Uzasadnienie
- Zaskarżoną decyzją Dyrektor Izby Celnej, po rozpoznaniu odwołania "A" spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w T./ Spółka skarżąca /, na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa / Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm. / oraz na podstawie art. 5 ust.1 pkt 3, art. 19 ust. 7, art. 29 ust. 13, 15, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 1, art. 41 ust. 2 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług / Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm. – ustawa VAT /, utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego z [...] o określeniu Spółce skarżącej zobowiązania w podatku od towarów i usług z tytułu importu towaru, dokumentowanego SAD Nr [...] z 31 sierpnia 2006 r.
Dyrektor Izby Celnej uzasadniał, że Spółka skarżąca dokonała importu towaru, który w dokumencie SAD zgłosiła jako jeżyny mrożone i zakwalifikowała do kodu Taric 0811 90 95 20. Ten kod jest przewidziany dla jeżyn niepakowanych do sprzedaży detalicznej ze stawką celną 0%, podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług stawką 22%. Zgłoszenie celne odpowiadało wymogom formalnym określonym w art. 64 § 2 Kodeksu celnego i zostało przyjęte przez organ celny.
Dyrektor Izby Celnej wskazał, że ostateczną decyzją organu celnego z 31 maja 2007 r. utrzymana została w mocy decyzja Naczelnika Urzędu Celnego z [...] o określeniu niezaksięgowanej kwoty należności wynikającej z długu celnego od towaru dopuszczonego do wolnego obrotu na obszarze celnym Wspólnoty Europejskiej w postaci jeżyn mrożonych 20020 w kwocie 12 558 zł. Podstawą decyzji organu celnego było zaliczenie importowanego towaru do kodu TARIC 0811 20 59 00, dla którego przewidziana jest stawka celna 12 %.
Dyrektor Izby Celnej zważył, że w tym stanie faktycznym i prawnym kwota retrospektywnie zaksięgowanego długu celnego zwiększa Spółce skarżącej podstawę opodatkowania importu towarów podatkiem od towarów i usług.
- "A" spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w T. złożyła skargę na ostateczną decyzję Dyrektora Izby Celnej.
Wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji, decyzji Naczelnika Urzędu Celnego oraz o zasądzenie kosztów postępowania.
Zarzuciła naruszenie art. 8 ust. 1 Konstytucji RP w związku z art. 27 Konstytucji RP, art. 6 ustawy o języku polskim, art. 91 ust. 3 Konstytucji RP, art. 4 rozporządzenia Rady nr 1 z 15 kwietnia 1958r. w sprawie określania systemu językowego EWG, przez błędne przyjęcie, że prawidłowo ogłoszony w języku polskim akt prawny w postaci rozporządzenia Komisji /WE/ 1719/2005 z 27 października 2005 r. zmieniającego załącznik I do rozporządzenia Rady /EWG/ 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej /Dz. Urz. UE. L. 286 / nie może znaleźć zastosowania z uwagi na sprzeczne z niektórymi innymi wersjami językowymi tego aktu brzmienie opisu kodu taryfy 0811 90 95 20. W następstwie przez wadliwe zakwalifikowanie importowanego towaru do kodu 0811 20 59 00 Wspólnej Taryfy Celnej ze stawką celną 12 %. Polskojęzyczny tekst jednoznacznie uzasadnia zakwalifikowanie przedmiotu importu do kodu 0811 90 95 20 ze stawką cła 0%.
Zarzuciła naruszenie art. 120, art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej przez rażące naruszenie zasad w nich zawartych na skutek naruszenia art. 220 ust. 1 rozporządzenia Rady /EWG/ 2913/92 z 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny / Dz.U. UE. L. 302 /, które polegało na wydaniu decyzji w sprawie zaksięgowania retrospektywnego należności po upływie terminu przewidzianego w tym przepisie, bo po dwóch dniach "licząc od dnia, w którym organy celne dowiedziały się o tej sytuacji i miały możliwość obliczyć kwotę prawnie należną, jak również określić dłużnika".
Zarzuciła naruszenie art. 120, art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej przez rażące naruszenie zasady działania na podstawie przepisów prawa i zasady zaufania do organów na skutek naruszenia art. 220 ust. 2 lit. b rozporządzenia Rady /EWG/ 2913/92 przez retrospektywne zaksięgowanie długu celnego, pomimo wystąpienia przesłanek uniemożliwiających takie rozstrzygnięcie.
Zarzuciła naruszenie art. 124 w związku z art. 121 § 2 i art. 210 § 4, art. 235 Ordynacji podatkowej przez złamanie zasady informowania strony oraz nakazu właściwego uzasadnienia decyzji, kiedy organ nie wyjaśnił przyczyn pominięcia możliwości zastosowania "Specjalnych rozwiązań motywacyjnych" z sekcji II i III rozdziału II rozporządzenia Rady /WE/ 980/2005 z 27 czerwca 2005 r. wprowadzającego plan ogólnych preferencji taryfowych.
- Dyrektor Izby Celnej w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Podtrzymał stanowisko, argumentację zawarte w zaskarżonej decyzji.
- Postępowanie sądowe było zawieszone. Zostało podjęte po prawomocnym rozpoznaniu skargi Spółki skarżącej na ostateczną decyzję Dyrektora Izby Celnej w sprawie III SA/Lu 337/07, I GSK 229/08 w przedmiocie klasyfikacji taryfowej oraz długu celnego z tytułu importu towaru, dokumentowanego SAD Nr [...] z 31 sierpnia 2006 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
- Zaskarżona decyzja nie odpowiada prawu.
- W rezultacie sądowej kontroli legalności w sprawie III SA/Lu 337/07 przed Sądem pierwszej instancji, I GSK 229/08 przed Sądem instancji kasacyjnej, prawomocnie została uchylona ostateczna decyzja organu celnego oraz decyzja organu celnego pierwszej instancji w sprawie klasyfikacji taryfowej, długu celnego w kwocie 12 558 zł od towaru dopuszczonego do wolnego obrotu na obszarze celnym WE według dokumentu SAD [...] z 31 sierpnia 2006 r., w postaci jeżyn mrożonych 20020.
- Sąd kasacyjny w sprawie I GSK 229/08 oddalił skargę kasacyjną od wyroku Sądu pierwszej instancji w sprawie III SA/Lu 337/07, który uchylił decyzje organów celnych obu instancji. Sąd kasacyjny zważył, że: " /.../ Z niezakwestionowanych ustaleń wynika, że sprowadzony przez Spółkę towar w postaci jeżyn mrożonych - oznaczony na fakturze jako "frozen blackberries" powinien być klasyfikowany według pozycji 0811 20 59 wspólnotowej taryfy celnej. Zgodnie z załącznikiem do rozporządzenia Rady /WE/ nr 300/2006, obowiązującym w dniu importu - w jego wersji polskiej - wskazana była pozycja CN ex 0811 90 95 /z dodatkową końcówką na użytek TARIC - 20, a więc według TARIC 0811 90 95 /20/ - jeżyny, zamrożone, niezawierające dodatku cukru, niepakowne do sprzedaży detalicznej. Jednak według wersji anglojęzycznej - /Council Regulation /EC/ No 300/2006 of 30 January 2006 amending Regulation /EC/ No 1255/96 temporarily suspending the autonomous Common Customs Tariff duties on certain industrial, agricultural and fishery products - pozycja ta ma brzmienie ex 0811 90 95 /20/ - "boysenberries". Wobec powyższego zachodzi oczywista różnica między polską wersją aktu prawnego, a innymi wersjami językowymi. Błąd ten istniał w dacie importu, a został wykryty dopiero po przyjęciu zgłoszenia celnego Spółki z dnia 31 sierpnia 2006 r., zaś jego skorygowanie nastąpiło w tłumaczeniu kolejnego rozporządzenia Rady /WE/ nr 1897/2006 z dnia 19 grudnia 2006 r., opublikowanego w Dz.U.UE.L. z 2006 r., Nr 395, s. 1, zmieniającego rozporządzenie /WE/ nr 1255/96 zawieszające czasowo cła autonomiczne Wspólnej Taryfy Celnej na niektóre produkty przemysłowe, rolne i rybne. Od wskazanej nowelizacji polska wersja językowa rozporządzenia zawiera to samo wyłączenie w nowym - zgodnym z wersją anglojęzyczną brzmieniu – CN ex 0811 90 95 20 "boysenberries", podczas gdy wersja anglojęzyczna nie zawiera w tym zakresie żadnej zmiany, czyli konsekwentnie posługuje się nazwą "boysenberries". Reasumując zmiana sposobu tłumaczenia wskazanego rozporządzenia na język polski ograniczyła się do przyjęcia innej terminologii botanicznej - a więc zastąpienia błędnie używanego słowa "jeżyny" - słowem niemającym polskiego odpowiednika - "boysenberries".
Z dotychczasowych rozważań wynika, że w rozpoznawanej sprawie mamy do czynienia z błędem organu w rozumieniu omawianego przepisu i to błędem, którego importer nie mógł wykryć. Wskazać należy, że "A" Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością złożyła zgłoszenie celne na podstawie przepisów obowiązujących w dniu importu /31 sierpnia 2006 r./. /.../ W zakresie przedmiotowego zgłoszenia celnego oraz klasyfikacji towaru Spółka dochowała wszystkich wymaganych procedur ustanowionych przepisami prawa obowiązującymi w dniu importu, wobec czego uzasadniony jest pogląd, iż importer dołożył należytej staranności przy klasyfikacji przedmiotowego towaru. Zgłoszenia zostały wypełnione w zakresie wymaganym przepisami prawa i nie można im zarzucić, by zawierały jakiekolwiek treści mające na celu wprowadzenie organów celnych w błąd, co do klasyfikacji taryfowej lub procedury celnej.
Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, wskutek błędu organów celnych, to jest ogłoszenia Taryfy celnej zawierającej błędne informacje w tłumaczeniu między polską wersją, a innymi wersjami językowymi, należy zgodzić się z poglądem Sądu I instancji, iż w niniejszym przypadku zachodzi niedopuszczalność korekty zgłoszenia celnego w trybie art. 220 ust. 2 lit. b/ Wspólnotowego Kodeksu Celnego. Dokonanie w tej sytuacji zaksięgowania należności a posteriori byłoby, jak trafnie podkreślił Sąd I instancji korygowaniem wcześniejszego błędu organów celnych kosztem płatnika działającego w zaufaniu do publikowanych w języku polskim norm prawa wspólnotowego oraz przekonanego o prawidłowości funkcjonowania polskiej wersji Taric. W dniu 31 sierpnia 2006 r., Spółka wypełniła zgłoszenie celne w oparciu o obowiązujące przepisy prawa.
Wskazać należy, iż pewność prawa wymaga, aby dane przepisy wspólnotowe umożliwiały zainteresowanym osobom dokładne zapoznanie się z zakresem obowiązków, które na nie nakładają, co jest zagwarantowane wyłącznie poprzez prawidłową publikację rzeczonych przepisów w języku urzędowym adresata. W realiach tej sprawy Sąd I instancji słusznie uznał, że zostały spełnione wszystkie przesłanki do zastosowania art. 220 ust. 2 lit. b/ Wspólnotowego Kodeksu Celnego, a to czyni niezasadnym zarzut niewłaściwego zastosowania tego przepisu i w konsekwencji nieusprawiedliwionym zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 a/ p.p.s.a. /... /".
- Stosownie do art. 170 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi / Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – ustawa p.p.s.a. / orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach przewidzianych w ustawie także inne osoby.
Ostateczna decyzja organu celnego miała charakter wiążący dla organu podatkowego. Korzystała z domniemania zgodności z prawem przez czas pozostawania w obrocie prawnym / zob. wyrok w sprawie I FSK 182/06 /.
Sąd kasacyjny w sprawie I GSK 229/08 prawomocnie wyeliminował z obrotu prawnego decyzje organu celnego obu instancji w sprawie długu celnego Spółki skarżącej z tytułu importu towaru, dokumentowanego SAD [...] z 31 sierpnia 2006 r. Sąd kasacyjny ocenił, że te decyzje nie spełniały kryterium zgodności z prawem. Organ celny nie był uprawniony do stwierdzenia długu celnego w okolicznościach tej konkretnej sprawy.
Tej treści ocena prawna Sądu kasacyjnego w sprawie długu celnego z tytułu importu towaru, dokumentowanego SAD [...] z 31 sierpnia 2006 r., wiąże Sąd pierwszej instancji przy kontroli legalności zaskarżonej decyzji o określeniu Spółce skarżącej zobowiązania w podatku od towarów i usług z tytułu importu tego towaru, która w podstawie opodatkowania uwzględniła kwotę długu celnego, wynikającą z decyzji naruszającej prawo i wyeliminowanej z obrotu prawnego w wyniku sądowej kontroli legalności.
W tych okolicznościach należy ocenić, że kiedy organ podatkowy uwzględnił w podstawie opodatkowania Spółki skarżącej podatkiem od towarów i usług z tytułu importu towaru, dokumentowanego SAD [...] z 31 sierpnia 2006 r., kwotę długu celnego nieodpowiadającą prawu, bo wynikającą z decyzji organu celnego naruszającej prawo i wyeliminowanej z obrotu prawnego, to tak zwiększona podstawa opodatkowania Spółki skarżącej podatkiem od towarów i usług z tytułu importu towaru stanowi o błędnym zastosowaniu art. 29 ust. 13 ustawy VAT. Ten błąd organu podatkowego wpłynął na wynik sprawy podatkowej.
- Z tych względów zaskarżona decyzja i decyzja Naczelnika Urzędu Celnego w Zamościu podlegały uchyleniu na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, przy zastosowaniu 135 ustawy p.p.s.a. Orzeczenie o niewykonalności zaskarżonej decyzji uzasadnia art. 152 ustawy p.p.s.a. Orzeczenie o kosztach postępowania sądowego uzasadnia art. 200 i art. 205 § 2 ustawy p.p.s.a.