Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 11 grudnia 2013 r. referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie odmówił skarżącemu P. P. przyznania prawa pomocy.
W dniu 14 stycznia 2014 r. skarżący wniósł sprzeciw od powyższego postanowienia, który nie został przez stronę podpisany. W związku z powyższym zarządzeniem z dnia 16 stycznia 2014 r. wezwano skarżącego do uzupełnienia braku formalnego sprzeciwu poprzez własnoręczne podpisanie sprzeciwu w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia sprzeciwu.
Zawiadomienie o nadejściu przesyłki zawierającej powyższe wezwanie i jej złożeniu w oznaczonym urzędzie pocztowym pozostawione zostało w drzwiach adresata w dniu 24 lutego 2014 r., zaś sama przesyłka wydana została skarżącemu dnia 10 marca 2014 r. (potwierdzenie odbioru, k. 59).
W dniu 19 marca 2014 r. (data stempla pocztowego k.
- 61) skarżący złożył podpisany sprzeciw.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje
Stosownie do treści przepisu art. 259 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270, zwanej dalej "p.p.s.a.") od zarządzeń i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8 (w tym: wydawanie na posiedzeniu niejawnym postanowień co do przyznania lub odmowy przyznania prawa pomocy – pkt 7), strona albo adwokat, radca prawny, doradca podatkowy lub rzecznik patentowy mogą wnieść do właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego sprzeciw w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia zarządzenia lub postanowienia. Stosownie z kolei do art. 259 § 2 p.p.s.a. sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym m.in. sprzeciw, którego braki formalne nie zostały uzupełnione.
W tym miejscu należy wskazać, że sprzeciw powinien odpowiadać wymaganiom przewidzianym dla pism procesowych (art. 46 – 47 p.p.s.a.). W myśl zatem art. 46 § 1 pkt 4 p.p.s.a., każde pismo strony powinno zawierać podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika. Dlatego też wezwano skarżącego, w trybie art. 49 p.p.s.a., do usunięcia tego braku w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia sprzeciwu. Na podstawie bowiem tego przepisu, jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. W przypadku, gdy pismem tym jest sprzeciw, niewykonanie w terminie wezwania do uzupełnienia jego braków obliguje sąd, zgodnie z art. 259 § 2 p.p.s.a., do jego odrzucenia.
Z potwierdzenia odbioru korespondencji wynika, że wezwanie do uzupełnienia braku formalnego sprzeciwu poprzez jego własnoręczne podpisanie zostało doręczone stronie w dniu 10 marca 2014 r., zatem 7-dniowy termin do dokonania tej czynności upłynął z dniem 17 marca 2014 r. Złożenie przez skarżącego podpisanego sprzeciwu dnia 19 marca 2014 r. nastąpiło zatem po upływie terminu, co uzasadnia odrzucenie sprzeciwu na podstawie art. 259 § 2 p.p.s.a.
Mając na względzie powyższe okoliczności, należało orzec jak w sentencji postanowienia.