Postanowienie WSA w Lublinie z 11 stycznia 2006 r., I SA/Lu 620/05

Sąd

Wojewódzki Sad Administracyjny w Lublinie

Rozpoznanie

w dnia 11 stycznia 2006 r. na posiedzeniu niejawnym

Sprawa

sprawy ze skargi W. D. na postanowienie Dyrektora Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] r. Nr [...], znak [...] w przedmiocie stanowiska wierzyciela w zakresie zarzutów zgłoszonych w postępowaniu egzekucyjnym postanawia: - odrzucić skargę

Skład

Sędzia WSA Krystyna Czajecka-Szpringer przewodniczący

Uzasadnienie

W dniu 9 grudnia 2005 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie wpłynęła skarga W. D. na postanowienie Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] r. nr [...] znak [...] w przedmiocie stanowiska wierzyciela w zakresie zarzutów zgłoszonych w postępowaniu egzekucyjnym.

W skardze W. D. zarzucił niezasadność stanowiska Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, podnosząc, iż jest on w posiadaniu wyroku Sądu Apelacyjnego, przesądzającego o niezasadności roszczeń ZUS wobec niego i umarzającego postępowanie w sprawie, zaś okoliczność, że Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych został doręczony wyrok o przeciwnym stanowisku, nie może działać na niekorzyść skarżącego. Skarżący wskazał ponadto, iż wobec istnienia dwu sprzecznych wyroków, złożył on skargę kasacyjną do Sądu Najwyższego w Warszawie, lecz do dnia złożenia skargi sprawa nie została rozstrzygnięta. Stanowisko ZUS, w zakresie zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej powinno być wydane dopiero po prawomocnym rozstrzygnięciu Sądu Najwyższego.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Zakładu Ubezpieczeń Społecznych wniósł o oddalenie skargi, wywodząc o zasadności stanowiska zawartego w zaskarżonym postanowieniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Przepis art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:

1. decyzje administracyjne;
2. postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
3. postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;
4. inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;
5. akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;
6. akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;
7. akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;
8. bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4.

Z treści art. 3 § 2 pkt 3 jasno wynika, że w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym zaskarżeniu do sądu administracyjnego podlegają postanowienia, na które służy zażalenie.

Co do zasady, na postanowienie w sprawie stanowiska wierzyciela, a takim jest postanowienie będące przedmiotem skargi w sprawie niniejszej, stronie przysługuje zażalenie (art. 34 § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji – tekst jedn. Dz.U. z 2002 r. Nr 110, poz.968 ze zm.). Wyjątek od tej reguły przewiduje jednak art. 83c ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz.U. Nr 137, poz.887 ze zm.).

Przepis art. 83c ust. 2 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych stanowi bowiem, że od wydanych w trakcie postępowania egzekucyjnego postanowień Zakładu w sprawie stanowiska wierzyciela zażalenie nie przysługuje.

Skoro zatem zaskarżone postanowienie Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] r. w sprawie stanowiska wierzyciela nie jest postanowieniem mieszczącym się w dyspozycji art. 3 § 2 pkt 3 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, to uznać należało iż nie podlega ono tym samym kontroli wykonywanej przez sąd administracyjny.

W tej sytuacji wniesienie skargi należało uznać za niedopuszczalne, a samą skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – należało odrzucić.