Uzasadnienie
Jak wynika z akt sprawy, w dniu 18 października 2013 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego wydał postanowienie w sprawie przedłużenia terminu dokonania zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym (VAT) za lipiec 2013 r.
Powyższe postanowienie zostało doręczone stronie 21 października 2013 r.
W dniu 5 listopada 2013 r., nadana została w Urzędzie Pocztowym przesyłka polecona zawierająca wezwanie do usunięcia naruszenia prawa (datowane na dzień 30.10.2013r.).
Odpowiedź na ww. wezwanie została doręczona stronie 28 listopada 2013 r.
Następnie w dniu 24 grudnia 2013 r. nadana została w Urzędzie Pocztowym przesyłka polecona (k. 106 akt sądowych) zawierająca skargę na powyższe postanowienie. Przesyłka ta zaadresowana była do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie i została w nim odebrana 30 grudnia 2013 r. Ponieważ stosownie do art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz.270 ze zm.), dalej "p.p.s.a.", skargi nie wnosi się bezpośrednio do sądu administracyjnego, lecz wnosi się ją za pośrednictwem organu, którego działanie jest jej przedmiotem, WSA w Lublinie w dniu 31 grudnia 2013 r. przesłał wymienioną skargę Naczelnikowi Urzędu Skarbowego, jako organowi właściwemu (k-107 akt sądowych).
Naczelnik Urzędu Skarbowego otrzymaną skargę doręczył w dniu 29 stycznia 2014 r. Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Lublinie wraz z odpowiedzią na skargę i aktami administracyjnymi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:
Stosownie do art. 52 § 1 p.p.s.a., skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak: zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 p.p.s.a.).
Jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, to skargę można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 p.p.s.a).
Z dyspozycji art. 52 § 3 p.p.s.a wynikają dwa warunki dopuszczalności skargi na zaskarżony w niniejszej sprawie indywidualny akt naczelnika urzędu skarbowego tj. wyczerpanie toku instancji przez wezwanie organu, który wydał akt do usunięcia naruszenia prawa oraz skierowanie tego wezwania do organu w określonym w ustawie terminie czternastu dni od dnia otrzymania aktu, przy czym warunki te muszą zostać spełnione łącznie.
Wykładnia językowa art. 52 § 3 p.p.s.a wskazuje wyraźnie, że przewidziany w tym przepisie 14-dniowy termin do wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa stanowi element konieczny "skuteczności" takiego wezwania. Na równi więc z sytuacją braku wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa należy traktować wniesienie tego wezwania z uchybieniem ustawowego terminu. Wniesienie pisma po terminie nie wywołuje bowiem skutku w postaci wyczerpania przedsądowego trybu weryfikacji rozstrzygnięć organów administracyjnych (podatkowych).
W rozpoznawanej sprawie przyjąć należy, że skarżąca dowiedziała się o wydaniu skarżonego postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 18 października 2013 r., wydanego w przedmiocie przedłużenia terminu zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za lipiec 2013 r. w dniu 21 października 2013 r. (w tym dniu skarżąca pokwitowała otrzymanie przedmiotowego postanowienia, składając podpis i stosowną adnotację na egzemplarzu ww. postanowienia znajdującym się w aktach adm. – tom I, k. 111 verte). Natomiast przesyłka zawierająca wezwanie do usunięcia naruszenia prawa nadana została w dniu 5 listopada 2013 r., a więc po terminie, który upływał w dniu 4 listopada 2013 r.
Tym samym dokonanie przez skarżącą czynności wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa z uchybieniem ustawowego terminu oznacza bezskuteczność przedmiotowej czynności, a tym samym niespełnienie jednego z obligatoryjnych warunków do wniesienia skargi w tej sprawie, co czyni ją niedopuszczalną.
Z tych też względów działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a należało orzec jak w sentencji.