania decyzji określającej podatek w prawidłowej wysokości w wyniku niezastosowania art. 56 ust. 3 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 z dnia 9 października 2013 r. ustanawiające unijny kodeks celny (Dz.Urz. UE L 269 z 10.10.2013, str. 1, z późn. zm. - zwanego dalej "UKC"), co w konsekwencji doprowadziło do nieprzyznania w odniesieniu do zgłoszenia skarżącej z mocą wsteczną preferencyjnych należności celnych przywozowych w ramach kontyngentu taryfowego,
- c) art. 33 ust. 3 ustawy o VAT poprzez niezastosowanie skutkujące bezzasadną odmową' wydania decyzji określającej podatek w prawidłowej wysokości w wyniku niezastosowania art. 116 ust. 1 lit. a w związku z art. 117 UKC, co w konsekwencji skutkowało odmową zwrotu należności przywozowych oraz odmową sprostowania zgłoszenia, w wyniku bezzasadnej odmowy objęcia towaru preferencyjnym kontyngentem taryfowym,
- d) art. 33 ust. 3 ustawy o VAT poprzez niezastosowanie skutkujące bezzasadną odmową wydania decyzji określającej podatek w prawidłowej wysokości w wyniku niezastosowania art. 119 ust. 2 UKC, skutkujące odmową zwrotu należności przywozowych oraz odmową sprostowania zgłoszenia, pomimo zaistnienia stosownych ku temu przesłanek,
- e) art. 33 ust. 3 ustawy o VAT poprzez niezastosowanie skutkujące bezzasadną odmową wydania decyzji określającej podatek w prawidłowej wysokości w wyniku niezastosowania art. 120 UKC, skutkujące odmową zwrotu należności przywozowych oraz odmową sprostowania zgłoszenia, pomimo zaistnienia stosownych ku temu przesłanek,
- f) art. 33 ust. 3 ustawy o VAT poprzez niezastosowanie skutkujące bezzasadną odmową wydania decyzji określającej podatek w prawidłowej wysokości w wyniku niezastosowania art. 173 ust. 3 UKC, co w konsekwencji skutkowało bezpodstawną i dowolną odmową sprostowania zgłoszenia celnego.
Skarżąca wniosła o zobowiązanie Naczelnika Lubelskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Białej Podlaskiej do wskazania kiedy (z oznaczeniem dnia oraz godziny) zostały podjęte pierwsze czynności związane z rozpatrywaniem retrospektywnego wniosku o skorzystanie z kontyngentu taryfowego oraz na czym na te czynności polegały, jak również do wskazania kiedy (z oznaczeniem dnia oraz godziny) wniosek skarżącej został wprowadzony do systemu teleinformatycznego na potrzeby zarządzania kontyngentami taryfowymi, o którym mowa w art. 54 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 2015/2447 z dnia 24 listopada 2015r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania niektórych przepisów rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 ustanawiającego unijny kodeks celny (Dz.Urz.UE.L Nr 343, str. 558).
Zdaniem strony, organ oparł się na ustaleniach i wynikach z postępowania dotyczącego odmowy sprostowania zgłoszenia celnego oraz odmowy zwrotu cła, podczas gdy ustalenia te są wadliwe co powoduje, że organ ten dopuścił się tożsamych uchybień także w postępowaniu podatkowym. Skarżąca odrębnie zaskarżyła decyzję w przedmiocie cła.
W jej ocenie, z uzasadnienia zaskarżonej decyzji i decyzji celnej nie wynika, dlaczego organ pierwszej instancji nie podjął czynności weryfikacyjnych w przedmiocie obsługi wniosku retrospektywnego skarżącej oraz zgłoszenia celnego, a także jakie były powody, dla których organ ten odmówił skarżącej retrospektywnie wnioskować o kontyngent taryfowy, skoro wniosek został złożony w czasie, w którym kontyngent nie został wyczerpany i powinien zostać załatwiony bezzwłocznie oraz zgodnie z kolejnością wpływu.
W nawiązaniu do przytoczonych przepisów unijnych, spółka stwierdziła, że zastosowała się do wytycznych i instrukcji Ministerstwa Finansów (wyciąg z instrukcji wypełniania zgłoszeń celnych AIS/IMPORT, AES/ECS2, NCTS2, wersja 2.0 (str. 281) oraz newsletter Nr Z/73/2018 z dnia 15.10.2018 r.).
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko, wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje
Skarga nie jest uzasadniona.
Zgodnie z art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r., poz. 137) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r. poz. 329 ze zm., dalej: "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Decyzja administracyjna podlega uchyleniu, jeśli Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.) lub też naruszenie prawa będące podstawą stwierdzenia jej nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). W myśl natomiast art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Poza sporem pozostaje, że w dniu 4 lutego 2021 r. spółka, działając jako przedstawiciel pośredni firmy D. Polska spółki z o. o. złożyła zgłoszenie celne w procedurze uproszczonej nr [...] o objęcie procedurą dopuszczenia do obrotu w Unii towar - koncentrat pomidorowy 36% I. Organ celny zgłoszenie celne przyjął, co z mocy prawa spowodowało objęcie towaru wnioskowaną procedurą celną.
W dniu 7 lutego 2021 r. spółka złożyła uzupełniające zgłoszenie celne, w którym zadeklarowała wartość celną w wysokości 82.155 zł, kwotę długu celnego w wysokości 11.830 zł, kwotę podatku od towarów i usług w wysokości 4.699 zł, a następnie w dniu 23 marca 2021 r. wystąpiła o sprostowanie ww. zgłoszenia celnego w zakresie preferencyjnego kontyngentu taryfowego, zwrotu należności celnych przywozowych oraz o określenie kwoty podatku od towarów i usług z tytułu importu towaru wg zgłoszenia celnego w prawidłowej wysokości.
Na wstępie podnieść trzeba (w kontekście stanowiska prezentowanego w skardze), że w niniejszym postępowaniu podatkowym, dotyczącym prawidłowej wysokości podatku od towarów i usług, niezasadne są zarzuty naruszenia przepisów unijnych, w tym w szczególności - UKC, gdyż organy podatkowe nie oparły rozstrzygnięcia o przepisy tych aktów prawnych. W konsekwencji również wszystkie zarzuty skierowane przeciwko wymiarowej decyzji celnej (a te – jak już wskazano – stanowią podstawę skargi) nie mogą odnieść zamierzonego przez spółkę skutku.
Decyzja celna określająca kwotę cła, stanowi element ustalenia podstawy opodatkowania w podatku od towarów i usług w prawidłowej wysokości. Oznacza to, że treść decyzji celnej przesądza o decyzji podatkowej w zakresie VAT od importu. W orzecznictwie sądów administracyjnych zgodnie przyjmuje się, że decyzja organu celnego wiąże organ podatkowy w zakresie wysokości wartości celnej i cła, wpisanych w konstrukcję opodatkowania VAT z tytułu importu (por. wyroki NSA: z 10 listopada 2016 r., sygn. akt I FSK 182/06, z 6 sierpnia 2009 r., sygn. akt I FSK 2042/08, z 25 marca 2010 r., sygn. akt I FSK 371/09, z 6 grudnia 2011 r., sygn. akt I FSK 252/11, z 23 kwietnia 2013 r., sygn. akt I FSK 977/11). Z powyższego wywieść należy, że prawny byt decyzji podatkowej uzasadniony jest o tyle, o ile w obrocie prawnym funkcjonuje decyzja w sprawie należności celnych, której ustalenia mają wpływ na wymiar podatku od towarów i usług. Jest to konsekwencją zdeterminowania rozstrzygnięcia podatkowego pierwotnie wydanym rozstrzygnięciem w przedmiocie długu celnego (por. wyrok z dnia 27 maja 2022 r., sygn. akt I FSK 124/22).
W momencie orzekania o wysokości zobowiązania w podatku od towarów i usług z tytułu importu istniała w obrocie prawnym ostateczna decyzja celna Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Lublinie z dnia 8 sierpnia 2022 r., nr 0601-IGC.4305.4.2022.EU., która utrzymała w mocy decyzję organu I instancji z 23 lutego 2022 r. Nr 308000-C0C-3.4305.14.2021.29.IM odmawiającą sprostowania zgłoszenia celnego w części dotyczącej preferencyjnego kontyngentu taryfowego oraz zwrotu cła.
Z uwagi na zakres przedmiotowy, postępowania celne (dotyczące określenia elementów kalkulacyjnych i długu celnego) i postępowania podatkowe (dotyczące określenia podatku z tytułu importu), stanowią dwa niezależne (odrębne) postępowania. W momencie orzekania o wysokości zobowiązania w podatku od towarów i usług z tytułu importu decyzja celna powoduje następstwa w zakresie związania organu podatkowego (celnego) co do podstawy opodatkowania tym podatkiem. Organy podatkowe nie mają zaś kompetencji do czynienia samodzielnie ustaleń w zakresie powstania długu celnego. Ewentualna weryfikacja tych ustaleń może być dokonywana jedynie w postępowaniu celnym.
Zarzuty skargi odnoszące się w istocie do odrębnego postępowania celnego, uznać należy w tych okolicznościach za chybione. Pełnomocnik Spółki nie podniósł natomiast żadnego zarzutu odnoszącego się bezpośrednio do decyzji w przedmiocie opodatkowania VAT.
Zgodnie z art. 19 a ust. 9 ustawy o VAT, obowiązek podatkowy z tytułu importu towarów powstaje z chwilą powstania długu celnego, z zastrzeżeniem ust. 10 i 11. Podstawą opodatkowania z tytułu importu towarów jest wartość celna powiększona o należne cło. Jeżeli przedmiotem importu są towary opodatkowane podatkiem akcyzowym, podstawą opodatkowania jest wartość celna powiększona o należne cło i podatek akcyzowy (art. 30b ust. 1 ustawy o VAT).
Skoro kwestią sporną w niniejszej sprawie była wysokość kwoty podatku od towarów i usług (ze względu na wniosek spółki o zastosowanie wobec importowanego towaru preferencyjnej stawki celnej i tym samym zmianę należności celnych i podatkowych), wobec wydania decyzji ostatecznej odmawiającej sprostowania zgłoszenia celnego w części dotyczącej preferencyjnego kontyngentu taryfowego oraz zwrotu cła, zasadnie w zaskarżonej decyzji przyjęto, że kwota podatku od towarów i usług zadeklarowana w ww. zgłoszeniu celnym jest prawidłowa.
Sąd nie znalazł podstaw do uznania zasadności zarzutu naruszenia art. 33 ust. 3 ustawy o VAT. Zgodnie z tym przepisem, po przyjęciu zgłoszenia celnego lub po przedstawieniu rozliczenia zamknięcia podatnik może wystąpić z wnioskiem do naczelnika urzędu celno-skarbowego o wydanie decyzji określającej różnicę między kwotą podatku w prawidłowej wysokości a kwotą podatku już wykazaną albo określoną. W świetle tej regulacji, organ może wydać decyzję na podstawie art. 33 ust. 3 ustawy o VAT tylko w sytuacji, gdy spełnione są łącznie dwie przesłanki: 1) podatnik zwróci się z wnioskiem o wydanie decyzji określającej podatek;
2) wysokość prawidłowej kwoty podatku jest inna niż zadeklarowana przez podatnika w zgłoszeniu celnym. Z wnioskiem takim podatnik może wystąpić zarówno wtedy, gdy zadeklarowane przez niego zobowiązanie jest zaniżone, jak i wtedy, gdy zadeklarował je w zawyżonej wysokości. Przesłanką wydania decyzji określającej prawidłową wysokość podatku od towarów i usług zarówno z urzędu, jak i na wniosek strony, jest zatem nieprawidłowa kwota podatku wykazana w zgłoszeniu celnym.
W niniejszej sprawie, skoro organ celny nie stwierdził potrzeby ingerowania w treść pierwotnie złożonego zgłoszenia celnego, to ujęte w nim wielkości, wpisane w konstrukcję zobowiązania z tytułu VAT od importu, były wiążące i wykluczały stosowanie art. 33 ust. 3 ustawy o VAT. Przepis ten znajduje zastosowania wówczas, gdy zgłoszenie celne zostało zmienione przez organ celny w efekcie przeprowadzonego postępowania celnego. W niniejszej sprawie okoliczność taka nie wystąpiła. Dotychczasowe zaakceptowanie przez organ celny zgłoszenia celnego podatnika w zakresie klasyfikacji taryfowej, wartości celnej i cła było wiążące dla organu podatkowego w tym znaczeniu, że wykluczało określenie zobowiązania z tytułu VAT od importu towaru w innej wysokości niż w nim zadeklarowana. W zgłoszeniu celnym podatnik wskazał wysokość omawianego zobowiązania podatkowego, wynikającego z zadeklarowanych danych celnych.
Tak więc trafnie przyjął organ w kontrolowanej decyzji, że aktualnie nie zaistniały przesłanki do uwzględnienia wniosku spółki o określenie wysokości zobowiązania z tytułu VAT od importu towaru, zgodnie z jego twierdzeniami, których organ celny w odrębnym postępowaniu nie podzielił.
Podsumowując powyższe rozważania należy stwierdzić, że jak długo nie dojdzie do ostatecznej i prawomocnej weryfikacji zgłoszenia celnego w zakresie wielkości poddanych prawu celnemu, a istotnych dla wysokości VAT, tak długo zadeklarowane w tym zgłoszeniu celnym zobowiązanie z tytułu VAT od importu towaru organ podatkowy przyjmuje za prawidłowe.
Wbrew zarzutom skargi w sprawie nie doszło do naruszenia art. 187 § 1, art. 191 i art. 210 § 1 pkt 6 Ordynacji podatkowej.
Organ w uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia przedstawił wszystkie okoliczności faktyczne i prawne konieczne dla wyjaśnienia istoty sprawy podatkowej. Wskazał powody, dla których należało odmówić podatnikowi określenia zobowiązania z tytułu VAT od importu. Przedstawił obowiązujący stan prawny i nawiązał do stanowiska organu celnego. Tak sporządzone uzasadnienie kontrolowanej decyzji realizuje wymogi stawiane przez art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej. Zasadnie przy tym organ podatkowy nie prowadził postępowania wyjaśniającego odnośnie do klasyfikacji taryfowej importowanego towaru i wysokości cła, bowiem w tych kwestiach wypowiedział się już właściwy w tym względzie organ celny. Okoliczność zaś, że podatnik prezentuje inne zapatrywanie prawne na rozstrzygniętą przez ten organ sprawę nie oznacza, że doszło do naruszenia zasady przekonywania czy budowania zaufania do organów podatkowych. Na organie podatkowym spoczywa obowiązek kierowania się wyłącznie kryteriami obiektywnymi, a więc obowiązującym stanem prawnym, odniesionym do prawidłowo zrekonstruowanych okoliczności rozpatrywanej sprawy.
Jak już wskazano, zarzuty naruszenia przepisów prawa celnego wykraczają poza granice tej sprawy. Jak wynika z wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 października 2016 r., sygn. akt I FSK 1325/14, wprawdzie kontrola legalności decyzji w sprawie podatku od towarów i usług z tytułu importu pozostaje w ścisłym związku z kontrolą legalności orzeczenia określającego wysokość długu celnego, a zatem postępowanie podatkowe w zasadniczej części musi uwzględniać wynik postępowania w sprawie dotyczącej należności celnych (...) nie jest konieczne, aby organ z określeniem podatku należnego czekał na wynik ewentualnej sądowej kontroli legalności orzeczenia w sprawie celnej, przy czym organ musi liczyć się z tym, że jeśli decyzja dotycząca długu celnego zostanie uchylona, to w sposób analogiczny sąd będzie musiał orzec w stosunku do decyzji określającej zobowiązanie w podatku od towarów i usług.
Pogląd ten należy odnieść również do postępowania sądowoadministracyjnego co oznacza, że Sąd nie jest zobligowany do zawieszenia postępowania w tej sprawie do czasu prawomocnego rozstrzygnięcia w sprawie celnej.
Z powyższych względów, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.