Postanowienie WSA w Lublinie z 20 kwietnia 2017 r., I SA/Lu 52/17

Sąd

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie

Rozpoznanie

w dniu 20 kwietnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym

Sprawa

sprawy ze skargi J. H. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w zakresie sprzeciwu utrzymać w mocy zarządzenie referendarza sądowego z dnia 29 marca 2017 r.

Skład

Sędzia WSA Grzegorz Wałejko przewodniczący

Od orzeczenia

od zarządzenia referendarza sądowego z dnia 29 marca 2017 r. postanawia:

Uzasadnienie

Zaskarżonym zarządzeniem referendarz sądowy pozostawił wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania na podstawie art. 252 § 2 w związku z art. 257 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.) – "P.p.s.a".

Referendarz uzasadniał, że wezwaniem z dnia 15 lutego 2017 r. zobowiązano stronę do uzupełnienia w terminie 7 dni braków formalnych złożonego wniosku o przyznanie prawa pomocy poprzez wypełnienie, podpisanie i odesłanie załączonego do wezwania formularza, pod rygorem pozostawienia wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. Powyższe wezwanie zostało doręczone skarżącemu w dniu 22 lutego 2017 r. Tym samym termin do uzupełnienia braków wniosku upłynął z dniem 1 marca 2017 r., i jak wynika z akt sprawy do dnia dzisiejszego wniosek o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu nie został złożony.

Skarżący złożył sprzeciw od powyższego zarządzenia.

Podnosił, że wniosek o przyznanie prawa pomocy został złożony na urzędowym formularzu PPF już w dniu 23 lutego 2017 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 260 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.) - dalej "P.p.s.a.", rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowienia referendarza sądowego w przedmiocie prawa pomocy, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzanie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. Sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu (art. 260 § 2 P.p.s.a.).

W ocenie Sądu sprzeciw nie zasługuje na uwzględnienie.

Jaka wynika z akt sprawy niniejszej oraz akt sprawy o sygn. I SA/Lu 51/17 zarządzeniami z dnia 13 lutego 2017 r. skarżący został wezwany w każdej ze spraw do starannego wypełnienia i złożenia do Sądu w terminie 7 dni formularza PPF, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Wraz z wezwaniem skarżącemu został doręczony formularz PPF w dwóch egzemplarzach (k. 14, 15 akt sprawy niniejszej i k. 13, 14 akt sprawy I SA/Lu 51/17). Dwa wezwania do wypełnienia druku PPF wraz z załącznikami zostały nadane jedną przesyłką, którą skarżący odebrał w dniu w 22 lutego 2017 r. (kopia potwierdzenia odbioru k. 16 akt sprawy niniejszej, oryginał w aktach sprawy I SA/Lu 51/17 – k. 17).

W dniu 1 marca 2017 r.(kserokopia koperty k.21 akt sprawy I SA/Lu 51/17, oryginał w aktach sprawy o sygn. I SA/Lu 25/17 – k.28) skarżący złożył wypełniony formularz PPF z tym, że w pierwszej ze spraw o sygn. akt I SA/Lu 51/17, co wynika wprost z adnotacji skarżącego na druku PPF (k. 18 sprawy I SA/Lu 51/17). Natomiast w sprawie niniejszej do dnia dzisiejszego, wniosek o prawo pomocy na urzędowym formularzu nie został złożony.

W tych okolicznościach zarządzenie referendarza sądowego odpowiada prawu, co uzasadnia utrzymanie tego rozstrzygnięcia w mocy na podstawie art. 260 § 1 i 3 w związku z art. 257 P.p.s.a.