Wyrok WSA w Lublinie z 17 lutego 2021 r., I SA/Lu 528/20

Sąd

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie

Rozpoznanie

na posiedzeniu niejawnym w dniu 17 lutego 2021 r.

Sprawa

sprawy ze skargi A. R. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia należności celnych przywozowych oraz odmowy nienaliczania odsetek - oddala skargę.

Skład

Przewodniczący Sędzia WSA Halina Chitrosz-Roicka Sędziowie WSA Monika Kazubińska-Kręcisz (sprawozdawca) WSA Andrzej Niezgoda

Uzasadnienie

I SA/Lu 528/20

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] Dyrektor Izby Administracji Skarbowej (organ, organ odwoławczy) utrzymał w mocy decyzję Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego w [...] (organ I instancji) z dnia [...] Nr [...] odmawiającą A. R. (skarżący) umorzenia zaległości celno-podatkowych wraz z odsetkami.

Jak wynika z uzasadnienia decyzji i akt sprawy, w dniu 31 października 2019 r. do [...] Urzędu Celno-Skarbowego w [...] wpłynęło pismo skarżącego z dnia 29 października 2019 r. wraz z załączoną kserokopią wniosku z dnia 10 października 2019 r., w którym zwrócił się on m. in. o umorzenie zaległości celno-podatkowych wraz z odsetkami. Do pisma wnioskodawca załączył kserokopie pisma Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w [...] z dnia 23 października 2019 r. oraz kart informacyjnych ze szpitali. Nadto, Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w [...] pismem z dnia 29 października 2019 r. zawiadomił o przekazaniu Naczelnikowi [...] Urzędu Celno-Skarbowego w [...] jako organowi właściwemu, wniosku skarżącego z dnia 10 października 2019 r. w części dotyczącej umorzenia zaległości celno-podatkowych w kwocie [...]zł wraz z odsetkami.

Pismem z dnia 31 grudnia 2019 r. Naczelnik [...] Urzędu Celno-Skarbowego w [...] poinformował skarżącego, że jest właściwy do rozpatrzenia wniosku w części dotyczącej umorzenia zaległości celnych wraz z odsetkami. Jednocześnie wezwał wnioskodawcę do sprecyzowania żądania poprzez wskazanie, jakich decyzji wymierzających należności celne dotyczy wniosek oraz czy żądanie dotyczące "umorzenia odsetek" należy potraktować jako wniosek o nienaliczanie odsetek za zwłokę, o którym mowa w art. 114 ust. 3 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 z dnia 9 października 2013 r., ustanawiającego unijny kodeks celny (dalej: "UKC"), a także do nadesłania dokumentów potwierdzających żądanie.

W odpowiedzi skarżący poinformował (pismo z dnia 13 stycznia 2020 r.), że wnosi o umorzenie 50% kwoty zaległości z tytułu należności celnych wynikających z decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w [...] z [...] Nr [...] oraz o odstąpienie naliczania odsetek za zwłokę od tej umorzonej części należności lub nieumarzanie należności i odstąpienie od naliczania odsetek za zwłokę od całości zaległości celnych. Do pisma dołączył kserokopię pisma z dnia 9 stycznia 2020r. skierowanego do Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w [...] wyjaśniające poważne trudności natury ekonomicznej i społecznej, kserokopię oświadczenia o sytuacji majątkowej wnioskodawcy oraz dokumenty poświadczające tę sytuację: potwierdzenie wypłaty emerytury, pismo Spółdzielni Mieszkaniowej dotyczące wysokości opłat eksploatacyjnych, faktury VAT za energię elektryczną.

Od decyzji Naczelnika [...] Urzędu Celno – Skarbowego w [...] z [...] odmawiającej umorzenia należności celnych oraz odmawiającej nienaliczania odsetek od kwoty należności celnych, skarżący złożył odwołanie, w którym wniósł o zmianę zaskarżonej decyzji w całości i umorzenie 50% kwoty zaległości celno-podatkowych wraz z odsetkami, zarzucając:

• nienadanie należytej wagi dowodom obrazującym sytuację życiową dłużnika;
• brak uwzględnienia zasady słuszności z UKC.;
• pominięcie art. 67a Ordynacji podatkowej.

Wyjaśnił jednocześnie, że znajduje się w bardzo trudnej sytuacji życiowej i nie może zapłacić tak dużej kwoty. Jedynym źródłem utrzymania jest emerytura w kwocie [...]zł. Poza mieszkaniem przy ulicy [...] [...] nie posiada innego majątku. Mieszkanie to zostało zajęte przez organy skarbowe. We wskazanych okolicznościach, skarżący wniósł o zastosowanie zasady słuszności z art. 116 UKC i art. 67a § 1 i § 2 Ordynacji podatkowej.

W rozpoznaniu odwołania, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej podkreślił, że dług celny został określony w oparciu o przepisy rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r., ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. Urz. WE L 302 z 19.10.1992, str. 1 z późn. zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne 2004 r. rozdz. 2, t. 4, str. 307 z późn. zm.). Nowe unijne regulacje prawa celnego, które weszły w życie z dniem 1 maja 2016 r., nie zawierają przepisów przejściowych, dotyczących kwestii stosowania określonych norm do zdarzeń, które miały miejsce przed ich wejściem w życie. W związku z powyższym, organy celne stosują przyjętą przez doktrynę krajową i ukształtowaną przez orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (dalej: "TSUE") zasadę stosowania uchylonych przepisów do oceny zdarzeń, które miały miejsce pod ich rządami. W świetle orzecznictwa TSUE (C-201/04), powyższa zasada dotyczy jedynie norm materialnoprawnych. Przyjmuje się bowiem, że przepisy proceduralne uznaje się powszechnie za mające zastosowanie do wszystkich postępowań zawisłych w momencie ich wejścia w życie. Tym samym przepisy regulujące materie proceduralne zawarte w UKC stosuje się bezpośrednio. W związku z powyższym złożony przez skarżącego wniosek o umorzenie winien być rozpatrzony – zdaniem organu - w oparciu o przepisy art. 116 i art. 121, UKC, natomiast żądanie odstąpienia od naliczania odsetek za zwłokę - w oparciu o art. 114 ust. 3 UKC.

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej, podzielając stanowisko organu I instancji w przedmiocie odmowy umorzenia należności celnych wskazał, że zgodnie z art. 116 UKC kwoty należności celnych przywozowych podlegają zwrotowi lub umorzeniu z następujących względów:

1. nadpłaty kwot należności celnych przywozowych lub wywozowych;
2. towarów wadliwych lub niezgodnych z warunkami umowy;
3. błędu właściwych organów;
4. zasady słuszności, przy czym warunki umorzenia należności ze wskazanych przyczyn regulują szczegółowo przepisy art. 117- 120 UKC.

Zgodnie z art. 120 ust. 1 UKC w przypadkach innych niż te, o których mowa w art. 116 ust. 1 akapit drugi oraz w art. 117, 118 i 119, kwota należności celnych przywozowych lub wywozowych podlega zwrotowi lub umorzeniu na zasadzie słuszności, w przypadku gdy dług celny powstał w szczególnych okolicznościach, w których nie można przypisać dłużnikowi oszustwa ani oczywistego zaniedbania, przy czym według ust. 2 tego artykułu, występowanie szczególnych okoliczności, o których mowa w ust. 1 stwierdza się, jeżeli z okoliczności sprawy jasno wynika, że dłużnik znajduje się w wyjątkowej sytuacji w porównaniu z innymi podmiotami prowadzącymi ten sam rodzaj działalności oraz że w przypadku niewystępowania takich okoliczności nie wystąpiłyby u niego niedogodności spowodowane pobraniem kwoty należności celnych przywozowych i wywozowych. Przepis art. 121 ust. 1 UKC reguluje natomiast kwestię terminów, w jakich wniosek o zwrot lub umorzenie z art. 116 powinien być złożony do organu celnego. Zdaniem organu, skoro z art. 121 ust. 1 lit. a) UKC wynika, że wniosek o umorzenie należności zgodnie z art. 116 powinien być złożony w terminie 3 lat od dnia powiadomienia o długu celnym (który to termin ma charakter materialnoprawny, gdyż jego upływ powoduje wygaśnięcie uprawnienia do zgłoszenia żądania wszczęcia postępowania w sprawie zwrotu należności celnych), to wniosek o umorzenie należności celnych mógłby być w niniejszej sprawie złożony w terminie do listopada 2016 r., bowiem decyzja Naczelnika Urzędu Celnego w [...] Nr [...] z dnia [...] określająca kwotę długu celnego i wzywająca do uiszczenia tej kwoty wraz z odsetkami, została doręczona skarżącemu w dniu 26 listopada 2013 r. Termin ten uległ zawieszeniu na czas postępowania odwoławczego oraz postępowania sądowego, jakie było prowadzone wobec wskazanej decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w [...]. W związku z wydaniem w postępowaniu odwoławczym decyzji przez Dyrektora Izby Celnej w [...] Nr [...] z dnia [...]. oraz postępowaniem sądowym (w sprawie tej zapadł prawomocny wyrok WSA w Lublinie sygn. akt III SA/Lu [...] z dnia 9 października 2014 r. oddalający skargę A. R.) - trzyletni termin, o którym mowa w art. 121 ust.1 pkt a) UKC został zawieszony do stycznia 2015 r. (wpływ wyroku WSA do organu). Zatem termin ten upłynął w styczniu 2018 r.

W ocenie organu odwoławczego – w świetle przedstawionych okoliczności –organ I instancji prawidłowo zastosował przepis art. 121 UKC uznając, że skarżący złożył wniosek o umorzenie należności celnych po terminie wskazanym w tym przepisie (wniosek z dnia 10 października 2019 r. został bowiem nadany w dniu 15 października 2019 r.), to w konsekwencji Naczelnik [...] Urzędu Celno-Skarbowego w [...] zasadnie nie rozpatrywał przesłanek merytorycznych do umorzenia należności celnych, o których mowa w art. 116 UKC. Tym samym za niezasadny został uznany zarzut skarżącego, dotyczący braku uwzględnienia przez organy celne zasady słuszności wskazanej w art. 121 ust. 1 lit. a) UKC. Zdaniem organu, skarżący nie przedstawił dowodów mogących uzasadniać przedłużenie terminu z art. 121 UKC, tj. dowodu na to, że nieprzewidziane okoliczności lub działanie siły wyższej uniemożliwiły mu złożenie wniosku we właściwym terminie.

Za bezpodstawny uznano zarzut dotyczący naruszenia art. 67a Ordynacji podatkowej w sytuacji, gdy przepis ten nie miał zastosowania w sprawach celnych.

Odnosząc się do żądania wnioskodawcy odnośnie nienaliczania odsetek od kwoty cła określonej w decyzji, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej wyjaśnił, że możliwość odstąpienia od naliczania odsetek za zwłokę reguluje art. 114 ust. 3 UKC, zgodnie z którym, organy celne mogą odstąpić od naliczania odsetek za zwłokę, jeżeli na podstawie udokumentowanej oceny sytuacji dłużnika zostanie stwierdzone, że ich naliczenie spowodowałoby poważne trudności natury ekonomicznej lub społecznej. Podkreślił przy tym, że w złożonym wniosku jak i w odwołaniu skarżący wyjaśnił, iż ma problemy zdrowotne i znajduje się w trudnej sytuacji materialnej, a jedynym źródłem utrzymania jest emerytura w wysokości [...] zł. Posiada mieszkanie stanowiące odrębną własność o powierzchni 25,34 m2 o wartości szacunkowej [...] zł, korzysta z pomocy "Centrum Wolontariatu" w [...] Miesięczne wydatki to: czynsz - [...] zł, energia elektryczna - [...] zł.

Oceniając powyższe, organ celny nie dopatrzył się nadzwyczajnych okoliczności przemawiających za udzieleniem ulgi dotyczącej nienaliczania odsetek od należności celnych. Nie stwierdzono bowiem, aby obciążenia te spowodowały poważne trudności natury ekonomicznej lub społecznej. Organ odwoławczy wyraził przekonanie, że jakkolwiek skarżący znajduje się w trudnej sytuacji finansowej, to jednak sama ta okoliczność nie jest wyjątkowa, gdyż w podobnej sytuacji znajduje się wielu dłużników i z tego powodu budżet państwa nie może rezygnować z należnych i terminowych wpłat. W ocenie organu odwoławczego, analiza zgromadzonego materiału dowodowego i wynikające z niego okoliczności prowadzą do wniosku, że do powstania trudnej sytuacji materialnej przyczynił się sam skarżący. Jego zadłużenie to nie tylko zaległości z tytułu długu celnego wynikające ze wskazanej decyzji. Łączna kwota zobowiązań wraz z odsetkami na dzień 17 września 2019 r. wynosiła [...] zł. W takiej sytuacji udzielenie ulgi, w ocenie organu, oznaczałoby akceptację nienależytego wywiązywania się ze zobowiązań wobec budżetu państwa, co godziłoby w interes publiczny i interes innych podatników.

Organ stwierdził nadto, że skarżący znajduje się w trudnej sytuacji od kilku już lat, nie jest to więc okoliczność nowa czy nadzwyczajna, własnym działaniem doprowadził do powstania zaległości w długu celnym w związku z nielegalnym wprowadzeniem na obszar celny Wspólnoty samochodów z pominięciem wymaganych procedur celnych. Jak wynika z ustaleń organów celnych, dokonanych w trakcie prowadzonych postępowań wymiarowych, skarżący nabył kilka samochodów w niemal identycznych okolicznościach, na podstawie fałszywych dokumentów wystawionych przez te same fikcyjne podmioty, unikając zapłaty należnych kwot wynikających z długu celnego i podatków z tytułu importu. Organ nie zaakceptował przy tym wyjaśnień skarżącego, że po umorzeniu połowy wszystkich zobowiązań, środki na spłatę pozostałego zadłużenia pozyskałby ze sprzedaży swojej partnerce udziału w ˝ części w jego mieszkaniu (kwota [...] zł) oraz zwrotu przez nią kosztów za okres wspólnego zamieszkiwania ([...] zł) w sytuacji, gdy mieszkanie to jest obciążone hipoteką przymusową.

W ocenie organu, za odmową udzielenia ulgi przemawiają względy równego traktowania wszystkich podmiotów, a zatem zasada sprawiedliwości społecznej.

W skardze na powyższą decyzję A. R. wniósł o uchylenie w całości decyzji organów obu instancji oraz o zasadzenie kosztów postępowania. Zarzucił naruszenie:

• art. 170 § 1 Ordynacji podatkowej, w wyniku prowadzenia postępowania o umorzenie dochodzonych w trybie egzekucyjnym roszczeń celno-podatkowych przez niewłaściwy organ, tj. Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego w [...] podczas gdy organem właściwym do rozpoznania wniosku o umorzenie dochodzonych w trybie egzekucyjnym roszczeń był Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w [...];
• art. 233 § 1 pkt. 2 lit. b Ordynacji podatkowej, w wyniku niezastosowania tego przepisu do rozstrzygnięcia w sytuacji, gdy decyzję w pierwszej instancji wydał niewłaściwy organ;
• art. 1 a pkt 13 w związku z art. 5 § 1 pkt 4 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, w wyniku nieprawidłowego określenia w treści decyzji, jaki organ jest wierzycielem dochodzonych roszczeń celno-podatkowych w postępowaniu egzekucyjnym na podstawie wydanych tytułów wykonawczych, wystawionych uprzednio przez Dyrektora Izby Celnej w [...]
• art. 7a w związku z art. 10 i art. 19 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, w wyniku niewspółdziałania w sposób prawidłowy organu egzekucyjnego, tj. Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w [...] z wierzycielem, tj. Naczelnikiem [...] Urzędu Skarbowego w [...] co do treści wniosku z dnia 10 października 2019 r.;
• art. 13 § 1 i § 2 w związku z art. 19 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, w wyniku nieprawidłowego wstępnego rozpoznania wniosku z dnia 10 października 2019 r. przez organ egzekucyjny, tj. Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w [...] jako organu prowadzącego egzekucję na mocy tytułów wykonawczych wydanych przez Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w [...] i nierozpoznania wniosku z dnia 10 października 2019 r. w granicach swej właściwości, co do podstaw zastosowania art. 13 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w kwestii wyłączenia spod egzekucji prawa majątkowego; - art. 22 w związku z art. 23 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, w wyniku nieprawidłowego prowadzenia nadzoru nad egzekucją przez Dyrektora Izby Administracji Skarbowej i niedostrzeżeniu, że błędnie rozpoznano wniosek z dnia 10 października 2019 r.;
• art. 56 § 1 pkt 4 w związku z art. 59 § 1 pkt 6 i art. 59 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, w wyniku braku zawieszenia postępowania egzekucyjnego przez organ egzekucyjny na wniosek wierzyciela i nierozpoznania wniosku w trybie przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, co do możliwości umorzenia egzekucji w trybie art. 59 § 1 pkt 6 w związku z art. 59 § 2 tej ustawy.

W uzasadnieniu skargi skarżący stwierdził, że zasadniczym i podstawowym błędem organów podatkowych jest fakt nieprawidłowego rozpoznania jego wniosku z dnia 10 października 2019 r., który wpłynął do Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w [...] w dniu 15 października 2019 r., a który dotyczył dochodzonych w egzekucji należności celno-podatkowych. W tym wniosku zwrócił się: po pierwsze, o zwolnienie spod egzekucji w trybie art. 13 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji prawa majątkowego stanowiącego lokal mieszkalny i ta cześć wniosku skierowana była do organu egzekucyjnego, czyli do Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w [...] w ramach jego właściwości i kompetencji; po drugie, o umorzenie roszczeń celno-podatkowych dochodzonych w egzekucji przez wierzyciela, tj. Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w [...] w związku z jego tytułami wykonawczymi skierowanymi do egzekucji prowadzonej przez Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w [...].

Skarżący wywodził, że organy pominęły treść jego wniosku z dnia 10 października 2019 r., który dotyczył toczącego się już postępowania egzekucyjnego na mocy tytułów wykonawczych. Źródłem roszczenia były decyzje ostateczne z 2013 r. i wydane na ich podstawie tytuły wykonawcze dotyczące należności celno-podatkowych, uprzednio dochodzone przez Dyrektora Izby Celnej w [...] który powinien rozpoznawać wniosek o umorzenie roszczeń dochodzonych w postępowaniu egzekucyjnym w trybie art. 59 § 1 pkt 6 i art. 59 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

Skarżący wyjaśnił, że jedynie pomocniczo powołał się w uzasadnieniu wniosku na art. 67a § 1 pkt 3 oraz art. 67a § 2 Ordynacji podatkowej, albowiem motywował swoje działanie ważnym interesem społecznym i zdrowotnym.

W jego ocenie, Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w [...], jako organ egzekucyjny działający na rzecz wierzyciela, tj. [...] Urzędu Skarbowego w [...] bezpodstawnie, wbrew przepisom o właściwości w zakresie wyłączenia spod egzekucji środka majątkowego (mieszkania), odesłał wniosek do wierzyciela ([...] Urząd Skarbowy w [...]), chociaż miał obowiązek rozpoznać go w granicach swojej właściwości i wydać w tym zakresie stosowne postanowienie.

Skarżący podniósł, że jest starszym człowiekiem (71 lat) i działał w sprawie samodzielnie, bez pełnomocnika. Formułował swoje oczekiwania w odpowiedzi na wezwanie organu z dnia 31 grudnia 2019 r. W jego ocenie, przesłanie wniosku z dnia 10 października 2019 r. do Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego w [...] nie było właściwe, bo w okolicznościach niniejszej sprawy nie było podstaw do jego rozpoznania na gruncie przepisów UKC.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Podtrzymał stanowisko i argumentację wskazane w treści decyzji.

Z uwagi na zagrożenie pandemiczne, na podstawie zarządzenia Przewodniczącej Wydziału, wydanego w oparciu o przepis art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem [...], innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r., poz. 1842), sprawę skierowano do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Na wstępie należy zauważyć, że w myśl art. 90 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, dalej: "p.p.s.a."), jeżeli przepis szczególny nie stanowi inaczej, posiedzenia sądowe są jawne, a sąd orzekający rozpoznaje sprawy na rozprawie. Unormowanie to służy realizacji zasady jawności działalności orzeczniczej sądów (por. art. 45 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej), a jego konsekwencją jest regulacja zawarta w art. 133 § 1 zdanie pierwsze p.p.s.a., z której wynika między innymi, że zasadą jest, że wyrok jest wydawany przez sąd po zamknięciu rozprawy. Jednocześnie w art. 133 § 1 zdanie drugie p.p.s.a. uwzględnione zostało, że przepis szczególny może przewidywać rozpoznanie sprawy przez sąd na posiedzeniu niejawnym, w związku z czym postanowiono, że wyrok może być wydany na posiedzeniu niejawnym w postępowaniu uproszczonym (por. art. 119 i nast. p.p.s.a.) albo jeżeli ustawa tak stanowi. W takiej sytuacji zasada jawności realizowana jest w szczególności przez publiczne udostępnienie wyroku zgodnie z art. 139 § 5 p.p.s.a. (por. też art. 45 ust. 2 zdanie drugie Konstytucji).

Należy ponadto wskazać, że zgodnie z art. 15 zzs4 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 1842) w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 (...) wojewódzkie sądy administracyjne przeprowadzają rozprawę przy użyciu urządzeń technicznych umożliwiających przeprowadzenie jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku, z tym że osoby w niej uczestniczące nie muszą przebywać w budynku sądu, chyba że przeprowadzenie rozprawy bez użycia powyższych urządzeń nie wywoła nadmiernego zagrożenia dla zdrowia osób w niej uczestniczących, przy czym przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku.

W kontekście powyższego należy podnieść, że w związku ze wzrostem zagrożenia epidemicznego na terenie województwa [...], w tym w [...] oraz wzrostem zachorowań wśród pracowników sądu, mając na uwadze z jednej strony, że przeprowadzenie rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących, z drugiej zaś strony brak możliwości przeprowadzenia rozprawy z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku, przewodnicząca zarządziła zmianę trybu rozpoznania niniejszej sprawy, tj. rozpoznanie jej na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15 zzs4 ust. 3 powołanej ustawy z 2 marca 2020 r., o czym strony zostały powiadomione przez doręczenie odpisu zarządzenia z 4 stycznia 2021 r. (k. 21-25). Jednocześnie należy stwierdzić, że wskazane wyżej przesłanki wydania tego zarządzenia mieszczą się w klauzuli porządku publicznego uwzględnionej w art. 45 ust. 2 Konstytucji, a art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z 2 marca 2020 r. nie uzależnia zastosowania przewidzianego w nim trybu rozpoznania sprawy od zgody stron.

Przechodząc zaś do oceny do meritum sprawy – m.in. z punktu widzenia zarzutów skargi – wskazać należy, że organy orzekające w rozpoznawanej sprawie nie mogły naruszyć ani przepisów ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2019 r. poz. 1438 z późn. zm.), ani też nie art. 67a § 1 pkt 3 oraz art. 67a § 2, bowiem przepisów tych nie stosowały (nie stanowiły one podstawy rozstrzygnięcia).

W kontekście jednak stanowiska skarżącego zaprezentowanego w skardze, w pierwszej kolejności ocenić należy jego żądanie zawarte we wniosku z dnia 10 października 2019 r. (podniósł on bowiem, że zostało ono przez organy wadliwie zakwalifikowane, a przez to naruszono również przepisy o właściwości organu).

Jak przyjmuje się w orzecznictwie, organ administracji publicznej, do którego wpłynęło podanie, powinien wszcząć postępowanie w sprawie, w której jest właściwy. W sprawach pozostałych powinien zaś zawiadomić stronę, że winna wnieść do właściwych organów administracji publicznej odrębne podania. Organ nie ma więc obowiązku sporządzania odpisu podania i przekazania go do organów właściwych do rozpatrzenia w pozostałym zakresie (nienależącym do jego właściwości) spraw objętych podaniem. Obowiązki organu niewłaściwego ograniczone są do zawiadomienia, że w innych sprawach wnoszący podanie powinien złożyć odrębne podanie do właściwego organu (por. wyrok NSA z dnia 31 stycznia 2018 r., sygn akt II OSK 912/16).

Jak wynika z treści wniosku z dnia 10 października 2019 r., skarżący w petitum wskazując, że dotyczy on "dochodzonych należności celno-podatkowych w postępowaniu egzekucyjnym", domagał się "umorzenia zaległości celno-podatkowych oraz zwolnienia spod egzekucji w trybie art. 13 u.p.e.a. prawa majątkowego stanowiącego odrębną własność lokalu mieszkalnego". We wniosku skarżący sformułował zatem dwa niezależne od siebie żądania. Wniosek ten z tego względu został skierowany do wierzyciela - Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w [...] oraz do organu egzekucyjnego – Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w [...].

Z akt sprawy wynika, że Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w [...] pismem z dnia 23 października 2019 r. poinformował wnioskodawcę w trybie art. 171 § 1 Ordynacji podatkowej, że w sprawie przyznania ulgi w spłacie zadłużenia z tytułu niezapłaconych należności celnych należy zwrócić się bezpośrednio do właściwego organu, tj. Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego w [...] Stosownie do tego pouczenia, skarżący pismem z dnia 29 października 2019 r. przesłał ten wniosek Naczelnikowi [...] Urzędu Celno-Skarbowego w [...] Równolegle, Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w [...] pismem z dnia 29 października 2019 r. wniosek skarżącego, w części dotyczącej umorzenia zaległości celno-podatkowych w kwocie [...]zł wraz z odsetkami, przekazał do rozpatrzenia jako organowi właściwemu Naczelnikowi [...] Urzędu Celno-Skarbowego w [...] Organ ten w piśmie z dnia 31 grudnia 2019 r. zawiadomił skarżącego, że jest właściwy do rozpatrzenia wniosku w opisanym zakresie. Jednocześnie organ ten wezwał skarżącego do sprecyzowania żądania, poprzez wskazanie, jakich decyzji dotyczy wniosek oraz czy żądanie dotyczące umorzenia odsetek należy traktować jako wniosek o nienaliczanie odsetek za zwłokę, o których mowa w art. 114 ust. 3 UKC (z uwzględnieniem regulacji, o których mowa w art. 114 i art. 116 UKC).

W odpowiedzi na powyższe wezwanie, skarżący w piśmie z dnia 13 stycznia 2019 r. podniósł, że wnosi o umorzenie 50% kwoty zaległości z tytułu należności celnych oraz o odstąpienie od naliczania odsetek za zwłokę od umorzonej części należności lub o odstąpienie od naliczania odsetek za zwłokę od całości zaległości celnych.

W tych okolicznościach nie sposób zatem uznać zasadności zarzutu skargi, że organ w sposób arbitralny – z pominięciem rzeczywistych intencji skarżącego - potraktował żądania wniosku i nieprawidłowo je zakwalifikował, co przełożyło się wprost na niekorzystne dla strony rozstrzygnięcie. Podkreślenia wymaga, że organ wezwał skarżącego do sprecyzowania stanowiska, przy czym treść wezwania i podstawy działania organu nie budzą wątpliwości. W odpowiedzi na to wezwanie (k. 44 akt administracyjnych) skarżący w piśmie z dnia 13 stycznia 2020 r. (k. 54 akt administracyjnych) swoje żądanie doprecyzował. Pozwoliło to organom na odpowiednie rozpoznanie żądania oraz procedowanie wniosku w zakresie jego treści. Twierdzenie na etapie skargi, że wadliwe rozpoznanie żądania było skutkiem braku profesjonalnej reprezentacji skarżącego w postępowaniu przed organem, nie ma wpływu na powyższą ocenę omawianego zarzutu skargi. Jak już wskazano, skarżący odpowiedział na wezwanie organu, nie zastrzegając istnienia ograniczeń w działaniu, w tym wynikających z braku wiedzy czy świadomości skutków prawnych.

Nie ma zatem – w ocenie Sądu - żadnych uzasadnionych podstaw do uznania, że skarżący – jak twierdzi w skardze – we wniosku z dnia 10 października 2019 r. wyraźnie wskazywał, że powinien on być rozpoznany jako żądanie umorzenia roszczeń dochodzonych w postępowaniu egzekucyjnym w trybie art. 59 § 1 pkt 6 i art. 59 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (dalej: u.p.e.a.). Taka jego treść nie wynika (nawet pośrednio) ani z treści podania, ani z pisma z dnia 13 stycznia 2020r. Organ nie był zaś uprawniony do kwalifikacji wniosku wbrew wyraźnemu stanowisku strony.

Wobec tego, zasadnie w niniejszej sprawie organy celne rozpatrzyły żądanie zgłoszone przez skarżącego przy zastosowaniu przepisów UKC i dokonały analizy przepisów w przedmiocie warunków umorzenia należności celnych bądź nienaliczania odsetek.

Tym samym w niniejszej sprawie nie zostały naruszone przepisy ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Skarżący otrzymał pismo [...] Urzędu Skarbowego w [...] z dnia 29 października 2019 r. skierowane do [...] Urzędu Celno-Skarbowego w [...] (do wiadomości) przekazujące jego podanie z dnia 10 października 2019 r. w części umorzenia zaległości celnych. Nie zgłaszał w tym względzie żadnych uwag i zastrzeżeń.

Jak to już wyżej zaznaczono, skarżący w korespondencji z organami wprost rozgraniczył dwa żądania, z jakimi wystąpił w podaniu: umorzenia zaległości celno-podatkowych i nienaliczania odsetek oraz zwolnienia spod egzekucji w trybie art. 13 u.p.e.a. prawa majątkowego (przy czym ta druga kwestia nie dotyczy niniejszego sporu). Co się zaś tyczy pierwszej, podkreślenia wymaga, że jak wynika z argumentacji zawartej w pismach skarżącego, nawiązywał on wprost do swojej sytuacji życiowej, materialnej i zdrowotnej, powołując się między innymi na art. 67a Ordynacji podatkowej, ze względu na – jak to wyjaśnił w skardze do Sądu – ważny interes społeczny i zdrowotny.

Organ odwoławczy podkreślił jednak, że umorzenie należności celnych oraz odsetek od tych należności rozpatrywane było (w pełni zasadnie) w oparciu o regulacje prawne wynikające z UKC, a nie z uwzględnieniem Ordynacji podatkowej.

Istotnym w realiach sprawy było ustalenie, które z przepisów - art. 236 ust. 2 WKC czy art. 121 ust. 1 lit. a) i ust. 3 UKC mają zastosowanie do oceny podstaw wniosku. Nie jest bowiem sporne, iż z dniem doręczenia decyzji organu I instancji z dnia 14 listopada 2013 r. skarżący został powiadomiony o wysokości należności celnych, tj. w dniu 26 listopada 2013 r. Wniosek o umorzenie w części należności celnych został natomiast złożony w dniu 15 października 2019 r. Z dniem 1 maja 2016 r. wszedł w życie Unijny Kodeks Celny -rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 z dnia 9 października 2013 r. ustanawiające Unijny Kodeks Celny. Z mocy art. 286 ust. 2 UKC - rozporządzenie (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiające Wspólnotowy Kodeks Celny (WKC) zostało uchylone.

Zasadą jest, że do oceny danych zdarzeń stosuje się zazwyczaj przepisy prawa materialnego obowiązującego w dacie powstania zdarzenia wywołującego określone skutki prawne, jednakże zasada ta nie ma charakteru bezwzględnego i może doznawać pewnych ograniczeń. W kontekście stosowania zmienianych przepisów prawa materialnego, Naczelny Sąd Administracyjny niejednokrotnie wskazywał na gruncie prawa daninowego, że "zgodnie z podstawową zasadą państwa prawnego – lex retro non agit – nie można stosować wprowadzonych później ostrzejszych przepisów do stanów faktycznych zaistniałych wcześniej. Zasada ta ma w pełni zastosowanie do postępowania w sprawach podatkowych. Jedynie w określonych sytuacjach dopuszcza się możliwość zastosowania późniejszych przepisów, obowiązujących w chwili wydawania decyzji, jednak wyłącznie wtedy, gdy nowe przepisy są mniej dolegliwe dla podatnika" (por. wyrok NSA z dnia 8 lipca 1997 r., sygn. akt I SA/Ka 813-818/97; podobnie wyrok NSA z dnia 3 kwietnia 1996 r., sygn. akt I SA/Łd 1124/95, wyrok NSA z dnia 13 czerwca 2006 r., sygn. akt II FSK 896/05).

Unijny Kodeks Celny nie zawiera przepisów przejściowych. Jednak, kierując się powyższymi wskazówkami należy mieć na uwadze, że przepisy Wspólnotowego Kodeksu Celnego nie zawierały regulacji dotyczących kwestii związanej z zawieszeniem terminu trzyletniego na złożenie wniosku o umorzenie należności celnych w sytuacji, gdy zostało wniesione odwołanie od decyzji. Taka regulacja została zawarta dopiero w Unijnym Kodeksie Celnym, tj. w przywołanym przez organ w zaskarżonej decyzji art. 121 ust.

3. Wprowadzenie instytucji zawieszenia terminu do złożenia wniosku o umorzenie należności celnych na czas trwania postępowania odwoławczego jest rozwiązaniem niewątpliwie korzystniejszym w porównaniu do przepisów poprzednio obowiązującego WKC, które wprawdzie dopuszczały wniosek o zwrot złożony w terminie trzech lat, jednak bez możliwości zawieszenia tego terminu. Istotna dla oceny niniejszej sprawy jest także okoliczność, że art. 121 ust. 3 Unijnego Kodeksu Celnego zaczął obowiązywać od 1 maja 2016 r., a zatem jeszcze przed upływem 3 - letniego terminu, który w niniejszej sprawie rozpoczął bieg 26 listopada 2013 r. (data doręczenia decyzji). Wystąpiła zatem sytuacja, gdy bieg terminu do złożenia wniosku o umorzenie należności celnych rozpoczął się wprawdzie pod rządem obowiązywania WKC, nie przewidującego jego zawieszenia na czas trwania postępowania odwoławczego, jednak w trakcie biegu tego terminu wszedł w życie przepis tę kwestię regulujący. W takiej sytuacji, zdaniem Sądu, ma zastosowanie przepis art. 121 ust. 3 UKC. Do naruszenia zasady nieretroakcji doszłoby bowiem wówczas, gdyby termin trzyletni upłynął pod rządami WKC, a przepisy nowe byłyby mniej względne dla skarżącego.

Sąd podziela stanowisko zawarte w wyroku NSA z dnia 15 września 2010 r., sygn. akt II FSK 1100/10, że zgodnie z ogólną zasadą prawa intertemporalnego, w razie wątpliwości czy należy stosować ustawę dawną czy nową, pierwszeństwo ma ustawa nowa. Jest ona związana z regułą kolizyjną zawartą w paremii – lex posterior derogat legi priori, która ma zastosowanie, gdy lex posterior nie jest hierarchicznie niższa niż lex priori. Zasada ta tłumaczona jest domniemaniem, że ustawa nowa powinna być lepszym odbiciem aktualnych stosunków normatywnych, bardziej dostosowanym do aktualnego stanu prawnego. Jest ona wyrazem woli ustawodawcy powziętej później niż wola ustawodawcy, której wyrazem był wcześniejszy akt normatywny. Wskazany sposób rozwiązywania sporów intertemporalnych zgodny jest z orzecznictwem Trybunału Konstytucyjnego (por. orzeczenie z 11 kwietnia 1994 r. K 10/93, OTK 1994/1/7), według którego zakres obowiązywania przepisu należy analizować funkcjonalnie, w ścisłym związku z jego stosowaniem w czasie. Ujęcie to ma szczególne znaczenie wówczas, gdy brak jest oddzielnych (wyodrębnionych jako jednostki redakcyjne tekstu ustawy zmieniającej) przepisów intertemporalnych. W takim bowiem przypadku – wbrew potocznym intuicjom – nie zachodzi brak regulacji kwestii intertemporalnych (luka co do przepisów intertemporalnych). Sytuacja taka przesądza natomiast o bezpośrednim skutku ustawy nowej. Tak więc, i wobec braku regulacji intertemporalnej, kwestia międzyczasowa jest rozstrzygnięta, tyle że na korzyść zasady bezpośredniego stosowania ustawy zmieniającej (por. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 1 lipca 2003 r. P 31/02, OTK ZU-A 2003/6/58). Podobnie wypowiedział się – odwołując się do uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 kwietnia 2006 r., I OPS 1/06 - NSA w wyroku z dnia 13 czerwca 2018 r., sygn. akt II GSK 76/18 stwierdzając: "Jak wskazywał wielokrotnie w orzecznictwie Naczelny Sąd Administracyjny w sytuacji, gdy ustawodawca nie przewidział regulacji intertemporalnej uwzględniającej uprawnienia podatników na podstawie dawnej ustawy, zaistniałą kolizję ustaw w czasie należy rozwiązać z uwzględnieniem art. 2 Konstytucji RP, w ten sposób, że należy stosować normę nową, chyba że norma poprzednio obowiązująca jest względniejsza (korzystniejsza) dla podatnika. Innymi słowy, regułą jest stosowanie ustawy (normy) nowej (jeśli nie pogarsza ona sytuacji prawnej) podatnika, wyjątkiem zaś – stosowanie ustawy (normy) poprzedniej (jeśli w świetle jej przepisów sytuacja prawna podatnika jest wówczas korzystniejsza (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 19 lutego 2014 r., sygn. akt II GSK 1691/12; z dnia 16 października 2012 r., sygn. akt I FSK 1996/11".

W tych warunkach organy zasadnie zastosowały w sprawie przepisy UKC.

Na podstawie art. 121 UKC prawidłowo uznano też, że wniosek o umorzenie należności celnych skarżący złożył po terminie wskazanym w tym przepisie. Termin ten wynosi 3 lata i jest liczony od powiadomienia o długu celnym. Decyzja Naczelnika Urzędu Celnego w [...] z dnia [...] określająca kwotę długu celnego została doręczona skarżącemu w dniu 26 listopada 2013 r. (okoliczność niesporna). Termin, o jakim mowa w art. 121 UKC upłynąłby co do zasady w dniu 26 listopada 2016r. Jednak zgodnie z art. 121 ust. 3 UKC, 3 letni termin podlega zawieszeniu na czas trwania postępowania odwoławczego. W niniejszej sprawie okres zawieszenia trwał od 10 grudnia 2013 r. (wniesienie odwołania) do uprawomocnienia się wyroku w sprawie sygn akt III SA/Lu [...], czyli do 25 grudnia 2014 r. (organ przyjął korzystniejszą dla strony datę zwrotu akt do organu w dniu 19 stycznia 2015 r.). Okres zawieszenia wynosił 380 dni (lub w korzystniejszej wersji wskazanej przez organ – 405 dni), co oznacza że termin na złożenie wniosku upłynął 11 grudnia 2017 r. (a w wersji przyjętej przez organ – w dniu 5 stycznia 2018 r.). Podanie złożone zostało przez skarżącego w dniu 15 października 2019 r. (data nadania), a zatem zdecydowanie po upływie wskazanego terminu. Jak wskazuje się w orzecznictwie, termin ten ma charakter materialny, a jego upływ powoduje wygaśnięcie uprawnienia do zgłoszenia żądania wszczęcia postępowania w sprawie umorzenia należności celnych. Skoro zaś tak (co jest niesporne), to nie było podstaw do merytorycznego rozpatrywania wniosku z punktu widzenia przesłanek, o których mowa w art. 116 UKC. Nieterminowe złożenie wniosku skutkowało jego negatywną weryfikacją ze względów formalnych.

Co do wniosku o nienaliczanie odsetek od kwoty cła określonej w decyzji wymiarowej, trzeba mieć na uwadze, że jakkolwiek możliwość taką przewiduje art. 114 ust. 3 UKC stanowiący, że organy celne mogą odstąpić od naliczania odsetek za zwłokę, jeżeli na podstawie udokumentowanej oceny sytuacji dłużnika zostanie stwierdzone, że ich naliczenie spowodowałoby poważne trudności natury ekonomicznej lub społecznej, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej zasadnie podkreślił, że odstąpienie od naliczania odsetek od należności celnych ma charakter uznaniowy. Oznacza to, że organ po dokonaniu oceny zebranego w danej sprawie materiału dowodowego, w tym oceny sytuacji materialnej i rodzinnej dłużnika, samodzielnie decyduje w tej kwestii. Może, ale nie musi uwzględnić wniosku.

Skarżący w złożonym wniosku, jak i w odwołaniu wyjaśnił, że ma problemy zdrowotne i znajduje się w trudnej sytuacji materialnej, jego jedynym źródłem utrzymania jest emerytura w wysokości [...] zł, posiada mieszkanie stanowiące odrębną własność o powierzchni 25,34 m2 o wartości szacunkowej [...] zł, korzysta z pomocy "Centrum Wolontariatu" w [...], ponosi miesięczne wydatki na: czynsz w kwocie [...]zł oraz energię elektryczną w kwocie [...]zł.

Z dołączonej dokumentacji medycznej wynika, że dotyczy ona w znaczącej części leczenia związanego z doznanym urazem/urazami kończyny dolnej. Skarżący nie podał przy tym, czy urazy te spowodowały trwałe schorzenie, które podlegać musi leczeniu. Nie wskazał, czy przyjmuje leki i jaką kwotę miesięcznie musi na nie wydatkować. Oczywistym natomiast jest, że z racji wieku – 71 lat nie może on już świadczyć pracy.

Organ odwoławczy stwierdził, że nie są to nadzwyczajne okoliczności przemawiające za udzieleniem ulgi dotyczącej nienaliczania odsetek od należności celnych. Skarżący posiada stałe źródło dochodu (emerytura, z której organ egzekucyjny może prowadzić egzekucję jedynie do określonej przepisami kwoty wolnej) i zapewnione miejsce zamieszkania. Deklarowane wydatki nie przekraczają jego dochodów. Skarżący nie korzysta ze środków pomocy społecznej (nie złożył w tym zakresie żadnego dokumentu), zaś w Centrum Wolontariatu – jak sam wskazuje w piśmie z 9 stycznia 2020 r. (k. 53 akt administracyjnych) pracuje jako wolontariusz (nie jest jego podopiecznym). Podobnie, przedmiotowe zaległości celne nie powstały w wyniku zdarzeń nadzwyczajnych, wyjątkowych czy nieprzewidywalnych, a były konsekwencja podejmowanych przez skarżącego czynności. To zaś, że obecnie skarżący znajduje się w trudnej sytuacji finansowej nie może być poczytane za okoliczność wyjątkową, która byłaby wystarczającą przesłanką do przyznania ulgi. W podobnej sytuacji znajduje się wielu dłużników, zaś z tego powodu budżet państwa nie może rezygnować z należnych i terminowych wpłat. Nie może być przy tym wątpliwości, że ciężar udowodnienia przesłanek określonych w przepisie art. 114 ust. 3 UKC spoczywa na dłużniku. Tymczasem skarżący w piśmie z dnia 12 lutego 2020 r. zrezygnował z prawa do wysłuchania, ograniczając się do tych twierdzeń, które zostały przez niego przedstawione w pismach.

Sąd w pełni akceptuje nadto pogląd, że okolicznością uzasadniającą wniosek strony nie powinny być ogólnie określone niepowodzenia finansowe. Jak wskazuje się orzecznictwie, skoro podatnik znajduje się w trudnej sytuacji finansowej od kilku lat, nie jest to okoliczność nowa lub nadzwyczajna czy spowodowana przyczynami od niego niezależnymi, a więc sama w sobie nie uzasadnia zastosowania instytucji umorzenia (wyrok NSA z dnia 11 czerwca 2003 r., sygn. akt I SA/Łd 638/02 I SA/Łd 1334-1387/02).

Zadłużenie skarżącego – jak zasadnie podniósł organ odwoławczy – jest konsekwencją jego własnych wyborów, skoro doprowadził on wskutek swoich działań do powstania zaległości celnych i podatkowych dużych rozmiarów, a tym samym i trudnej sytuacji materialnej. Skarżący wskazał, że łączna kwota jego zobowiązań wraz z odsetkami na dzień 17 września 2019 r. wynosi [...] zł. Wynika ona z wprowadzania na obszar celny samochodów w celu ich sprzedaży. W takiej sytuacji, udzielenie ulgi oznaczałoby akceptację dla działań skarżącego, co godziłoby w interes publiczny i interes innych podatników, wywiązujących się z nałożonych przez prawo zobowiązań wobec Skarbu Państwa. W sytuacji, gdy skarżący zdecydował się na nielegalne wprowadzenie na obszar celny Wspólnoty samochodów z pominięciem wymaganych procedur celnych, to na nim spoczywają negatywne skutki z tym związane. Jak wynika z ustaleń organów celnych dokonanych w trakcie prowadzonych postępowań wymiarowych nabył on kilka samochodów w niemal identycznych okolicznościach na podstawie fałszywych dokumentów wystawionych przez te same fikcyjne podmioty, unikając zapłaty należnych kwot wynikających z długu celnego i podatków z tytułu importu.

Zapewnienie skarżącego co do tego, iż po umorzeniu połowy wszystkich zobowiązań, środki na spłatę pozostałego zadłużenia pozyskałby ze sprzedaży udziału w jego mieszkaniu swojej partnerce (kwota [...] zł) oraz zwrotu kosztów za okres wspólnego zamieszkiwania ([...] zł), jest niewiarygodne, na co zasadnie zwróciły uwagę organy. Należy bowiem zauważyć, że wskazana nieruchomość lokalowa obciążona jest hipoteką przymusową, co daje pierwszeństwo zaspokojenia wierzycielowi hipotecznemu i zdecydowanie utrudnia sprzedaż.

Sąd podziela zatem wyrażoną w zaskarżonej decyzji ocenę, że w sprawie niniejszej nie zachodzą okoliczności wskazujące na istnienie podstawy umorzenia należności celnych w trybie art. 116 UKC oraz nienaliczania odsetek od wymierzonej kwoty długu celnego w trybie art. 121 UKC.

Nie znajdując więc podstaw do uwzględnienia skargi, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w wyroku.