Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia 20.06.2011r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C., po rozpatrzeniu odwołania A. z siedzibą w C., utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta R. z dnia 6.04.2011r. określającą podatek od nieruchomości na 2009r. w kwocie 72.432 zł
Sprawa wymiaru podatku od nieruchomości na 2009r. była już przedmiotem rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, który prawomocnym wyrokiem z dnia 21.04.2010r. - sygn.. akt I SA/Lu 826/09 uchylił uprzednio wydane decyzje organów podatkowych, a wyrokiem z dnia 7.12.2011r. - sygn.. akt I SA/Lu 523/11 oddalił skargę na wyżej wskazaną decyzję SKO.
Wyrok WSA z dnia 7.12.2011r. uchylony został wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1.07.2014r. sygn. akt II FSK 1357/12.
Postępowanie podatkowe w przedmiotowej sprawie wszczęte zostało w dniu 7.05.2009r. po bezskutecznym wezwaniu do skorygowania deklaracji podatkowej złożonej w dniu 20.01.2009r.
Organ ustalił, że Spółka aktem notarialnym z dnia 8.08.2007r. nabyła prawo użytkowania wieczystego gruntów położonych w R. o pow. 27.556 m2, oznaczonych w ewidencji gruntów i budynków nr 138 i 140 i sklasyfikowanych jako "Bi" oraz własność budynków i budowli posadowionych na tych gruntach. Spółka zdeklarowała podatek w łącznej kwocie 13.474,50 zł, w tym od gruntów związanych z działalnością gospodarczą o pow. 5000 m2 i gruntów pozostałych o powierzchni 19.670 m2 oraz od budowli wymienionych w deklaracji w postaci 12 budynków o wartości 152.900 zł.
Decyzją z dnia 20.07.2009r. organ I instancji określił podatek w kwocie 72.462 zł, w tym od gruntów związanych z działalnością gospodarczą o pow. 27.556 m2, od budynków związanych z działalnością gospodarczą o pow.2.653,8 m2 i od budynków pozostałych o pow. 216,18 m2 oraz od budowli o wartości 24.513 zł. Powierzchnię budynków i ich stan techniczny oraz wartość budowli organ ustalił na podstawie opinii biegłych powołanych w dniu 27.11.2007r. i w dniu 29.07.2008r.
W odwołaniu Spółka wyjaśniła, że przedmiotem jej działalności jest gospodarowanie odpadami, a nieruchomości nabyte w R. nie są wykorzystywane gospodarczo, gdyż Spółka planuje dopiero uruchomienie tam zakładu przetwarzania odpadów. Zakwestionowała więc związek nabytych nieruchomości z działalnością gospodarczą, a budynków także ze względu na ich stan techniczny.
Decyzją z dnia 12.10.2009r. SKO odwołania nie uwzględniło.
Powyższe decyzje uchylone zostały przez WSA wyrokiem z dnia 21.04.2010r. W uzasadnieniu Sąd uznał, że nieruchomości są związane z działalnością gospodarczą z uwagi na fakt ich posiadania przez przedsiębiorcę, a stan techniczny nieruchomości wykluczający ten związek powinien być wykazany dowodowo z wykorzystaniem opinii biegłego i taki też dowód powinien służyć ustaleniu wartości budowli. Zwrócił jednak uwagę, że znajdujące się w aktach opinie biegłych, dopuszczone jako dowody, zostały sporządzone przed wszczęciem postępowania w sprawie, a tym samym bez zagwarantowania Spółce uczestnictwa w ich przeprowadzaniu.
W ponownym postępowaniu organ I instancji dokonał w dniu 29.10.2010r. oględzin nieruchomości z udziałem Spółki reprezentowanej przez Z. M. na podstawie złożonego pełnomocnictwa oraz z udziałem powołanych w sprawie biegłych, a po otrzymaniu opinii techniczno budowlanej oraz opinii dotyczącej wyceny budowli wydał decyzję z dnia 27.12.2010r. określającą podatek w kwocie 72.462 zł i doręczył ją Spółce.
W odwołaniu Spółka wyjaśniła, że zezwolenie na rozpoczęcie działalności w zakresie przetwarzania odpadów na sukcesywnie remontowane nieruchomości w R. otrzymała w 2010r., stąd w okresach poprzedzających ten rok grunt, budynki i budowle nie były związane z działalnością nie tylko ze względów technicznych – braku niezbędnej infrastruktury, ale i ze względu na wadę prawną. Zakwestionowała opinię biegłego i stanowisko organu, że budynki nie wyposażone w podstawowe media mogły być użytkowane gospodarczo.
Decyzją z dnia 02.03.2011r. SKO uchyliło powyższą decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia argumentując, że pełnomocnictwo złożone przez Z. M. w dniu oględzin nieruchomości udzielone w dniu 29.05.2008r. upoważniało do reprezentowania Spółki, a nie tylko do udziału w oględzinach, stąd organ procedować powinien z udziałem pełnomocnika mając na względzie ocenę wyrażoną przez WSA w wyroku z dnia 22.04.2009r. – sygn. I SA/Lu 80/09 wydanym w sprawie Spółki w przedmiocie podatku od nieruchomości na 2007r.
W ponownym postępowaniu organ I instancji pismem z dnia 07.03.2011r. wezwał Spółkę do uiszczenia opłaty skarbowej od złożonego pełnomocnictwa oraz do złożenia "dokumentu stwierdzającego udzielone pełnomocnictwo". Przy piśmie z dnia 23.03.2011r. Spółka złożyła dowód uiszczenia opłaty oraz kserokopię pełnomocnictwa z dnia 31.08.2010r. upoważniającego Z. M. do dokonania czynności faktycznych związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej Spółki.
Decyzją z dnia 06.04.2011r., doręczoną Z. M., organ I instancji określił wysokość podatku w kwocie 72.432 zł. Wyjaśnił, że brak jest obiektywnych przesłanek do uznania, że należące do Spółki grunty nie mogą być wykorzystane gospodarczo ze względów technicznych, stąd w całości opodatkował je wyższymi stawkami podatku. W oparciu o opinię techniczno – budowlaną organ ustalił, że pięć z trzynastu budynków jest w złym stanie technicznym, wykluczającym gospodarcze użytkowanie, co uzasadnia opodatkowanie niższymi stawkami podatku jako budynków nie związanych z działalnością gospodarczą w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. 2006r. Nr 121, poz. 844 ze zm. – dalej: "upol"). Organ wskazał, że w art. 1 a ust. 1 upol zawarte są definicje "budynku" oraz "budowli", stąd wykazanie w deklaracji budynków jako budowli, było nieprawidłowe. Z pięciu posadowionych na gruncie budowli o łącznej wartości 26.500 zł, ustalonej przez biegłego, organ wyłączył z opodatkowania budowle sieci wodociągowej i kanalizacyjnej uznając, że nie są zdatne do użytkowania, a do opodatkowania przyjął budowlę dróg, placów, ogrodzenia i sieci elektroenergetycznej o łącznej wartości 23.000 zł.
W odwołaniu Spółka zarzuciła naruszenie art. 1 a ust. 1 pkt 3 i art. 2 ust. 1 pkt 3 upol oraz art. 122, art. 187 § 1 i art.191 Ordynacji podatkowej (Dz. U. 2005r., Nr 8, poz. 60 ze zm. – dalej: "op"). W uzasadnieniu zarzuciła nadto, że decyzja doręczona została niezgodnie z przepisami op, bowiem Z. M. jest pracownikiem Spółki ale nie jej reprezentantem. Wytknęła również, że organ nie zastosował się do wskazań zawartych w wyroku WSA z dnia 21.04.2010r. oraz nie rozważył istotnych w sprawie okoliczności, że w 2009r. Spółka nie posiadała zezwolenia na prowadzenie działalności na nieruchomości gruntowej, a opodatkowane wyższymi stawkami podatku budynki nie były wyposażone w podstawowe elementy infrastruktury technicznej. Spółka wyjaśniła, że dopiero przystąpiła do wykonywania niezbędnych remontów i modernizacji budynków, stąd nie zgodziła się z treścią opinii biegłego i stanowiskiem organu, że w 2009r. budynki mogły być wykorzystywane do prowadzenia jakiekolwiek działalności gospodarczej.
Zaskarżoną decyzją z dnia 20.06.2011r. doręczoną Z. M., SKO odwołania nie uwzględniło i w spornej w sprawie kwestii dotyczącej związania nieruchomości z działalnością gospodarczą wyjaśniło, że zgodnie z art. 1a ust. 1 pkt 3 upol, związek ten zachodzi wskutek faktu posiadania nieruchomości przez przedsiębiorcę. Jedynie ustalenie, że konkretna nieruchomość – grunt, budynek, budowla – nie jest i nie może być wykorzystana w działalności gospodarczej ze względów technicznych, czyli na trwałe i z przyczyn technicznych wyłączona jest z działalności gospodarczej pozwala na uznanie, że pomimo posiadania jej przez przedsiębiorcę nie jest związana z działalnością gospodarczą. Zdaniem SKO, konstrukcja opodatkowania podatkiem od nieruchomości, który jest podatkiem od posiadania majątku, wyklucza uzależnianie obowiązku podatkowego i wysokości podatku od ewentualnych korzyści lub strat, które przynosić może majątek. W związku z tym ustalenie w toku oględzin przedmiotów opodatkowania, potwierdzone opinią rzeczoznawcy, że ze względów technicznych jedynie niektóre budynki nie mogą być wykorzystane w działalności gospodarczej pozwoliło na ich opodatkowanie niższymi stawkami podatku, a w przypadku budowli na wyłączenie ich z opodatkowania zgodnie z art. 1 a ust. 1 pkt 3 i art. 4 ust. 1 pkt 3 upol.
W skardze na tę decyzję Spółka zarzuciła naruszenie art. 153 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012r. poz. 270 ze zm. – dalej: "ppsa") w związku z art. 190 § 1 i § 2 op oraz naruszenie art. 210 § 4 op w związku z art. 1 a ust. 1 pkt 3 upol poprzez nieuwzględnienie wskazań zawartych w wyroku WSA z dnia 21.04.2010r. Spółka zarzuciła również nieuwzględnienie uchwały nr IV/30/2003 Rady Miasta R. z dnia 21.01.2003r. w sprawie zwolnień od podatku od nieruchomości.
W wywodach skargi Spółka przytoczyła in extenso treść zaskarżonej decyzji, a argumentując zarzuty naruszenia prawa podała, że w czasie rozpoznawania sprawy wywołanej odwołaniem od decyzji z dnia 27.12.2010r. i przed wydaniem kasacyjnej decyzji SKO z dnia 2.03.2011r. organ I instancji prowadził czynności dowodowe – oględziny nieruchomości z udziałem Spółki oraz biegłych, a w decyzji wydanej po dokonaniu w dniu 2.03.2011r. oględzin, nie ustosunkował się do zastrzeżeń Spółki dotyczących opinii biegłych.
W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie i wyjaśniło, że opisane w skardze czynności dowodowe dotyczyły innej sprawy prowadzonej wobec spółki B. również posiadającej nieruchomości na terenie R. i reprezentowanej przez Z. M., natomiast wskazana w skardze uchwała z dnia 21.01.2003r. utraciła moc na podstawie uchwały nr XLII/175/05 Rady Miasta R. z dnia 28.11.2005r.
Wyrokiem z dnia 7.12.2011r. – sygn. akt I SA/Lu 523/11 WSA skargę oddalił uznając, że organy podatkowe wykonały wskazania zawarte w uprzednio wydanym w sprawie wyroku i zagwarantowały Spółce czynny udział w czynnościach dowodowych, a przedstawiana w decyzji ocena ustaleń faktycznych, zgodna jest z oceną prawną wyrażoną w tym wyroku.
Naczelny Sąd Administracyjny, po rozpoznaniu skargi kasacyjnej Spółki wyrokiem z dnia 1.07.2014r. sygn. akt II FSK 1357/12 uchylił powyższy wyrok WSA uwzględniając zarzut naruszenia art. 141 § 4 ppsa poprzez nieodniesienie się do twierdzenia Spółki o braku skutecznego doręczenia wydanych w sprawie decyzji. NSA zwrócił uwagę, że w aktach sprawy nie ma dokumentu, który potwierdzałby istnienie umocowania do występowania w charakterze pełnomocnika Spółki, bowiem pełnomocnictwo z dnia 29.05.2008r. złożone w dniu przeprowadzonych oględzin nieruchomości dotyczyło umocowania Z. M. do udziału w czynności dowodowej, a pismo Spółki z dnia 31.08.2010r. złożone na wezwanie organu z dnia 7.03.2011r. miało tylko potwierdzać istnienie podstawy do uczestniczenia w tej czynności.
Sąd kasacyjny wskazał, że zbadać należy zasadność twierdzenia Spółki o braku skutecznego doręczenia decyzji wskutek błędnego uznania za pełnomocnika Z. M. Ponownie rozpoznając sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:
Skarga podlega oddaleniu, gdyż zaskarżona decyzja zgodna jest z prawem, wydana został bez istotnego naruszenia przepisów postępowania i faktycznie, czyli skutecznie została Spółce doręczona.
Zarzut nieskutecznego doręczenia decyzji organu I instancji z dnia 6.04.2011r. Spółka podnosiła w odwołaniu od tej decyzji (k. 239-str.
- z argumentacją, że Z. M., której decyzję doręczono jest jedynie pracownikiem Spółki, a nie jej pełnomocnikiem. Spółka zarzuciła więc błędne zastosowanie art. 145 § 2 op i niezastosowanie art. 145 § 1 op przy dokonywaniu czynności doręczenia decyzji.
W zaskarżonej decyzji SKO zarzut ten pominęło milczeniem, co jest zrozumiałe w sytuacji, gdy kwestę istnienia pełnomocnictwa Spółki dla Z. M. przesądziło w swej poprzedniej kasacyjnej decyzji z dnia 2.03.2011r. To z uwagi na treść uzasadnienia tej decyzji, doręczonej Spółce, organ I instancji w ponownym postępowaniu pismem z dnia 7.03.2011r. wezwał Spółkę do uiszczenia opłaty skarbowej od pełnomocnictwa złożonego przez Z. M. w trakcie oględzin nieruchomości w dniu 29.10.2010r. i dokumentacyjnego potwierdzenia pełnomocnictwa. Wezwanie Spółka wykonała przekazując przy piśmie z dnia 23.03.2011r. dowód zapłaty opłaty i pełnomocnictwo dla Z. M. z dnia 31.08.2010r. Z uwagi na treść art. 137 § 3 op oraz okoliczności złożenia tego pisma, nie stanowiło ono podstawy do działania w imieniu Spółki w toku dalszego postępowania, lecz potwierdzało jedynie umocowanie do udziału w oględzinach nieruchomości z udziałem biegłych.
W związku z tym doręczenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji dokonane zostało z naruszeniem art. 145 § 1 op który stanowią wymóg doręczenia wszelkich pism stronie postępowania.
Powyższy przepis, jak i pozostałe zamieszczone w rozdziale 5 Działu IV Ordynacji podatkowej, gwarantuje realizację zasad ogólnych postępowania podatkowego, w tym zasady udziału strony w postępowaniu, prostoty postępowania i zasady pisemności (art. 123 § 1, art. 125 i art. 126 op).
Istotą przepisów postępowania dotyczących doręczenia pism jest zakomunikowanie ich treści stronie. Jeżeli pismem jest decyzja jej wydanie oznacza, że unormowany został z urzędu lub na wniosek materialnoprawny stosunek podatkowy którego treść jest wiążąca dla strony i organu od chwili doręczenia decyzji, gdyż domniemuje się, że z chwilą doręczenia treść decyzji został stronie zakomunikowana.
Skoro istotą doręczenia decyzji jest uzyskanie przez stronę informacji o sposobie załatwienia sprawy i zapoznanie się z treścią wydanej decyzji, to skuteczność doręczenia dokonanego z naruszeniem przepisów powinna być oceniana z uwzględnieniem okoliczności danej sprawy potwierdzających lub wykluczających fakt zapoznania się strony z treścią decyzji w dacie jej doręczenia. Doręczenie decyzji dokonane niezgodnie z przepisami postępowania jest skuteczne, gdy strona postępowania zapoznała się z treścią decyzji, przy czym skutkiem procesowym jej wejścia do obrotu prawnego jest możliwość zaskarżenia decyzji odwołaniem, a wobec decyzji ostatecznej możliwość poddania jej kontroli sądu administracyjnego.
Z akt sprawy wynika, że Spółce doręczone były wszystkie wydane decyzje, przy czym decyzję organu I instancji z dnia 20.07.2009r. i z dnia 27.12.2010r. oraz decyzje SKO z dnia 12.10.2009r. i z dnia 2.03.2011r. doręczono z zastosowaniem art. 145 § 1 op, natomiast decyzję zaskarżoną i poprzedzającą ją decyzję z dnia 6.04.2011r. doręczono, stosując art. 145 § 2 op, osobie będącej pracownikiem Spółki i uznanej przez organy za pełnomocnika, która decyzje przekazywała niezwłocznie Spółce. Fakt otrzymania przez Spółkę skierowanych doń decyzji za pośrednictwem jej pracownika w udokumentowanej dacie doręczenia, wynika z treści złożonego przez Spółkę odwołania i z treści jej skargi, w których wskazano datę doręczenia Spółce decyzji i zapoznania się z ich treścią umożliwiającego terminowe złożenie umotywowanych środków zaskarżenia.
Skoro fakt zrealizowania celu doręczenia stronie decyzji, czyli otrzymania decyzji i zapoznania się z ich treścią jest bezsporny, to brak jest podstaw do uznania, że decyzje te nie weszły do obrotu prawnego i nie mogły być skutecznie zaskarżone przez Spółkę. Z tego względu dopuszczalnym było zarówno wniesienia odwołania jaki i skargi przez Spółkę.
W związku z argumentacją Spółki zawartą w skardze kasacyjnej ponieść należy, że doręczenie decyzji jest czynnością procesową i jak wyjaśnił Sąd kasacyjny wadliwość tej czynności nie może być utożsamiana z nieważnością decyzji ostatecznej wydanej w sprawie. Ocena materialnoprawnej czynności jaką jest wydanie decyzji jest zawsze skutkiem oceny treści decyzji, a wadliwość czynności procesowych podjętych w sprawie zakończonej decyzją, może skutkować wadliwością decyzji jedynie wówczas, gdy dokonanie czynności z naruszeniem przepisów postępowania miało lub mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, czyli na treść rozstrzygnięcia (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa) lub stanowiłoby podstawę do wznowienia postępowania z przyczyn wskazanych w art. 240 § 1 op (art. 145 § 1 pkt 1 lit b ppsa). Natomiast konstatacja, że wydane w sprawie decyzje w tym decyzja ostateczna, nie weszły do obrotu prawnego wskutek ich niedoręczenia, przesądzać mogłaby jedynie stwierdzenie niedopuszczalności środków zaskarżenia, gdyż decyzja nie doręczona nie wywołuje żadnych skutków – ani materialnoprawnych ani procesowych.
Z tych powodów stwierdzenie naruszenia przepisów postępowania wymaga każdorazowo oceny, czy wadliwość ta miała lub mogła mieć wpływ na wynik sprawy rozumiany jako zastosowanie przepisów prawa w ustalonym stanie faktycznym dotyczącym konkretnego podatnika.
Spółka jest podatnikiem podatku od nieruchomości położonych w R. i otrzymała skierowaną doń decyzję określającą wysokość zobowiązania w kwocie innej niż wynikająca z deklaracji.
Decyzję tę kwestionowała podnosząc, że grunt oraz posadowione na nim budynki i budowle nie są związane z działalnością gospodarczą, gdyż Spółka w 2009r. planowała dopiero gospodarcze ich wykorzystanie i ewentualnie prace remontowe i modernizacyjne.
W prawomocnym wyroku z dnia 21.04.2010r. – sygn. akt I SA/Lu 826/09 Sąd dokonał wykładni art. 1a ust. 1 pkt 3 upol uznając, że faktyczne (rzeczywiste) wykorzystanie nieruchomości posiadanych przez przedsiębiorcę nie jest okolicznością istotną dla stwierdzenia jej związku z działalnością gospodarczą, natomiast wykluczenie tego związku ze względów technicznych dotyczących konkretnych nieruchomości wymaga ustalenia z udziałem biegłych, że stan techniczny nieruchomości wyłącza możliwość jej gospodarczego wykorzystania, również w przyszłości.
W ponownym postępowaniu organ podatkowy przeprowadził oględziny nieruchomości z udziałem Spółki oraz biegłych, którzy ocenili stan techniczny budynków i budowli. Spółka miała więc możliwość wypowiedzenia się co do przeprowadzonych dowodów, a treść opinii techniczno-budowlanej kwestionowała w kolejno składanych odwołaniach. Nie kwestionowała przy tym ustalonego stanu technicznego poszczególnych budynków i budowli, ani nie oferowała dowodów podważających ustalenia organu, a w polemice z tymi ustaleniami wskazała jedynie na brak niezbędnej infrastruktury i wyposażenia tych nieruchomości.
Sąd podziela ocenę wyrażoną w wyżej wskazanym wyroku, że czasowe nie wykorzystywanie nieruchomości przez przedsiębiorcę z innych przyczyn niż względy techniczne uniemożliwiające jej wykorzystanie w przyszłości do celów gospodarczych nie uzasadnia opodatkowania niższymi stawkami podatku.
Z wyjaśnień Spółki składanych w toku postępowania wynika wprost, że przyczyną nie wykorzystania gospodarczego nieruchomości przyjętych do opodatkowania było oczekiwanie na uzyskanie zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie przetwarzania odpadów i że w związku z tym w latach 2007-2009 nie podejmowała prac remontowych i modernizacyjnych.
Okoliczność, że w postępowaniu podatkowym prowadzonym od dnia 7.05.2009r. Spółka brała czynny udział i prezentowała swoje stanowisko kwestionując również ocenę przyjętą na podstawie opinii biegłych, nie pozwala na uwzględnienie zarzutów naruszenia przepisów Ordynacji podatkowej gwarantujących podatnikowi uczestnictwo w postępowaniu. Zważyć należy, że przyczyną wszczęcia postępowania było zasadne zakwestionowanie samoopodatkowania dokonanego w deklaracji, a Spółka konsekwentnie podtrzymała wyjaśnienia z dnia 23.03.2009r. złożone w toku czynności sprawdzających, że dopiero z chwilą "rzeczywistego wykorzystania do celów gospodarczych" nieruchomości, będzie można uznać je za związane z działalnością gospodarczą, natomiast "obecnie odbywa się inwentaryzacja i kwalifikacja" nieruchomości wymagająca opinii biegłych. Stanowisko Spółki było więc rezultatem błędnej wykładni art. 1 a ust. 1 pkt 3 upol.
W uzasadnieniach decyzji organy podatkowe szczegółowo odniosły się do ustalonych w sprawie okoliczności oraz do wyjaśnień Spółki i wskazały faktyczne i prawne podstawy rozstrzygnięcia, stąd zarzut naruszenia art. 210 § 4 op jest nietrafny.
Z udokumentowanych wyjaśnień SKO zawartych w odpowiedzi na skargę wynika, że oględziny w dniach 19.01.2011r. i 2.03.2011r. przeprowadzone były w sprawie innego podatnika, stąd jego zastrzeżenia do opinii biegłych nie mogły stanowić dowodu w niniejszej sprawie – podmiotowo i przedmiotowo odrębnej. Równocześnie zarzuty naruszenia przepisów postępowania powiązane z czynnościami dokonanymi w sprawie pozostającej bez podmiotowego i przedmiotowego związku z rozpoznaną sprawą są niezasadne.
Z tych względów uznać należy, że pomimo naruszenia art. 200 op przez organ I instancji błąd ten nie miał wpływu na wynik sprawy, gdyż treść zgromadzonego materiału dowodowego była Spółce znana i podważała ona jego wartość dowodową. Spółce znana była również treść aktu notarialnego, księgi wieczystej i ewidencji gruntów i budynków, które to dowody posłużyły jako materiał porównawczy dla ustaleń dokonanych w toku oględzin nieruchomości. Natomiast kompletnie zebrany materiał dowodowy pozwolił na prawidłowe zastosowanie przepisów ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, w tym art. 1a ust. 1 pkt 3 oraz art. 2 ust. 1 pkt 3 tej ustawy.
Wobec powyższego, na podstawie art. 151 ppsa, orzeczono jak w sentencji.