Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem, Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy postanowienie Dyrektora Oddziału ZUS z dnia [...] w przedmiocie uznania wniesionych przez skarżącego zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej za bezzasadne.
W skardze na powyższe rozstrzygnięcie W. R. wniósł również o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia. Wniosek nie został uzasadniony.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje
Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu (decyzji, postanowienia) obliguje Wojewódzki Sąd Administracyjny do jego rozpatrzenia i wydania w tym przedmiocie rozstrzygnięcia, zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi – t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270, dalej: p.p.s.a.
Na etapie postępowania sądowego art. 61 § 3 p.p.s.a. pozwala na wstrzymanie wykonania aktu administracyjnego wyłącznie w sytuacji, gdy zaistnieje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, a uprawdopodobnienie zaistnienia tych przesłanek obciąża wnioskodawcę.
Wskazać jednak należy, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności może dotyczyć tylko takich z nich, które mają przymiot wykonalności tzn. nadają się do wykonania i wymagają wykonania.
Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy zaś rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z treścią aktu. Nie każdy więc akt administracyjny kwalifikuje się do tak rozumianego wykonania, a co za tym idzie nie każdy wymaga wykonania.
Co do zasady z przymiotu wykonalności nie korzystają wszelkie akty administracyjne odmowne oraz te spośród konstytutywnych aktów uprawniających, które dla spowodowania stanu prawnego lub faktycznego w nich określonego nie wymagają żadnych działań ze strony podmiotów uprawnionych.
Problem wykonania aktu administracyjnego dotyczy zatem aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone określone obowiązki oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony (zob. np. postanowienie NSA w sprawie II FSK 198/10, cbois.nsa.gov.p).
Z tych też względów, w ocenie Sądu, zaskarżone postanowienie, jak również poprzedzające je postanowienie organu I instancji w przedmiocie zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej, nie posiadają atrybutu wykonalności, tj. nie nadają się do wykonania i nie podlegają wykonaniu, a przez to nie mogą wywołać bezpośrednich następstw w postaci niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków w rozumieniu art. 61 § 3 p.p.s.a.
Zaskarżone postanowienie, jak i poprzedzające je postanowienie organu I instancji nie nakłada na skarżącego żadnych obowiązków, które mogłyby być wykonane dobrowolnie lub w sposób przymusowy.
Wskazać przy tym stronie skarżącej należy, że przewidziana w art. 61 § 3 p.p.s.a. ochrona tymczasowa nie służy zabezpieczeniu strony przed jakimikolwiek skutkami wykonania zaskarżonej decyzji (postanowienia), lecz jedynie przed skutkami bezpośrednio związanymi z jej wykonaniem, których ponadto nie można byłoby naprawić w razie ewentualnego uwzględnienia skargi. Chodzi więc o szkodę wyrządzoną wykonaniem konkretnej decyzji (postanowienia), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego (wyegzekwowanego) świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu.
Ponadto w postępowaniu, którego celem jest udzielenie ochrony tymczasowej, nie ocenia się zgodności z prawem kwestionowanego aktu, a wyłącznie wystąpienie przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a.
Z tych względów, działając na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.