Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpoznaniu odwołania Z. S., utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy z dnia [...] sierpnia 2004 r. w sprawie wymiaru podatku rolnego za 2004 r. w kwocie 19,30 zł.
W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wyjaśniono, że organ I instancji dokonał wymiaru podatku rolnego wobec Z. S., Z. S. i K. S. jako współwłaścicieli użytków rolnych o powierzchni 0,93 ha, a za podstawę ustaleń faktycznych przyjął dane wynikające z ewidencji gruntów przekazane przez Starostwo Powiatowe – Oddział Zamiejscowy i wynikające ze zmian dokonanych 20 lipca 2004 r. uwzględniających nabycie spadku po S. S. Ustalenie podatku dokonane zostało proporcjonalnie do okresu, w którym istniał wobec współwłaścicieli obowiązek podatkowy.
Ustosunkowując się do zarzutów odwołania kwestionujących przyjętą do opodatkowania powierzchnię użytków rolnych – ich zawyżenie o 6 arów, Kolegium przytoczyło treść art. 21 ustawy – Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. 2000 r. Nr 100, poz. 1086 ze zm.) wskazując, iż organy podatkowe ustalając zakres opodatkowania związane są zapisami wynikającymi z ewidencji gruntów i nie są uprawnione do podważania danych przekazanych im przez organ ewidencyjny dla celów wymiaru podatku. Kolegium wskazało, że zgodnie z art. 22 ust. 2 Prawa geodezyjnego i kartograficznego, inicjatywa dokonania zmian w ewidencji gruntów należy do właściciela gruntów, który ma obowiązek zgłaszania wszelkich zmian danych objętych ewidencją, tak aby dane te były zgodne ze stanem rzeczywistym.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, Z. S. wnosiła o uchylenie zaskarżonej decyzji zarzucając naruszenie art. 7 kpa poprzez brak dokonania przez organ podatkowy pomiaru jej działki, która w wyniku zmian dokonanych z urzędu w 1986 r. ma powierzchnię 0,87 ha, a nie jak dotychczas 0,93 ha.
W odpowiedzi na skargę Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga nie mogła być uwzględniona, gdyż zaskarżona decyzja zgodna jest z prawem i wydana została z zachowaniem wymogów postępowania podatkowego.
W związku z zarzutem skargi podnieść należało, że postępowanie podatkowe unormowane jest w ustawie z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137 poz. 926 ze zm.), w której obowiązek wszechstronnego działania w celu wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy wynika dla organów podatkowych z art. 122 tej ustawy. Do spraw uregulowanych w Ordynacji podatkowej nie stosuje się przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego (art. 3 § 1 pkt 2 kpa), stąd działania organu podatkowego nie mogły być oceniane w kontekście art. 7 kpa.
Zarzut skargi o braku działań organu podatkowego niezbędnych dla wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, a oparciu się jedynie na danych przekazanych przez organ prowadzący ewidencję gruntów i budynków, był niezasadny, bowiem zgodnie z art. 4 ust. 1 ustawy o podatku rolnym (Dz. U. 1993 r. Nr 94, poz. 431 ze zm.), podstawę opodatkowania podatkiem rolnym stanowi dla gruntów gospodarstw rolnych – liczba hektarów przeliczeniowych ustalona na podstawie powierzchni, rodzajów i klas użytków rolnych wynikających z ewidencji gruntów i budynków oraz zaliczenia do okręgu podatkowego, a dla pozostałych gruntów – liczba hektarów wynikająca z ewidencji gruntów i budynków. Z przepisu tego wynika wprost, że organ podatkowy ustalając podstawę opodatkowania – powierzchnię użytków rolnych, może oprzeć ustalenia faktyczne jedynie na danych w tym zakresie wynikających z ewidencji gruntów i budynków. Nie jest uprawniony do dokonywania własnych ustaleń, w tym pomiarów gruntów, nie jest bowiem rzeczowo właściwy do dokonywania zmian w ewidencji gruntów, ani do zgłaszania konieczności takich zmian.
Ewidencja gruntów i budynków – zgodnie z powołanym w zaskarżonej decyzji art. 21 Prawa geodezyjnego i kartograficznego, stanowi podstawę dla wymiaru podatków, stąd właściciele gruntów uprawnieni do zgłaszania zmian danych w tej ewidencji ujętych (w tym powierzchni gruntów), powinni w trybie przewidzianym tą ustawą dążyć do doprowadzenia tych danych do zgodności ze stanem rzeczywistym. Organy podatkowe nie mają żadnych obowiązków w tym zakresie i ich powinności nie można wywodzić z art. 122 Ordynacji podatkowej.
Z tych względów, na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzeczono jak w sentencji.