Uzasadnienie
D.S. po uprzednim wezwaniu organ do usunięcia naruszenia prawa, złożyła w dniu 24 lipca 2009 r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie na interpretację indywidualną Burmistrza Miasta z dnia [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości.
Jak wynika z akt, wezwanie do usunięcia naruszenia prawa skarżąca złożyła z uchybieniem ustawowego terminu, bo w dniu 3 czerwca 2009 r., w sytuacji gdy ustawowy termin do dokonania przedmiotowej czynności upływał z dniem 2 czerwca 2009 r.
Z tych przyczyn skarga - w ocenie Sądu – jest niedopuszczalna.
Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej "P.p.s.a.") skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie (...).
Zgodnie z art. 52 § 3 P.p.s.a. jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a (pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydane w indywidualnych sprawach), można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu - w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności - do usunięcia naruszenia prawa.
Jak więc wynika z dyspozycji art. 52 § 3 P.p.s.a formułuje on dwa warunki dopuszczalności skargi na interpretację indywidualną - wyczerpanie toku instancji przez wezwanie organu, który wydał interpretację do usunięcia naruszenia prawa oraz skierowanie tego wezwania do organu w określonym w ustawie terminie czternastu dni od dnia otrzymania interpretacji indywidualnej, przy czym warunki te muszą zostać spełnione łącznie.
Wykładnia językowa art. 52 § 3 P.p.s.a wskazuje wyraźnie, iż przewidziany w tym przepisie 14-dniowy termin do wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa stanowi element konieczny "skuteczności" takiego wezwania. Skuteczne wezwanie, to wezwanie wniesione zgodnie z art. 52 § 3 P.p.s.a, a więc wyczerpujące drogę administracyjną poprzedzającą wniesienie skargi sądowoadministracyjnej (za postanowieniem w sprawie I FSK 1993/08).
Tym samym dokonanie przez skarżącą czynności wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa z uchybieniem ustawowego terminu oznacza bezskuteczność przedmiotowej czynności, a tym samym niespełnienie jednego z obligatoryjnych warunków do wniesienia skargi w tej sprawie, co czyni ją niedopuszczalną.
Z tych też względów działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 P.p.s.a należało orzec jak w sentencji.