Uzasadnienie
W dniu 25 maja 2010 r. Z. S. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] Nr [...].
W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 1 lipca 2010 r. skarżący został wezwany do uiszczenia wpisu od skargi w wysokości [...] złotych, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania pod rygorem odrzucenia skargi.
Powyższe wezwanie zostało doręczone skarżącemu w dniu 8 lipca 2010 r. (k. 10). Termin do uiszczenie wpisu upłynął bezskutecznie w dniu 15 lipca 2010 r.
Dnia 19 lipca 2010 r. Z. S. złożył wniosek o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu wraz z wnioskiem o zwolnienie go od konieczności jego uiszczania i ustanowienie adwokata.
W uzasadnieniu wniosku skarżący podał, iż wezwanie dotyczące uiszczenia wpisu zostało mu doręczone 8 lipca 2010 r. Wymienioną korespondencję pozostawił on "pod kluczem" na czas swojej nieobecności. W dniu 11 lipca 2010 r. zorientował się, iż przedmiotowej korespondencji nie ma w pozostawionym miejscu. Jej poszukiwania nie odniosły skutku. Dopiero 18 lipca 2010 r. jego syn przyznał się, iż pismo pochodzące z sądu przełożył w inne miejsce. Zdaniem skarżącego fakt ten świadczy o tym, iż uchybił terminowi nie ze swojej winy, a ponadto zachował tygodniowy termin do złożenia wniosku.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej p.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu.
Bezspornym w sprawie pozostaje, iż pismo zostało złożone w ciągu 7 dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu, uchybienie terminu spowodowało ujemne dla strony skutki, a strona wraz z wnioskiem dokonała czynności w postaci złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy (art. 86 § 2 i art. 87 § 1 i 4 p.p.s.a.).
Z istoty instytucji przywrócenia terminu wynika, iż dotyczy ona takich sytuacji, w których strona postępowania nie dokonała w terminie czynności, do jakich była zobowiązana. Może to przejawiać się w niedokonaniu czynności w ogóle, bądź dokonaniu czynności, lecz po upływie terminu.
Wniosek o przywrócenie terminu powinien wskazywać na okoliczności uprawdopodabniające brak winy w uchybieniu terminu, co stanowi najistotniejszą przesłankę przywrócenia terminu. Brak winy polega na dopełnieniu obowiązku maksymalnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej natomiast do sądu należy ocena czy uprawdopodobnienie nastąpiło czy nie. Podstawą tej oceny powinien być obiektywny miernik staranności, której można wymagać od każdego należycie dbającego o swoje interesy.
W okolicznościach niniejszej sprawy, w ocenie sądu przesłanka braku winy w niedochowaniu terminu nie został spełniona. Skarżący w dacie odebrania przesyłki sądu miał możliwość zapoznania się z jej treścią. Wiedział zatem, iż dotyczy ona konieczności uiszczenia wpisu. Natomiast fakt zagubienia wezwania nie może być postrzegany jako okoliczność niezawiniona. Należyta staranności polega na takim dbaniu o swoje interesy by tego rodzaju zdarzenia nie miały miejsca. Tym bardziej, iż wynikały one z działania dziecka, za które skarżący ponosi pełną odpowiedzialność. Opisana we wniosku sytuacja wskazuje, iż istotna z punktu widzenia interesów skarżącego dokumentacja powinna była być przechowywana poza zasięgiem dzieci.
Należy także podkreślić, iż sam fakt zgubienia korespondencji nie uniemożliwiał wypełnienia zawartego w niej wezwania. Z. S. zauważył brak przesyłki w dniu 11 lipca 2010 r. a więc miał cztery pełne dni by jej treść poznać osobiście w sądzie czy nawet telefonicznie, przy założeniu, iż nie pamiętał czego ona dotyczyła.
W związku z powyższym na gruncie niniejszej sprawy trudno doszukać się okoliczności pozwalających na przywrócenie terminu, gdyż uchybienie terminu było spowodowana brakiem należytej staranności.
W świetle powyższych rozważań, na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a. orzeczono jak na wstępie.