Wyrok WSA w Lublinie z 28 listopada 2007 r., I SA/Lu 599/07

Sąd

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie

Rozpoznanie

w Wydziale I na rozprawie w dniu 14 listopada 2007 r.

Sprawa

sprawy ze skargi S. Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie interpretacji co do sposobu i zakresu zastosowania prawa podatkowego - oddala skargę.

Skład

Przewodniczący Sędzia WSA Wiesława Achrymowicz, Sędziowie Asesor WSA Jerzy Drwal (spr.),, WSA Bogusław Wiśniewski
Stażysta Kamil Rutkowski protokolant

Uzasadnienie

Decyzją z dnia [...] (Nr [...]), wydaną na podstawie art. 14 b § 5 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa, Samorządowe Kolegium Odwoławcze - po rozpatrzeniu zażalenia Starosty od postanowienia Prezydenta Miasta z dnia [...] w przedmiocie interpretacji w zakresie stosowania przepisów prawa - odmówiło zmiany tego postanowienia.

W uzasadnieniu Kolegium wyjaśniło, że w myśl przepisów ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 45, poz. 435 ze zm.), drewno pozyskane w lasach podlega cechowaniu. Wskazało, iż obowiązek cechowania drewna spoczywa na właścicielach lasu, z zastrzeżeniem, że drewno pozyskane w lasach nie stanowiących własności Skarbu Państwa cechuje starosta, który wystawia właścicielowi lasu dokument stwierdzający legalność pozyskania drewna.

Kolegium stwierdziło również, że zgodnie z § 9 pkt 3 rozporządzenia Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia 24 lutego 1998 r. w sprawie szczegółowych zasad cechowania drewna, wzorów urządzeń do cechowania i zasad ich stosowania oraz wzoru dokumentu stwierdzającego legalność pozyskania drewna (Dz. U. Nr 36, poz. 201), starosta dokonuje cechowania drewna niezwłocznie po zawiadomieniu przez właściciela lasu o pozyskaniu drewna.

W tych warunkach Kolegium wywiodło, że starosta ma obowiązek stwierdzić legalność pozyskania drewna i wydać stosowny dokument. Zaznaczyło przy tym, że świadectwo legalności pozyskania drewna wydawane jest więc z urzędu (nie na wniosek), po otrzymaniu zawiadomienia. Zatem wydanie świadectwa legalności pochodzenia drewna nie podlega opłacie skarbowej. Podlega natomiast - zgodnie z art. 1 ust. 1 pkt 1 lit. a/ ustawy z dnia 16 listopada 2006 r. o opłacie skarbowej (Dz. U. Nr 225, poz. 1635) - dokonanie czynności urzędowej na podstawie zgłoszenia lub na wniosek. Do świadectwa legalności pochodzenia drewna nie ma zastosowania przepis art. 1 ust. 1 pkt 1 lit. b/ ustawy o opłacie skarbowej, bowiem dotyczy on - podlegających opłacie skarbowej - zaświadczeń, wydanych tylko na wniosek.

Na powyższą decyzję Starosta wniósł skargę, w której zarzucił naruszenie przepisów rozporządzenia Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia 24 lutego 1998 r. w sprawie szczegółowych zasad cechowania drewna, wzorów urządzeń do cechowania i zasad ich stosowania oraz wzoru dokumentu stwierdzającego legalność pozyskania drewna, a w szczególności § 9 pkt 3, poprzez przyjęcie, iż cechowanie drewna pozyskanego przez właścicieli lasów niepaństwowych następuje " z urzędu". W uzasadnieniu Starosta podniósł, iż w świetle przepisów ustawy o opłacie skarbowej, od zaświadczeń o legalności pozyskania drewna pobiera się opłatę skarbową.

W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Tytułem wstępu należy przypomnieć, że kryterium sądowej kontroli zaskarżonej decyzji wyznacza dyspozycja zawarta w art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - zwanej dalej p.p.s.a. Wyniki tej kontroli wskazują, że skarga nie jest zasadna, bowiem zaskarżona decyzja została wydana zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa.

Przedmiotem sporu jest kwestia, czy wydanie świadectwa legalności pozyskanego drewna – stosownie do przepisów ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 45, poz. 435 ze zm.) oraz rozporządzenia Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia 24 lutego 1998 r. w sprawie szczegółowych zasad cechowania drewna, wzorów urządzeń do cechowania i zasad ich stosowania oraz wzoru dokumentu stwierdzającego legalność pozyskania drewna (Dz. U. Nr 36, poz. 201) - podlega opłacie skarbowej na podstawie ustawy z dnia 16 listopada 2006 r. o opłacie skarbowej (Dz. U. Nr 225, poz. 1635).

Stosownie do art. 14 a/ ust. 1 ustawy o lasach, drewno pozyskane w lasach podlega cechowaniu. Przepis ten w ust. 2 wprowadza zasadę, że obowiązek cechowania drewna spoczywa na właścicielach lasu, z zastrzeżeniem ust.

3. Zgodnie z nim, drewno pozyskane w lasach niestanowiących własności Skarbu Państwa cechuje starosta, który wystawia właścicielowi lasu dokument stwierdzający legalność pozyskania drewna.

W świetle przepisów cyt. rozporządzenia, cechowanie drewna polega na trwałym umieszczeniu na pozyskanym drewnie znaku graficznego, literowego lub cyfrowego oraz kolejnego numeru sztuki albo numeru stosu drewna (§ 1). Cechowania drewna w lasach stanowiących własność Skarbu Państwa dokonuje się po jego pozyskaniu, przed wywozem z lasu lub przerobem (§ 3 ust. 1), natomiast cechowania drewna w lasach nie stanowiących własności Skarbu Państwa dokonuje się w miejscu jego pozyskania (§ 3 ust. 2).

Stosownie do § 9 ust. 1 omawianego rozporządzenia, cechowania drewna w lasach nie stanowiących własności Skarbu Państwa dokonuje się przez naniesienie, za pomocą tarczy, na drewno znaku w kolorze czarnym, w postaci liter oznaczających lasy nie stanowiące własności Skarbu Państwa i cyfr identyfikujących powiat, oraz przymocowanie płytki w kolorze niebieskim z cyframi określającymi kolejny numer sztuki albo stosu drewna.

W § 9 ust. 3 rozporządzenie przewiduje, że cechowania drewna w lasach nie stanowiących własności Skarbu Państwa dokonuje starosta niezwłocznie po zawiadomieniu przez właściciela lasu o pozyskaniu drewna. Dokumentem stwierdzającym legalność pozyskania drewna jest świadectwo legalności pozyskanego drewna, którego wzór stanowi załącznik nr 6 do rozporządzenia (§ 9 ust. 4).

Zdaniem Sądu, wydanie – w oparciu o w/w przepisy - świadectwa legalności pozyskanego drewna jest czynnością urzędową, która nie podlega opłacie skarbowej, bowiem takiej opłacie podlega w sprawach indywidualnych z zakresu administracji publicznej dokonanie czynności urzędowej na podstawie zgłoszenia lub na wniosek (art. 1 ust. 1 pkt 1 lit. a/ ustawy o opłacie skarbowej). Tymczasem zgodnie z § 9 pkt 3 cyt. rozporządzenia, starosta dokonuje cechowania drewna niezwłocznie po zawiadomieniu przez właściciela lasu o pozyskaniu drewna. "Zawiadomienia", o którym mowa w tym przepisie nie można utożsamiać z wymienianym w art. 1 ust. 1 pkt 1 lit. a/ ustawy o opłacie skarbowej "zgłoszeniem", czy też " wnioskiem". Zawiadomienie zgodnie z Uniwersalnym słownikiem języka polskiego (pod redakcją prof. S Dubisza, Warszawa 2003 r.), oznacza przekazanie komuś wiadomości poinformowanie go (str. 912), zaś zgłoszenie – oznacza wystąpienie z czymś (str. 979). Zatem osoba zawiadamiająca informuje jedynie o fakcie, jakim jest pozyskanie drewna i nie występuje o wydanie świadectwa legalności pozyskanego drewna.

Inne rozumienie pojęć zgłoszenia i zawiadomienia jako pojęć tożsamych pozostawałoby w sprzeczności z zasadą zakazującą wykładni synonimicznej (nadającej różnym zwrotom to samo znaczenie). Na niedopuszczalność wykładni synonimicznej (przypisującej tę samą treść podobnym, lecz w istocie różnym zwrotom) wskazuje zarówno wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 23 lutego 1999 r. (sygn. akt K 25/98), jak też i uchwała Sądu Najwyższego z dnia 20 czerwca 2000 r. (KZP 16/00) oraz dotychczasowe orzecznictwo sądów administracyjnych (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 listopada 2007 r. - sygn. akt III SA/Wa 1703/07 - gdzie Sąd stwierdził: " Nie można bowiem odmiennym sformułowaniom nadawać tego samego znaczenia. W przeciwnym razie wątpliwe stałoby się założenie o racjonalności postępowania ustawodawcy").

Ubocznie należy wyjaśnić, że świadectwo o którym mowa w § 9 ust. 4 cyt. rozporządzenia, nie jest zaświadczeniem wymienianym w art. 1 ust. 1 pkt 1 lit. b/ ustawy o opłacie skarbowej, wydawanym na wniosek.

Kwestię wydawania zaświadczeń regulują przepisy zarówno Ordynacji podatkowej, która w art. 306 a § 1 stanowi, że organ podatkowy wydaje za świadczenie na żądanie osoby ubiegającej się zaświadczenie, jak i przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, który w art. 217 § 1 przewiduje, że organ administracji publicznej wydaje zaświadczenie na żądanie osoby ubiegającej się o zaświadczenie.

W literaturze przedmiotu podnosi się, że w rozumieniu kodeksu, zaświadczenie jest to przewidziane w przepisach prawnych potwierdzenie pewnego stanu rzeczy przez właściwy organ państwowy lub społeczny na żądanie zainteresowanej osoby (J. Lang, Zaświadczenia w rozumieniu kodeksu postępowania administracyjnego, Organizacja, Metody, Technika 1988, Nr 2, str. 14).

W tych okolicznościach czynność urzędowa jakim jest sporządzenie świadectwa legalności pozyskanego drewna nie podlega również opłacie skarbowej na podstawie art. 1 ust. 1 pkt 1 lit. b/ ustawy, skoro przepis ten dotyczy zaświadczeń wydawanych na wniosek.

W tym stanie rzeczy Sąd podziela stanowisko zaprezentowane przez Ministerstwo Finansów w piśmie z dnia 12 lipca 2007 r. (Nr PL – 606 / 07), opracowanym wspólnie z Ministerstwem Ochrony Środowiska, że opłaty skarbowej nie pobiera się w sytuacji wydawania świadectwa legalności z urzędu (publ. LEX Nr 13658). Stwierdza się w w/w piśmie, iż na gruncie ustawy o lasach, wydanie świadectwa legalności pozyskanego drewna jest czynnością urzędową dokonywaną z urzędu i nie podlega opłacie skarbowej, podlegają takiej opłacie tylko te czynności, które są dokonywane na wniosek lub w wyniku złożonego zgłoszenia.

W tych okolicznościach nie można uznać skargi za usprawiedliwioną, podobnie jak zarzutów i wniosków w niej zawartych.

Z tych też względów i na mocy art. 151 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.