Uzasadnienie
W skardze z dnia [...] wniesionej do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie Ośrodek Zamiejscowy w Lublinie skarżąca Korporacja Energetyczna S.A. żądała uchylenia decyzji Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] października 2003 r. (znak [...]) i przekazania do ponownego rozpoznania sprawy w przedmiocie odmowy zwrotu oprocentowania nadpłaty powstałej w związku ze stwierdzeniem nieważności decyzji Urzędu Skarbowego (znak. [...]) z dnia [...] marca 1998 r. określającej kwartalne wpłaty z zysku za 1997 r.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie.
Pismem procesowym z dnia [...] marca 2004 r. skarżąca Spółka cofnęła skargę oraz wnosiła o zwrot wpisu, powołując się na przepisy art. 46 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, poz.368 ze zm.).
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 97§ 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.), sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Stosownie do art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności.
W przedmiotowej sprawie nie zachodzą przesłanki do uznanie cofnięcia skargi za niedopuszczalne, co stosownie do art. 161 § 1 pkt 1 powołanej ustawy dawało podstawę do umorzenia postępowania.
Orzeczenie o zwrocie połowy uiszczonego w sprawie wpisu znajduje uzasadnienie w art.232 § 1 pkt 2 powołanej ustawy.
Mając powyższe na uwadze należało orzec jak w sentencji.