Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem Dyrektor Izby Skarbowej, działając na podstawie art. 138§ 1 pkt. 1 w zw. z art. 144 kpa i art. 18 oraz na podstawie art. 59 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t,jedn. Dz. U. z 2002r.nr 110, poz. 968 ze zm.), po rozpatrzeniu zażalenia PHU" [...]" Sp. z o.o. w B. na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] lipca 2003r. [...] odmawiające umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego [...] obejmującego podatek dochodowy od osób prawnych za 1999r. w kwocie 3.071 zł oraz odsetki za zwłokę – utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji.
W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia Dyrektor Izby Skarbowej wskazał, iż w zażaleniu na postanowienie organu egzekucyjnego odmawiającego umorzenia postępowania egzekucyjnego PHU "[...]" Spółka z o.o. nie wnosiła merytorycznych zarzutów wobec tego postanowienia. Twierdziła, w 1999r. nie powstał wobec niej obowiązek zapłaty podatku od osób prawnych, gdyż rok obrachunkowy zakończyła stratą, a umorzenie egzekucji tego podatku jest obowiązkiem Izby Skarbowej jako organu II instancji odpowiedzialnego za wadliwą kontrolę podatkową.
Wniosek o umorzenie postępowania egzekucyjnego sprecyzowany został pismem z dnia [...] czerwca 2003r.
Organ egzekucyjny odmawiając umorzenia postępowania egzekucyjnego stwierdził, iż nie wystąpiła żadna z przesłanek wskazanych w art. 59 § 1 powołanej ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Zaległość podatkowa w kwocie 3.071 z odsetkami za zwłokę objęta tytułem wykonawczym, stanowiącym podstawę prowadzenia egzekucji, określona została decyzją Izby Skarbowej z dnia [...] lutego 2002r. nr [...]. Obowiązek określony w decyzji jest zgodny z treścią obowiązku egzekwowanego tytułem wykonawczym [...] i obowiązek jest wymagalny, gdyż decyzja jest ostateczna i prawomocna. Skarga na tę decyzję została oddalona wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Lublinie z dnia 2 października 2002r. sygn. akt I SA/Lu 207/02.
W przedmiotowej sprawie nie zaistniała żadna z przesłanek wskazanych w art. 59 § 1 ustawy egzekucyjnej, co trafnie ustalił, w oparciu o materiał dowodowy sprawy, organ I instancji.
Na powyższe postanowienie skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Lublinie wniósł J. A., który na rozprawie w dniu 27 lutego 2004r. oświadczył, iż skargę wniósł jako Prezes Zarządu Spółki z o.o. "[...]". Wobec usunięcia braków formalnych skargi w zakreślonym terminie skarga podlegała merytorycznemu rozpoznaniu.
W skardze wnoszono o "wydanie nakazu umorzenia wszczętej egzekucji kwoty 3.071 zł podatku dochodowego od osób prawnych za 1999r. i wydanie nakazu zwrotu nadpłaconego podatku dochodowego za rok obrachunkowy 1999 w kwocie 2229 zł".
W uzasadnieniu skargi nie kwestionowano ustaleń faktycznych sprawy, co do istnienia ostatecznej i prawomocnej decyzji Izby Skarbowej w zakresie podatku dochodowego od osób prawnych za 1999r., z której wynika zaległość podatkowa objęta przedmiotowym tytułem wykonawczym.
W ocenie spółki zaległość ta jednak nie istnieje, gdyż po wydaniu wyroku przez NSA Spółka przystąpiła do ponownej kontroli swoich dokumentów źródłowych. "W ponownym rozliczeniu odrzucono oskarżenia organów podatkowych". Z wyliczeń spółki wynika za 1999r. ujemny wynik finansowy na kwotę 11.396,79 zł. Takie właśnie zarzuty były stawiane w zażaleniu. Ponadto w odwołaniu do organu II instancji z dnia [...] listopada 2001r. spółka zwróciła się do organu odwoławczego " o uznanie, że zaległość spółki w zapłacie podatku VAT w kwocie 2175,51 zł została przez Spółkę spłacona w maju 2000r. w kwocie 2229zł." Nie dopuszczono do kontroli dokumentów spółki. Wprawdzie spółka nie prowadziła dokumentów w sposób prawidłowy, jednak nieprawidłowości te nie naraziły Skarbu Państwa na uszczuplenie jego należności. Rozmiar błędów nie upoważniał zaś organów kontroli do sporządzenia aktu oskarżenia przeciwko zarządowi spółki.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wnosił o jej oddalenie i podtrzymał argumenty zawarte w zaskarżonym postanowieniu.
Rozpoznając skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Na wstępie wskazać należy, iż z dniem 1 stycznia 2004 roku utraciła moc ustawa z dnia 11 maja 1995r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, poz. 368 ze zm.) - art. 3 i 106 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271) i przestały funkcjonować ośrodki zamiejscowe tego Sądu, a w ich miejsce powstały wojewódzkie sądy administracyjne – art. 85 powołanej ustawy.
Stosownie do art. 97 § 1 powołanej ustawy sprawy, w których skargi wniesione zostały do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1.01.2004r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Skarga w rozpatrywanej sprawie wniesiona została przed 1.01.2004r., a zatem podlegała rozpoznaniu na podstawie przepisów ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przez wojewódzki sąd administracyjny.
Przystępując do merytorycznego rozpoznania sprawy wskazać należy, iż stosownie do swojej właściwości sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej /.../ (art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych – Dz. U. Nr 153, poz. 1269) /.../ i stosują środki określone w ustawie – art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270). Środki te określone zostały w przepisach art. 145 – 152 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Żądanie "wydanie nakazu umorzenia wszczętej egzekucji kwoty 3.071 zł podatku dochodowego od osób prawnych za 1999r. i wydanie nakazu zwrotu nadpłaconego podatku dochodowego za rok obrachunkowy 1999 w kwocie 2229 zł" nie mieści się w katalogu środków przewidzianych powołanymi przepisami prawa i tak sformułowane żądanie w ogóle nie mogłoby być uwzględnione.
Dokonując zaś, stosownie do swojej właściwości, kontroli zaskarżonego postanowienia pod kątem jego zgodności z prawem stwierdzić należało, iż zaskarżone postanowienie prawa nie narusza.
Zgodnie z art. 59§ 1 powołanej ustawy, postępowanie egzekucyjne umarza się:
- 1) jeżeli obowiązek został wykonany przed wszczęciem postępowania,
- 2) jeżeli obowiązek nie jest wymagalny, został umorzony lub wygasł z innego powodu albo jeżeli obowiązek nie istniał,
- 3) jeżeli egzekwowany obowiązek został określony niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z decyzji organu administracyjnego, orzeczenia sądowego albo bezpośrednio z przepisu prawa
- 4) gdy zachodzi błąd co do osoby zobowiązanego lub gdy egzekucja nie może być prowadzona ze względu na osobę zobowiązanego,
- 5) jeżeli obowiązek o charakterze niepieniężnym okazał się niewykonalny,
- 6) w przypadku śmierci zobowiązanego, gdy obowiązek jest ściśle związany z osobą zmarłego,
- 7) jeżeli egzekucja administracyjna lub zastosowany środek egzekucyjny są niedopuszczalne albo zobowiązanemu nie doręczono upomnienia, mimo iż obowiązek taki ciążył na wierzycielu,
- 8) jeżeli postępowanie egzekucyjne zawieszone na żądanie wierzyciela nie zostało podjęte przed upływem 12 miesięcy od dnia zgłoszenia tego żądania,
- 9) na żądanie wierzyciela,
- 10) w innych przypadkach przewidzianych w ustawach.
Trafnie wskazał organ II instancji, iż zebrany w sprawie materiał dowodowy nie daje podstaw do przyjęcia, iż którakolwiek z przesłanek wskazanych w tym przepisie występowała w rozpatrywanej sprawie.
Zawarte w skardze zarzuty sprowadzają się bowiem jedynie do polemiki z ustaleniami faktycznymi organów podatkowych dokonanymi w toku postępowania podatkowego, które zakończyło się ostateczną decyzją Izby Skarbowej z dnia [...] lutego 2002r. znak [...]. Decyzja ta jest prawomocna. Podlega ona wykonaniu. Ze wskazanej decyzji wynika, iż zaległość skarżącej Spółki w podatku dochodowym od osób prawnych za 1999r. wynosiła 3.071 zł plus odsetki za zwłokę w kwocie 2.105,40 zł. Dopóki decyzja ta pozostaje w obrocie prawnym jest ona wiążąca dla strony, organów administracji oraz sądu. W sprawie nie zachodziła żadna z okoliczności wymienionych w art. 59 § 1 ordynacji podatkowej, i na te okoliczności skarżąca się też nie powoływała.
Egzekwowany obowiązek określony został zgodnie z treścią obowiązku wynikającego ze wskazanej decyzji. Prawidłowo zatem organ egzekucyjny ustalił, iż nie zachodziła żadna z przesłanek wskazanych w art.59 § 1 ustawy egzekucyjnej.
Nie było zatem przesłanek do uznania, iż istnieją podstawy do umorzenia postępowania egzekucyjnego wobec skarżącej Spółki.
W tych okolicznościach skarga jako bezzasadna podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dz. U. Nr 153, poz. 1270).
Mając powyższe na uwadze należało orzec jak w sentencji.