Uzasadnienie
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] w przedmiocie zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej W. R. wniósł o "wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji".
Odwołując się merytorycznych argumentów skargi odnoszących się do treści zaskarżonego postanowienia, wnioskodawca wywiódł, że "uzasadnione jest wstrzymanie postępowania egzekucyjnego w niniejszej sprawie".
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył co następuje.
Na wstępie należy wskazać, iż w postępowaniu ze skargi na postanowienie organu odwoławczego w przedmiocie odmowy uwzględnienia zarzutów Sąd nie może wstrzymać postępowania egzekucyjnego, w związku z czym przedmiotowy wniosek należało potraktować jako wniosek o wstrzymanie zaskarżonego postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...], w przedmiocie stanowiska wierzyciela w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej.
Zgodnie z dyspozycją art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej "ppsa", po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności administracyjnej o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
W doktrynie i orzecznictwie przyjmuje się przy tym, iż przedmiotem udzielenia ochrony tymczasowej, o której mowa w art. 61 § 3 ppsa mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Problem wykonania aktu administracyjnego dotyczy aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą których zostają nałożone na niego obowiązki oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony (zob. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz pod red. T. Wosia, Warszawa 2008, s. 339).
Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy, należy uznać, że postanowienie, którego dotyczy przedmiotowy wniosek o wstrzymanie wykonania nie kwalifikuje się do wykonania (zawieszenia jego skuteczności). Przedmiotem zaskarżenia jest bowiem postanowienie w przedmiocie uznania zarzutów w prowadzonym postępowaniu egzekucyjnym za nieuzasadnione. Postanowienie to zawiera jedynie negatywną ocenę zarzutów zgłoszonych w prowadzonym postępowaniu egzekucyjnym. Nie nakłada na zobowiązanego żadnych nowych obowiązków, nie zmienia wysokości powstałego wcześniej zobowiązania, a tym samym nie wywołuje żadnych bezpośrednich skutków w sferze praw lub obowiązków materialnoprawnych i prowadzonego postępowania egzekucyjnego.
W związku z powyższym skuteczność zaskarżonego postanowienia nie stwarza również niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody bądź trudnych do odwrócenia skutków. Zaskarżone postanowienie bezpośrednio nie nakłada bowiem na skarżącego żadnych obowiązków, które podległyby realizacji w drodze egzekucji.
Podkreślić należy, iż prowadzenie egzekucji nie wynika z faktu wydania przedmiotowego postanowienia. Podstawą wszczęcia i prowadzenia postępowania egzekucyjnego są bowiem wcześniej wystawione tytuły wykonawcze. Natomiast zaskarżone w niniejszej sprawie postanowienie zostało wydane na skutek wniesienia zarzutów w trakcie toczącego się już postępowania egzekucyjnego.
Niezależnie od powyższego dodać należy, że legalność zaskarżonego postanowienia będzie przedmiotem merytorycznego rozstrzygnięcia wniesionej do sądu administracyjnego skargi i pozostaje bez wpływu na prawidłowość rozstrzygnięcia w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu.
Mając powyższe na uwadze, brak było podstaw do uwzględnienia przedmiotowego wniosku, wobec czego na podstawie art. 61 § 3 w zw. z § 5 ppsa orzeczono jak w sentencji postanowienia.