Uzasadnienie
- 1. Dyrektor Izby Skarbowej zaskarżonym postanowieniem utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Trzeciego Urzędu Skarbowego, uznające za niezasadne zarzuty strony zobowiązanej, zgłoszone w sprawie prowadzenia egzekucji.
- 2. W skardze na ostateczne postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej E. M.-T. wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia.
- 3. Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu zobowiązuje Wojewódzki Sąd Administracyjny do rozpatrzenia tego wniosku i wydania w tym przedmiocie rozstrzygnięcia, zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – ustawa p.p.s.a.).
- 4. Wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności może dotyczyć tylko takich z nich, które mają przymiot wykonalności, to znaczy nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Przez wykonanie należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z treścią rozstrzygnięcia organu.
Należy wskazać i podzielić stanowisko prawne w sprawie II FSK 198/10, zgodnie z którym wykonalność dotyczy zatem aktów zobowiązujących, które ustalają dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone określone obowiązki oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony (T. Woś [w:] T. Woś (red.), H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2006, s. 295 i n.). Cechy tej nie mają z kolei akty odmowne, jak również te z konstytutywnych aktów uprawniających, które nie wymagają żadnych działań ze strony uprawnionych podmiotów dla spowodowania określonego w nim stanu faktycznego lub prawnego (J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2006, s. 186 i n.).
- 5. W omawianej sprawie nie można orzec o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego postanowienia, bo zawarte w nim rozstrzygnięcie nie obliguje adresata do jakiegokolwiek działania, nie nakłada obowiązków, nie przyznaje uprawnień. Jest to postanowienie nienoszące znamion wykonalności w rozumieniu przesłanki z art. 61 § 3 ustawy p.p.s.a. Nie nadaje się do wykonania i nie podlega wykonaniu czy to dobrowolnemu czy w trybie egzekucji. To nie zaskarżone postanowienie nałożyło na adresata postanowienia obowiązki, których wykonanie kwestionuje.
- 6. Z tych względów wobec braku przesłanki z art. 61 § 3 ustawy p.p.s.a., należało orzec jak w sentencji.