Wyrok WSA w Lublinie z 12 maja 2020 r., I SA/Lu 60/20

Sąd

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie

Rozpoznanie

w dniu 12 maja 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym

Sprawa

sprawy ze skargi T. W. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej - oddala skargę.

Skład

Przewodniczący WSA Grzegorz Wałejko, Sędziowie WSA Halina Chitrosz-Roicka, WSA Ewa Kowalczyk (sprawozdawca)

Uzasadnienie

Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] Dyrektor Izby Administracji Skarbowej po rozpatrzeniu zażalenia T. W. ("zobowiązany", "skarżący") utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w L. ("organ egzekucyjny") z [...] r. nr [...] w przedmiocie uznania zarzutów egzekucyjnych za nieuzasadnione.

Z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia oraz z akt sprawy wynika, że w stosunku do zobowiązanego organ egzekucyjny będący jednocześnie wierzycielem wystawił w dniu [...] lipca 2019 r. tytuły wykonawcze o numerach [...] i [...] obejmujące podatek dochodowy od osób fizycznych za 2012 r.

W celu wyegzekwowania należności objętych przedmiotowymi tytułami wykonawczymi organ egzekucyjny dokonał zajęcia rachunków bankowych zobowiązanego w [...] S.A. i [...] S.A., doręczając zobowiązanemu w dniu [...] lipca 2019 r. odpisy zawiadomień o zajęciu wraz z odpisami tytułów wykonawczych. W wyniku podjętych czynności egzekucyjnych należności objęte tytułami wykonawczymi zostały zrealizowane.

Pismem z [...] lipca 2019 r. zobowiązany zgłosił zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego, wnosząc o umorzenie postępowania egzekucyjnego. W treści zarzutów powołując się na przepisy art. 33 § 1 pkt 2 i 6 oraz art. 29 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2019 r. poz. 1438 ze zm., dalej jako: "ustawa egzekucyjna" lub w skrócie "u.p.e.a.") podniósł niedopuszczalność egzekucji administracyjnej wobec braku wymagalności egzekwowanego obowiązku. Motywował, iż nie uchyla się od spełnienia obowiązku podatkowego lecz nie zgadza się z decyzją podatkową będącą podstawą egzekucji i dlatego zamierza zaskarżyć ją do sądu, stąd za przedwczesne uznaje wszczęcie postępowania egzekucyjnego.

Postanowieniem z [...] 2019 r. organ egzekucyjny uznał zgłoszone zarzuty za nieuzasadnione.

W zażaleniu na to postanowienie zobowiązany podtrzymał dotychczasowe zarzuty wobec zastosowanego środka egzekucyjnego wraz z ich argumentacją, a nadto powołał przepisy art. 33 § 1 pkt 8 w zw. z art. 7 § 2 ustawy egzekucyjnej i wskazał na nie zastosowanie środka najmniej uciążliwego dla zobowiązanego. Odnośnie tego zarzutu argumentował, iż organ dokonał zajęcia rachunków bankowych, które są niezwykle istotne dla prawidłowego funkcjonowania i zapewnienia płynności finansowej zobowiązanego, w wyniku czego nie jest on w stanie prowadzić swobodnie działalności gospodarczej, pozyskiwać nowych klientów i zawierać nowych umów handlowych.

Rozpatrując sprawę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej (zamiennie jako "organ nadzoru") przytoczył mające w sprawie zastosowanie przepisy prawa i na ich podstawie ocenił wskazane przez zobowiązanego zarzuty przeciwegzekucyjne jako niezasadne.

Odnośnie zarzutu opartego na art. 33 § 1 pkt 2 ustawy egzekucyjnej - odroczenie terminu wykonania obowiązku albo brak wymagalności obowiązku z innego powodu, rozłożenie na raty spłaty należności pieniężnej, uzasadnianego zamiarem złożenia skargi na decyzję podatkową będącą podstawą prowadzenia egzekucji administracyjnej i wynikającą z tego niezasadnością i niecelowością prowadzenia postępowania egzekucyjnego, organ nadzoru wskazał, że obowiązek wynikający z decyzji staje się wymagalny jeżeli decyzja, którą został nałożony stała się ostateczna i nie doszło do wstrzymania jej wykonania, natomiast braku wymagalności obowiązku nie można łączyć z toczącym się postępowaniem sądowoadministracyjnym w przedmiocie skargi na tę decyzję. Powołując się na przepis art. 239e Ordynacji podatkowej organ nadzoru dodatkowo wskazał, że decyzja ostateczna podlega wykonaniu, chyba że wstrzymano jej wykonanie, co w przedmiotowej sprawie nie miało miejsca. Odnośnie pozostałych przesłanek sklasyfikowanych w art. 33 § 1 pkt 2 ustawy egzekucyjnej, organ zajął stanowisko o braku którejkolwiek z nich (w stosunku do przedmiotowej zaległości nie wydano decyzji o odroczeniu terminu wykonania obowiązku, ani decyzji o rozłożeniu na raty spłaty należności pieniężnej).

Odnośnie zarzutu niedopuszczalności egzekucji opartego na art. 33 § 1 pkt 6 ustawy egzekucyjnej, organ nadzoru wyjaśnił, że występuje np. w sytuacji gdy jej przedmiotem jest świadczenie niepodlegające egzekucji administracyjnej albo niemożność jej prowadzenia wynika z posiadanego przez zobowiązanego immunitetu, natomiast w sprawie żadna z tych okoliczności nie wystąpiła. Zgodnie zaś z art. 2 § 1 pkt 1 ustawy egzekucyjnej podatki podlegają egzekucji w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, tym samym egzekucja administracyjna była dopuszczalna na podstawie art. 29 § 1 ustawy egzekucyjnej. Na okoliczność powoływanego w zarzutach argumentu o nie uchylaniu się przez zobowiązanego od spełnienia obowiązku wyjaśniono, iż brak zapłaty podatku w terminie wyczerpuje stan uchylania się od spełnienia obowiązku.

Nawiązując w dalszej części uzasadnienia do podniesionego w zażaleniu zarzutu zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego organ nadzoru stwierdził, że zastosowano w postępowaniu egzekucyjnym wyłącznie środki egzekucyjne określone w art. 1a pkt 12 ustawy egzekucyjnej. Nadto wskazał, iż zarzut ten jako spóźniony nie może podlegać rozpatrzeniu, gdyż zobowiązany nie może uzupełniać zarzutów powołując ich nowe podstawy po upływie terminu do ich wniesienia, tj. np. na etapie zażalenia.

Odnośnie zarzutu naruszenia art. 29 ust. 1 ustawy egzekucyjnej stwierdzono, iż wynikający z niego obowiązek badania przez organ egzekucyjny z urzędu dopuszczalności egzekucji administracyjnej nie oznacza badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym, zatem przed przyjęciem tytułów egzekucyjnych do realizacji obowiązkiem organu egzekucyjnego było zbadanie czy obowiązek nimi objęty podlega egzekucji w trybie administracyjnym, czy zobowiązany nie korzysta z immunitetów i przywilejów, które z punktu widzenia podmiotowego wyłączałyby możliwość stosowania w stosunku do zobowiązanego egzekucji administracyjnej oraz czy tytuł spełnia wymogi określone w art. 27 ustawy egzekucyjnej. Ponieważ żadna przeszkoda do wszczęcia egzekucji nie zaistniała, organ egzekucyjny zobowiązany był do zastosowania skutecznych środków egzekucyjnych określonych w ustawie egzekucyjnej.

Końcowo organ nadzoru uznał za nieuzasadnione zarzuty naruszenia przez organ egzekucyjny zasad postępowania wyrażonych w art. 7, art. 8 § 1, art. 11 oraz art. 80 kodeksu postępowania administracyjnego.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego [...] na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej, skarżący zarzucił naruszenie następujących przepisów prawa:

• art. 6 § 1 ustawy egzekucyjnej, poprzez podjęcie czynności zmierzających do zastosowania środków egzekucyjnych, pomimo nie uchylania się od wykonywania obowiązków publicznoprawnych;
• art. 33 § 1 pkt 2 i 6 ustawy egzekucyjnej, poprzez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, polegające na błędnym uznaniu, iż w niniejszej sprawie zachodzą przesłanki wszczęcia postępowania egzekucyjnego i zastosowania środków egzekucyjnych w sytuacji braku ostatecznego rozstrzygnięcia sądu administracyjnego w przedmiocie skargi na decyzję będącą podstawą prowadzonej egzekucji;
• art. 33 § 1 pkt 6 w zw. z art. 29 § 1 ustawy egzekucyjnej poprzez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, polegające na błędnym uznaniu o dopuszczalności postępowania egzekucyjnego w sytuacji nie uchylania się od obowiązku zapłaty.

Na tej podstawie skarżący domagał się uchylenia postanowienia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania sądowego według norm. W uzasadnieniu podtrzymał stanowisko o bezprzedmiotowości postępowania egzekucyjnego eksponując aspekt nie uchylania się od obowiązku określonego decyzją podatkową oraz brak ostatecznego rozstrzygnięcia sądu w kwestii tej decyzji. Wyjaśnił przy tym, że wprawdzie skarga na ostateczną decyzję podatkową została oddalona przez wojewódzki sąd administracyjny, nie mniej z uwagi na rozważaną możliwość wniesienia skargi kasacyjnej od tego wyroku, w jego ocenie nie zachodzi potrzeba prowadzenia postępowania egzekucyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny [...] zważył, co następuje.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżone postanowienie nie narusza prawa.

Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 2107), sądy administracyjne kontrolują prawidłowość zaskarżonych aktów administracyjnych, między innymi postanowień ostatecznych, przy uwzględnieniu kryterium zgodności z prawem, zaskarżonego rozstrzygnięcia. Postanowienie podlega uchyleniu, jeśli sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa będące podstawą wznowienia postępowania lub inne naruszenie prawa mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy lub też naruszenie prawa będące podstawą stwierdzenia nieważności postanowienia, o czym stanowi art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c i pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2019 r. Nr 2325, dalej: "p.p.s.a.").

Podstawą rozpoznania skargi w trybie uproszczonym był art. 119 pkt 3 p.p.s.a., a zaskarżone postanowienie mieści się w katalogu wymienionych w tym przepisie rozstrzygnięć. Sąd nie znalazł podstaw aby sprawę rozpoznać na rozprawie, gdyż akta zawierały wszystkie dokumenty potrzebne dla rozpoznania skargi w trybie uproszczonym, a nadto strony wypowiedziały się co do bezspornych w istocie okoliczności faktycznych i wyraziły ich ocenę prawną.

Badając przedmiotową sprawę według przedstawionych wyżej kryteriów, sąd nie stwierdził naruszenia prawa lub zasad postępowania powodujących konieczność uchylenia zaskarżonego postanowienia.

W pierwszej kolejności należy wskazać, iż podstawą zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej mogą być wyłącznie okoliczności enumeratywnie wskazane w art. 33 § 1 ustawy egzekucyjnej zgłoszone w ciągu 7 dni od dnia doręczenia odpisu tytułu wykonawczego. W rozpoznawanej sprawie skarga na czynności egzekucyjne oparta została na zarzutach wymienionych w art. 33 § 1 pkt 2 i pkt 6 ustawy egzekucyjnej, natomiast w zażaleniu na postanowienie organu egzekucyjnego dodatkowo skarżący podniósł zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego, o czym mowa w pkt 8 katalogu podstaw zarzutów przeciwegzekucyjnych, określonych w arat. 33 § 1 u.p.e.a.

W myśl art. 34 § 1 ustawy egzekucyjnej, przy egzekucji obowiązków o charakterze pieniężnym, zarzuty zgłoszone na podstawie art. 33 § 1 pkt 1-7, 9 i 10, organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów, z tym że w zakresie zarzutów, o których mowa w art. 33 § 1 pkt 1-5 i 7, stanowisko wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążące. Należy wyjaśnić, iż wprawdzie zarzuty zgłoszone przez skarżącego mieszczą się w zakresie omawianego przepisu, nie mniej jak słusznie wskazał organ nadzoru w zaskarżonym postanowieniu, organ egzekucyjny nie miał w tej sprawie obowiązku uzyskiwania opinii wierzyciela skoro egzekucja została wszczęta z urzędu przez organ egzekucyjny będący równocześnie wierzycielem. Określone tym przepisem zasady postępowania nie zostały zatem naruszone.

Wymaga też podkreślenia, że zarzuty w postępowaniu egzekucyjnym są środkiem sformalizowanym, co oznacza, że podstawę ich wnoszenia mogą stanowić wyłącznie okoliczności wyliczone enumeratywnie w zamkniętym katalogu przesłanek, przedstawionym w art. 33 § 1 u.p.e.a. Podstawą zarzutu w sprawie prowadzonego postępowania egzekucyjnego mogą być zatem wyłącznie konkretne zdarzenia i okoliczności wymienione w art. 33 § 1 u.p.e.a., a nie jakiekolwiek wyrażone niezadowolenie zobowiązanego z poddania go egzekucji administracyjnej. Tylko zarzuty prawidłowo zgłoszone, a więc zgłoszone w terminie i znajdujące oparcie w jednej z wymienionych w art. 33 § 1 u.p.e.a. przyczyn, podlegają rozpatrzeniu przez organ egzekucyjny w trybie określonym w art. 34 u.p.e.a. (por. wyroki NSA: z dnia 18 stycznia 2012 r. sygn. akt II FSK 1244/10; z dnia 3 grudnia 2013 r. sygn. akt II GSK 1285/12; z dnia 5 marca 2015 r. sygn. akt II FSK 290/13; wszystkie dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl). Zarzuty prawidłowo zgłoszone to zarzuty zgłaszone w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia odpisu tytułu wykonawczego, co wynika z treści art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a., jako że zarzuty są środkiem prawnym przysługującym w fazie wszczęcia postępowania egzekucyjnego. Po upływie terminu do wniesienia zarzutów, zobowiązany nie jest uprawniony do ich uzupełniania poprzez powołanie nowych ich podstaw. Takie "nowe" zarzuty są spóźnione i nie podlegają rozpatrzeniu. Słusznie więc organ nadzoru uznał za spóźniony i w konsekwencji nie podlegający rozpoznaniu – zarzut zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego, zgłoszony przez skarżącego dopiero na etapie postępowania zażaleniowego (w punkcie oznaczonym jako tiret trzecie w katalogu zarzutów wymienionych w zażaleniu).

W rozpoznawanej sprawie zarzut skargi kwestionujący wymagalność obowiązku spełnienia świadczenia, oparty został na argumentacji dotyczącej zaskarżenia decyzji podatkowej będącej podstawą tytułu wykonawczego. Skarżący akcentował bowiem zamiar złożenia skargi do sądu administracyjnego na decyzję podatkową określającą obowiązek zapłaty podatku i stanowiącą podstawę tytułów wykonawczych. Na etapie skargi do sądu kontynuował ten wątek wskazując na nieprawomocność orzeczenia sądu administracyjnego pierwszej instancji oddalającego skargę na decyzję podatkową. Stanowisko skarżącego nie zasługuje na aprobatę.

O braku wymagalności obowiązku decydują takie okoliczności, jak odroczenie terminu wykonania obowiązku, czy rozłożenie na raty spłaty należności pieniężnych. Przepis używa także sformułowania "brak wymagalności obowiązku z innego powodu". Usytuowanie tego zapisu w art. 33 § 1 pkt 2 u.p.e.a. wskazuje, że podstawą zarzutu mogą być też inne zdarzenia, które powodują, że zobowiązanie nie może być egzekwowane. W orzecznictwie sądów administracyjnych wyrażany jest zgodny pogląd, że chodzi tu o zdarzenia tego rodzaju jak odroczenie terminu bądź rozłożenie na raty i należeć będą do tych okoliczności oraz wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji (por. m. in. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 24 stycznia 2020 r. I SA/Po 928/19, wyrok WSA w Łodzi z dnia 21 listopada 2019 r. I SA/Łd 748/19, wyrok WSA w Gdańsku z dnia 21 maja 2019 r. I SA/Gd 282/19).

Z okoliczności rozpoznawanej sprawy wynika, że żadne ze zdarzeń określających w sposób prawidłowy rozumienie przesłanek braku wymagalności obowiązku nie zaistniało w stosunku do zobowiązanego. Wbrew zatem jego zapatrywaniom zaskarżenie ostatecznej decyzji podatkowej do sądu administracyjnego, tudzież brak prawomocnego rozstrzygnięcia sądu, nie może być utożsamiany z brakiem wymagalności określonego w niej obowiązku. Z mocy bowiem art. 239e ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2019 r. poz. 900 ze zm.) decyzja ostateczna (a taki status decyzja organu odwoławczego posiada z mocy art. 128 tej ustawy) podlega wykonaniu, chyba że wstrzymano jej wykonanie, co w rozpoznawanej sprawie nie miało miejsca.

Nie sposób zakwestionować sformułowanej przez skarżącego tezy, że wniesiony na podstawie art. 33 § 1 pkt 1 i 2 u.p.e.a. zarzut nieistnienia obowiązku, czy braku wymagalności obowiązku, rodzi konieczność zbadania sprawy przez organ egzekucyjny. Jednakże w sytuacji, gdy egzekucja prowadzona jest na wniosek wierzyciela, organ egzekucyjny bada z urzędu tylko dopuszczalność egzekucji administracyjnej. Organ ten nie jest natomiast uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym (wyrok NSA z dnia 3 września 2019 r. II FSK 3082/17). Jak wynika z zaskarżonego postanowienia organu nadzoru, w ramach postępowania egzekucyjnego przeprowadzono badanie dopuszczalności egzekucji w aspektach określonych przepisem art. 29 ustawy egzekucyjnej, uzyskując potwierdzenie, że obowiązek objęty tytułami wykonawczymi podlega egzekucji administracyjnej, tytuły spełniają wymagania określone w art. 27 tej ustawy, a zobowiązany nie korzysta z immunitetów i przywilejów, które wyłączałyby w stosunku do niego możliwość prowadzenia egzekucji administracyjnej. W tej sytuacji trafnie organ egzekucyjny jak i organ nadzoru uznały za nieuzasadniony zarzut nieistnienia obowiązku uiszczania świadczenia określonego w ostatecznej decyzji podatkowej, oparty na twierdzeniu o zamiarze skorzystania z uprawnienia do zaskarżenia tej decyzji do sądu administracyjnego.

Podstawą kolejnego zarzutu przeciwegzekucyjnego (art. 33 § 1 pkt 6 u.p.e.a.) była jej niedopuszczalność oparta na argumencie o nieuchylaniu się przez zobowiązanego od obowiązku zapłaty. W odniesieniu do tak sformułowanej podstawy zarzutu należy w pierwszej kolejności wskazać, iż niedopuszczalność, o której mowa we wskazanym przepisie musi wynikać z przepisów prawa wyłączających w ogóle możliwość przymusowej realizacji danego obowiązku w drodze egzekucji administracyjnej. Innymi słowy, przepis art. 33 § 1 pkt 6 u.p.e.a. dotyczy sytuacji, gdy występuje okoliczność wykluczająca możliwość prowadzenia postępowania egzekucyjnego ze względów formalnych podmiotowych lub przedmiotowych (por. wyrok NS z dnia 18 października 2019 r. II FSK 3543/17, wyrok NSA z dnia 29 sierpnia 2019 r. II FSK 903/19). Z kolei z przepisu 1a pkt 20 ustawy egzekucyjnej wynika, iż sam fakt nie wykonania w terminie obowiązku o charakterze pieniężnym, powoduje nabycie przez daną osobę statusu zobowiązanego. Dodatkowo wskazując na niedopuszczalność prowadzenia egzekucji, skarżący odwołuje się do naruszenia przez organ egzekucyjny przepisu art. 6 § 1 u.p.e.a. poprzez podjęcie czynności egzekucyjnych mimo nie uchylania się przez skarżącego od wykonania obowiązku.

W ocenie sądu, użyty w art. 6 § 1 u.p.e.a. zwrot "uchylanie się od wykonania obowiązku" należy rozumieć jako niepodjęcie przez zobowiązanego działań zmierzających do jego wykonania. Korelatem takiego stanu rzeczy jest powinność wierzyciela podjęcia czynności zmierzających do zastosowania środków egzekucyjnych. Pogląd taki został wyrażony przez Wojewódzki Sąd Administracyjny [...] w wyroku z dnia 12 lutego 2020 r. I SA/Lu 761/19 i stanowisko to skład orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela. Podobne zapatrywanie w tej kwestii wyrażone zostało w wyroku NSA z 1 października 2020 r. II FSK 2600/19. Odwołując się do wcześniejszych orzeczeń Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, iż z uwagi na brak ustawowej definicji tego pojęcia, przyjmuje się na podstawie całokształtu przepisów ustawy egzekucyjnej, że organ egzekucyjny przystępuje do czynności mających na celu przymusowe wykonanie obowiązku w każdym przypadku, gdy obowiązek jest wymagalny, a zobowiązany powstrzymuje się od jego wykonania. Formułując w dalszej części swoich rozważań stanowisko na temat dopuszczalności szerszego rozumienia pojęcia uchylania się od wykonania obowiązku, które może być rozumiane również jako nakładające na wierzyciela konieczność ustalenia, że zobowiązany świadomie podejmuje działania lub odstępuje od określonych działań, zamierzając w ten sposób doprowadzić do stanu niewykonywania obowiązku, Sąd kasacyjny wyraźnie zastrzegł, że odnosi się to do sytuacji złożenia przez zobowiązanego wniosku o przyznanie ulgi (kanwą rozpoznawanej w postępowaniu kasacyjnym skargi był wniosek o rozłożenie na raty zaległości podatkowej) i oceniania przez organ egzekucyjny zamiaru, którym kierował się zobowiązany składając wniosek o udzielenie ulgi podatkowej, czy nie zmierzał on wyłącznie do odwleczenia momentu wszczęcia egzekucji, wyjaśniając że w takiej sytuacji wierzyciel może podjąć czynności zmierzające do zastosowania środków egzekucyjnych.

Odnosząc powyższe spostrzeżenia do stanu faktycznego sprawy należy zatem stwierdzić, iż w sprawie nie doszło do naruszenia art. 6 § 1 w związku z art. 33 § 1 pkt 6 ustawy egzekucyjnej, w sytuacji braku okoliczności związanych z wystąpieniem zobowiązanego z wnioskiem o udzielenie którejkolwiek z ulg podatkowych, a organ egzekucyjny prawidłowo zinterpretował pojęcie uchylania się od obowiązku zapłaty, jako nie uiszczenie przez zobowiązanego należności określonej w ostatecznej decyzji podatkowej we wskazanym w niej terminie.

W konsekwencji stanowisko organów w przedmiocie zgłoszonych przez skarżącego zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym jak i sposób procedowania w tym przedmiocie należało uznać za prawidłowe.

Mając na uwadze powyższe, w oparciu o przepis art. 151 p.p.s.a. sąd oddalił skargę.