Uzasadnienie
W skardze na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej, odmawiającą umorzenia zaległości podatkowych, skarżąca zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Jako podstawę wniosku wymieniła art. 61 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2016.718 ze zm. - p.p.s.a.). Skarżąca skoncentrowała się w swojej argumentacji na wykazaniu, że prowadzona egzekucja uniemożliwia zakup podstawowych produktów, przy bardzo niskich dochodach skarżącej z mężem, pozbawia środków niezbędnych do codziennego utrzymania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 61 § 1 p.p.s.a. wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże w myśl art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd, na wniosek strony skarżącej, może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego prawa do złożenia wniosku do sądu w tej kwestii. Sąd może również wstrzymać wykonanie aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy.
Przytoczony wyżej art. 61 § 3 p.p.s.a. zawiera regulację stanowiącą odstępstwo od ogólnej zasady, iż ostateczna decyzja podlega wykonaniu. Jednak należy pamiętać, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności może dotyczyć tylko takich z nich, które nadają się do wykonania i takiego wykonania wymagają. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć uzyskanie - w sposób dobrowolny lub przymusowy - takiego stanu rzeczy, który okaże się zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. Zasadniczo wykonalność dotyczy tylko takich aktów administracyjnych, które zawierają nakazy bądź zakazy określonych zachowań dla ich adresatów.
W okolicznościach rozpoznawanego wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji należy przede wszystkim zwrócić uwagę, że rozstrzyga ona o odmowie umorzenia zaległości podatkowych. Taka decyzja, co do zasady, nie podlega wykonaniu (ani dobrowolnemu, ani w trybie przymusu egzekucyjnego). Tymczasem rozważany art. 61 § 3 p.p.s.a. stanowi ściśle o wykonalności, nie o każdej postaci skuteczności zaskarżonego aktu lub czynności. Skarżąca, wnosząc o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, zmierza w istocie do wstrzymania nie zaskarżonej decyzji, ale postępowania egzekucyjnego. Ściśle rzecz biorąc, decyzja odmawiająca umorzenia zaległości podatkowych nie jest decyzją podlegającą wykonaniu przez podatnika.
W konsekwencji taka decyzja nie może być przedmiotem wstrzymania wykonania, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., przesłanki którego powinny być ściśle interpretowane i stosowane wyłącznie w odniesieniu do aktów lub czynności wykonalnych. Jednocześnie nie należy interpretować art. 61 § 3 p.p.s.a. w taki sposób, który mógłby prowadzić do wstrzymania toku egzekucji, prowadzonej w celu wykonania decyzji wymiarowych, nieobjętych skargą, wydanych w innych postępowaniach podatkowych. Innymi słowy, wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji musi dotyczyć ściśle decyzji objętej skargą i jednocześnie podlegającej wykonaniu.
Mając powyższe na uwadze należy uznać, że objęta skargą decyzja, odmawiająca umorzenia zaległości podatkowych, nie nadaje się do wykonania w powyższym rozumieniu. Nie ma więc podstaw do jej wstrzymania.
W tym stanie rzeczy, wobec braku przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a., sąd postanowił jak w sentencji.