Uzasadnienie
W dniu 30 czerwca 2016 r. T. sp. z o.o. w L. (koperta z datownikiem pieczęci k. 5 akt sądowych) wniosła do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w L. skargę na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] wydane w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania.
Ze znajdującego się w aktach administracyjnych sprawy druku zwrotnego potwierdzenia odbioru wynika, że ww. postanowienie zostało skutecznie doręczone skarżącej, w dniu 25 maja 2016 r. (druk zwrotnego potwierdzenia odbioru, karta przed k. 14 akt adm.).
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje
Skarga podlega odrzuceniu.
Zainicjowanie kontroli sądowoadministracyjnej wymaga skutecznego wniesienia skargi, aby sprawie można nadać prawidłowy bieg. Wśród bezwzględnie obowiązujących wymogów przewidziano m.in. termin do wniesienia skargi. Zgodnie z art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 - w skrócie: "P.p.s.a.") skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia stronie skarżącej rozstrzygnięcia w sprawie. Termin określony w art. 53 § 1 P.p.s.a. ma charakter terminu zawitego, a czynność podjęta po jego upływie jest bezskuteczna (art. 85 P.p.s.a.). Uchybienie terminu wymaga od sądu odrzucenia skargi bez poddania jej kontroli (art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a.). W świetle powołanych wyżej regulacji nie ulega wątpliwości, że wniesienie skargi po terminie skutkuje brakiem nadania jej dalszego biegu i w konsekwencji jej odrzuceniem.
Z akt administracyjnych rozpoznawanej przez sąd sprawy wynika, że zaskarżone postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej wraz z prawidłowym pouczeniem o sposobie i terminie wniesienia skargi do sądu administracyjnego została skutecznie doręczona skarżącej spółce w dniu 25 maja 2016 r.
Oznacza to, że trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi do sądu upłynął z dniem 24 czerwca 2016 r. Tymczasem skarga została przez spółkę wniesiona, dopiero w dniu 30 czerwca 2016 r. (data stempla pocztowego, koperta, k. 5 akt sądowych), a więc z uchybieniem trzydziestodniowego terminu, określonego w art. 53 § 1 P.p.s.a.
W tym stanie rzeczy, sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 w zw. z art. 53 § 1 P.p.s.a., orzekł, jak w sentencji postanowienia