Uzasadnienie
Uzasadnienie.
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 16 kwietnia 2010r., nr [...], Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, że odwołanie A. od decyzji Naczelnika Trzeciego Urzędu Skarbowego z dnia 22 grudnia 2006r., nr [...], zostało wniesione z uchybieniem terminu przewidzianego w art.223 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa /Dz.U. Nr 8 z 2005r., poz.60 ze zm./, który upłynął w dniu 31 stycznia 2007r.
W uzasadnieniu postanowienia wskazano, że zgodnie z art.223 § 2 pkt 1 ordynacji podatkowej odwołanie wnosi się w terminie 14 dni od dnia doręczenia stronie decyzji.
Stosownie do art.151 ordynacji podatkowej osobom prawnym oraz jednostkom organizacyjnym niemającym osobowości prawnej pisma doręcza się w lokalu ich siedziby lub miejscu prowadzenia działalności – osobie upoważnionej do odbioru korespondencji. Przepisy art.146, art.148 § 2 pkt 1 i art.150 stosuje się odpowiednio.
Powołana wyżej decyzja Naczelnika Trzeciego Urzędu Skarbowego z dnia 22 grudnia 2006r., określająca A. zobowiązanie w podatku od towarów i usług za wrzesień 2005r. oraz ustalająca dodatkowe zobowiązanie podatkowe za ten miesiąc, zawierająca pouczenie co do terminu wniesienia środka odwoławczego, została doręczona Spółce w trybie art.150 § 2 ordynacji podatkowej w dniu 17 stycznia 2007r. Z umieszczonych na potwierdzeniu odbioru oraz kopercie adnotacji wynika, iż z powodu niemożności doręczenia przesyłki adresatowi w dniu 3 stycznia 2007r. pozostawiono przesyłkę na okres 14 dni do dyspozycji adresata w Urzędzie Pocztowym oddz. 55, a zawiadomienie o pozostawieniu pisma w Urzędzie Pocztowym umieszczono w oddawczej skrzynce pocztowej. W dniu 10 stycznia 2007r. przesyłkę awizowano powtórnie. Z uwagi na niepodjęcie przesyłki w terminie została ona w dniu 18 stycznia 2007r. zwrócona nadawcy, tj. Naczelnikowi Trzeciego Urzędu Skarbowego.
Stosownie zatem do art.150 § 2 ordynacji podatkowej decyzja, o której mowa, została doręczona Spółce z dniem 17 stycznia 2007r., tj. z upływem ostatniego dnia 14 dniowego okresu przechowywania jej w Urzędzie Pocztowym.
W związku z powyższym, zgodnie z art.223 § 2 pkt 1 ordynacji podatkowej, od dnia następnego, tj. od dnia 18 stycznia 2007r. rozpoczął bieg 14 dniowy termin do wniesienia odwołania od wymienionej decyzji. Termin ten upłynął z dniem 31 stycznia 2007r. Odwołanie w tym terminie nie zostało wniesione.
Pismem z dnia 23 marca 2007r. Spółka wniosła odwołanie od decyzji organu I instancji z dnia 22 grudnia 2006r. wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jego wniesienia.
Postanowieniem z dnia 8 czerwca 2007r., nr [...], Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, że odwołanie zostało wniesione z uchybieniem terminu przewidzianego w art.223 § 2 pkt 1 ordynacji podatkowej.
Wyrokiem z dnia 24 października 2007r. w sprawie I SA/Lu 605/07 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę Spółki wniesioną na to postanowienie, jednak Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 16 czerwca 2009r., sygn.akt I FSK 372/08, uchylił wskazany wyrok sądu I instancji. Przekazując sprawę do ponownego rozpoznania Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że przed prawidłowym rozpoznaniem wniosku strony o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania wadliwie zastosowany został przez organ odwoławczy art.228 § 1 pkt 2 ordynacji podatkowej, na podstawie którego stwierdzono uchybienie terminu do wniesienia odwołania przez A. Rozpoznając sprawę ponownie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wyrokiem z dnia 30 września 2009r., sygn.akt I SA/Lu 468/09, uchylił postanowienie organu odwoławczego z dnia 8 czerwca 2007r. i za wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego stwierdził, że postanowienie to wydane zostało z istotnym naruszeniem art.228 § 1 pkt 2 ordynacji podatkowej, bo w warunkach odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania dokonanej z naruszeniem prawa.
W wyniku ponownego rozpatrzenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji z dnia 22 grudnia 2006r. Dyrektor Izby Skarbowej postanowieniem z dnia 16 kwietnia 2010r., nr [...], odmówił przywrócenia terminu z uwagi na uchybienie przez stronę terminowi określonemu w art.162 § 2 ordynacji podatkowej.
Uwzględniając powyższe, Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, że odwołanie wniesione zostało bez zachowania ustawowego terminu.
W skardze wniesionej na powyższe postanowienie A. wniosła o jego uchylenie i zarzuciła, że zostało wydane z naruszeniem art.122 w związku z art.228 § 1 pkt 2 ordynacji podatkowej przez przyjęcie, iż odwołanie zostało wniesione z uchybieniem terminu określonego w art.223 § 2 pkt 1 tej ustawy bez uprzedniego dokładnego zbadania stanu sprawy, podczas gdy postanowienie w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania może być wydane w sprawie, w której nie ma wątpliwości, że strona wniosła odwołanie po terminie, a także z naruszeniem art.162 § 1 i 2 ordynacji podatkowej przez uznanie, że wniosek o przywrócenie terminu został złożony po upływie 7 dni od powzięcia wiadomości o przyczynie jego uchybienia /o fakcie istnienia decyzji/, bowiem na podstawie doręczonego w dniu 6 marca 2007r. upomnienia Spółka powinna wiedzieć, że została wydana decyzja podatkowa, gdy w treści upomnienia nie użyto nawet słowa "decyzja’.
W uzasadnieniu skargi strona odwołała się do treści art.162 § 1 i 2 ordynacji podatkowej i podniosła, że uruchomienie postępowania o przywrócenie terminu uzależnione jest od wniosku strony, a stwierdzenie przez organ odwoławczy uchybienia terminu do wniesienia odwołania winno być poprzedzone dokładnym wyjaśnieniem stanu faktycznego. Kwestionując ustalenia organu dokonane w przedmiocie zachowania terminu do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, jak też zawinienia strony w niedochowaniu terminu do wniesienia odwołania, stwierdziła ponownie, iż postanowienie w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania może być wydane, gdy w sprawie nie ma wątpliwości, że strona wniosła odwołanie po terminie, a więc jedynie wówczas, gdy przekroczenie terminu jest oczywiste i po wyjaśnieniu ewentualnych wątpliwości, które mogą powstać po zgromadzeniu i analizie pełnego materiału dowodowego, zaś w niniejszej sprawie takie wątpliwości zachodzą.
Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o oddalenie skargi, jej zarzuty uznał za nieuzasadnione oraz podtrzymał stanowisko przedstawione w zaskarżonym postanowieniu wraz z zawartą w nim argumentacją. W odpowiedzi na skargę podniósł, między innymi, że nie dokonał ustalenia, iż 7 dniowy termin do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania winien być liczony od dnia 6 marca 2007r., w którym W. P. odebrał upomnienie z dnia 27.02.2007r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:
Dokonując kontroli zaskarżonego postanowienia pod względem jego zgodności z prawem /art.1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych – Dz.U. Nr 153, poz.1269 ze zm. i art.3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz.U. Nr 153, poz.1270 ze zm,/ należy na wstępie podkreślić, że w sprawie niniejszej wydane zostały uprzednio prawomocne wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 czerwca 2009r., sygn.akt I FSK 372/08, i Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lubinie z dnia 30 września 2009r., sygn.akt I SA/Lu 468/09. Z uzasadnień tych wyroków wynika, że gdy odwołanie od decyzji podatkowej wniesione zostało wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jego wniesienia, to kwestią istotną dla oceny zgodności z prawem postanowienia stwierdzającego uchybienie terminu do wniesienia odwołania jest zgodność z prawem rozstrzygnięcia w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia tegoż odwołania, tzn. prawidłowości zastosowania art.162 § 1 i 2 ordynacji podatkowej. Przed prawidłowym rozpoznaniem wniosku strony o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania nie jest bowiem możliwe prawidłowe zastosowanie art.228 § 1 pkt 2 ordynacji podatkowej.
Uwzględniając, że przytoczone poglądy i oceny prawne są w sprawie niniejszej wiążące na podstawie art.170 w związku z art.153 oraz powołanych przepisów w związku z art.193 ustawy Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi, stwierdzić należy, iż skarga zasługuje na uwzględnienie.
Postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 16 kwietnia 2010r., nr [...], odmawiające przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Naczelnika Trzeciego Urzędu Skarbowego z dnia 22 grudnia 2006r., nr [...], do którego odwołuje się zaskarżone postanowienie, zostało przez A. zaskarżone do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, który wyrokiem z dnia 11 lutego 2011r., sygn.akt I SA/Lu 536/10, uchylił to postanowienie na podstawie art.145 § 1 pkt 1 lit.c/ ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, bowiem stwierdził, że postanowienie to wydane zostało z naruszeniem art.187 § 1 i art.191 ordynacji podatkowej w związku z art.162 § 1 i 2 tej ustawy, tak co do ustalenia, że wniosek o przywrócenie terminu wniesiony został z uchybieniem terminu określonego w art.162 § 2 ordynacji podatkowej, jak i w zakresie ustalenia, że strona nie pozostaje bez winy w uchybieniu terminu do wniesienia odwołania.
Wobec powyższego, w sytuacji, gdy postanowienie w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji z dnia 22 grudnia 2006r. wydane zostało z naruszeniem prawa, za dokonane z naruszeniem art.228 § 1 pkt 2 ordynacji podatkowej ocenić należy również stwierdzenie w formie postanowienia, że odwołanie to wniesione zostało z uchybieniem terminu określonego w art.223 § 2 pkt 1 powołanej ustawy.
Biorąc powyższe pod uwagę, zaskarżone postanowienie należało uchylić na podstawie art.145 § 1 pkt 1 lit.c/ ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i na podstawie art.152 tej ustawy orzec, że postanowienie to nie podlega wykonaniu w całości.
Orzeczenie o kosztach postępowania znajduje uzasadnienie w art.200 i art.205 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z § 14 ust.2 pkt 1 lit.c/ rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu /Dz.U. Nr 163, poz.1349 ze zm./.