Uzasadnienie
Strona skarżąca wezwana do wypełnienia urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy symbol PPF w zakreślonym terminie (data stempla pocztowego) wniosła wypełniony i podpisany formularz o symbolu PPF żądając przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie w całości od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata.
Referendarz sądowy stwierdził, że:
Stosownie do art. 246 § 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej "p.p.s.a.", przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie całkowitym, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania zaś w zakresie częściowym, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Ustalenie wystąpienia przesłanek z art. 246 § 1 pkt 1 i 2 p.p.s.a. wymaga porównania realnych możliwości finansowych strony wnoszącej o przyznanie prawa pomocy z wysokością obciążeń finansowych związanych z postępowaniem.
Na obecnym etapie niniejszego postępowania jego koszty sądowe sprowadzają się do wpisu sądowego od skargi kasacyjnej, którego wysokość nie przekroczy kwoty 100 złotych (§ 3 w związku z § 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz.U. z 2003 r., Nr 221, poz. 2193 ze zm.).
Stawka minimalnego wynagrodzenia adwokata ustanowionego w sprawie niniejszej dla sporządzenia i wniesienia skargi kasacyjnej wynosi 450 złotych netto (§ 18 ust. 1 pkt 2 lit. b) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu – Dz.U. z 2002 r. Nr 163, poz. 1348 ze zm.) – 549 złotych brutto (§2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w zw. z art. 41 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług - Dz.U. Nr 54, poz. 535 ze zm.).
Na podstawie oświadczenia strony skarżącej i akt sądowoadministracyjnych referendarz sądowy ustalił, że strona skarżąca samodzielnie prowadzi gospodarstwo domowe, jest współwłaścicielem domu o powierzchni [...] m2 i mieszkania o powierzchni [...] m2, garażu samochodowego i pomieszczenia gospodarczego. Strona skarżąca jest także właścicielem samochodu osobowego marki [...], rok produkcji 1994. Strona skarżąca utrzymuje się z renty strukturalnej w wysokości [...] złotych brutto.
W ocenie referendarza sądowego strona skarżąca nie wykazała aby nie miała możliwości poniesienia jakichkolwiek kosztów postępowania wymaganych na obecnym jego etapie. Strona skarżąca jest współwłaścicielem domu i właścicielem mieszkania oraz osiąga stałe dochody, których wysokość pozwalała jej ponosić w toku niniejszego postępowania związane z nim koszty sądowe. Ponadto strona skarżąca nie wykazała aby w dacie złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy jej sytuacja materialna uległa gwałtownemu pogorszeniu. Z tych powodów referendarz sądowy nie uwzględnił wniosku strony skarżącej w całości.
Porównanie wysokości dochodu strony skarżącej do wysokości kwoty brutto minimalnego wynagrodzenia adwokata prowadzi do wniosku, że uiszczenie przez stronę skarżącą minimalnego wynagrodzenia adwokata skutkować będzie uszczerbkiem w kosztach utrzymania koniecznego. Uiszczenie przez stronę skarżącą minimalnego wynagrodzenia adwokata spowoduje, że na pokrycie jej miesięcznych kosztów utrzymania koniecznego pozostanie kwota [...] złotych brutto. Kwota ta zapewnia dziennie, w trzydziestodniowym miesiącu, na wyżywienie strony skarżącej kwotę [...] złotych brutto. W ocenie referendarza sądowego kwota ta nie jest w stanie pokryć dziennych wydatków związanych z kosztami utrzymania koniecznego a tym samym miesięcznych kosztów utrzymania koniecznego.
Wobec powyższego, działając na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a. i art. 246 § 1 pkt 1 i 2 p.p.s.a. należało orzec jak na wstępie.