Uzasadnienie
Wnioskiem złożonym na urzędowym formularzu w dniu 26 sierpnia 2014 r., skarżąca zwróciła się o przyznanie jej prawa pomocy w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego. W uzasadnieniu wniosku skarżąca podniosła, że jest osobą bezrobotną bez prawa do zasiłku, nie uzyskuje żadnych dochodów i utrzymuje się z pomocy społecznej (Miejskiego Centrum Pomocy Rodzinie w Z.). Obecnie został jej przyznany zasiłek okresowy i świadczenie na zakup żywności. Mieszka w mieszkaniu komunalnym prowadząc jednoosobowe gospodarstwo domowe. Jedyny majątek jaki posiada to garaż (współwłasność z byłym mężem).
Referendarz sądowy rozpoznając przedmiotowy wniosek zważył, co następuje
Wniosek zasługuje na uwzględnienie.
W myśl art. 245 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) - dalej p.p.s.a., prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. Prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego.
Rozstrzygnięcie przedmiotowego wniosku sprowadzało się więc do zbadania, czy w niniejszej sprawie spełniona została przesłanka wynikająca z art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Stosownie bowiem do jego brzmienia, przyznanie osobie fizycznej prawa pomocy w zakresie całkowitym uzależnione jest od wykazania przez nią, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.
Biorąc pod uwagę zawarte we wniosku dane odzwierciedlające aktualną sytuację osobistą, majątkową i zarobkową skarżącej: fakt braku dochodów i możliwego w łatwy sposób do zbycia majątku, przy uwzględnień faktu korzystania przez nią ze wsparcia państwa w ramach pomocy społecznej należało uznać, że nie jest ona w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów niniejszego postępowania. Tym samym, spełnia ustawowe przesłanki przyznania jej prawa pomocy w zakresie całkowitym.
Z tych względów, na podstawie przepisu art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.